QueſtioCLXXXV

ad reſtitutioneꝫ. ergo ſi epiſcopi bona eccleſiaſtica que eisſuperfluunt ſibi retineāt vel conſanguineis vel amicis largiantur. videtur ꝙ teneantur ad reſtitutionem. ¶ Pre.Multomagis aliquis poteſt de rebus eccleſie ea que ſibiſunt neceſſaria accipere qͣꝫ ſuperflua cōgregare. ſicut Hierony. dicit in epiſtola ad Damaſum papam. Cleri cos illos conuenit ſtipendijs eccleſie ſuſtentari. quibus parentum ⁊ propinquorum bona nulli ſuffragantur. qui auteꝫbonis parentum ⁊ opibus proprijs ſuſtentari poſſunt. ſi qd̓pauperum eſt accipiunt ſacrilegium committunt ⁊ incurrunt. vnde ⁊ Apoſtolus dicit. i. ad thimo. v. Siquis fidelis habet viduas. ſubminiſtret illis ⁊ non grauetur eccleſia vt his que vere vidue ſunt ſufficiat. ergo multomagis epiſcopi mortaliter peccant. ſi ea que eis ſuperfluuntde bonis eccleſiaſticis pauperibus non largiantur. ¶Sed contra eſt ꝙ plures epiſcopi ea que ſuperſunt nonlargiuntur pauperibus. ſed expendere videntur laudabiliter ad redditus eccleſie ampliandos. ¶ Rn̄. dicendumꝙ aliter eſt dicendum de proprijs bonis que epiſcopi poſſidere poſſunt. ⁊ de bonis eccleſiaſticis. nam propriorumbonorum verum dominum habent. vnde ex ip̄a rerum cōditione non obligantur vt eas alijs conferant. ſed poſſunteas vel ſibi retinere vel etiam alijs pro libito elargiri. poſſunt tamen in earum diſpenſatōne peccare. vel propter inordinationem affectus per quam contingit. vel ꝙ ſibi plura conferant qͣꝫ oporteat. vel alijs etiam non ſubueniantẜm ꝙ requirit debitum charitatis. non tamen tenenturad reſtitutionem. quia huiuſmodi res ſunt eorum dominio deputate. ſed eccleſiaſticorum bonorum ſunt diſpenſatores vel procuratores. dicit enim Augu. ad Boni facium. Si priuatum poſſidemus bonum quod nobis ſufficiat. non illa bona noſtra ſunt. ſed illorum quorum procurationem gerimus. non proprietatem nobis vſurpatione damnabili vindicemus. ad diſpenſatorem autemrequiritur bona fides. ẜm illud. i. ad Coꝝ. iiij. Hic iam q̄ritur inter diſpenſatores vt fidelis quis in ueniatur. ſuntautem bona eccleſiaſtica non ſolum in vſus pauperumſed etiam ad cultum diuinum ⁊ neceſſitates miniſtroruꝫexpendenda. vnde dicitur. xij. q. ij. De redditibus eccleſie vel oblatione fidelium ſolo epiſcopo ex his vna portōmittitur. due eccleſiaſticis fabricis ⁊ erogationi pauperum profuture a preſbytero ſub periculo ſui ordinis miniſtrentur. vltima clericis pro ſingulorum meritis diuidatur. ſi ergo diſtincta ſint bona que debēt in vſum epiſcopi cedere ab his que ſunt pauperibuſ ⁊ miniſtris ⁊ cultui eccleſie eroganda. ⁊ ſi aliquid ſibi retinuerit epiſcopꝰde his que ſunt pauperibus eroganda vel etiam in vſuꝫminiſtrorum aut in cultum diuinum expendenda. nō eſtdubiuꝫ ꝙ ꝯtra fidem diſpenſatiōis agit ⁊ mortaliter peccat ⁊ ad reſtitutionem tenetur. de his autem que ſunt ſpecialiter ſuo vſui deputata. videtur eſſe eadem ratio que ēde proprijs bonis vt .ſ. propter immoderatum affectum⁊ vſum peccet quidem ſi immoderata ſibi retineat ⁊ alijsnon ſubueniat. ſicut requirit debitum charitatis. ſi veronon ſint predicta bona diſtincta. eorum diſtributio fideieius committitur. ⁊ ſi quidem in modico deficiat vel ſuꝑabundet poteſt hoc fieri abſqꝫ bone fidei detrimēto. quianon poteſt homo in talibus punctualiter accipere illud qd̓fieri oportet. ſi vero ſit multus exceſſus non poteſt laterevnde videtur bone fidei repugnare. ⁊ ideo non abſqꝫ peccato mortali. dicitur enim Matth. xxiiij. ꝙ ſi dixerit malus ſeruus in corde ſuo. moram facit dominus meus veni

re. quod pertinet ad diuini iudicij contemptum. ⁊ ceperitpercutere conſeruos ſuos quod pertinet ad ſuperbiam:manducet autem ⁊ bibat cum ebrioſis. quod pertinet adluxuriam. veniet dominus ſerui illius in die qua non ſperat ⁊ diuidet eum ſcilicet a ſocietate bonorum. ⁊ partemeius ponet cum hypocritis ſcilicet in inferno. ¶ Ad. i. etgo dicendum ꝙ verbum illud Ambro. non ſolum eſt referendum ad diſpoſitionem rerum eccleſiaſticaruꝫ. ſed quorumcunqꝫ bonorum ex quibus tenetur aliquis debito charitatis prouidere neceſſitatem patientibus. non auteꝫ poteſt determinari quando ſit iſta neceſſitas que ad peccatuꝫmortale obliget. ſicut nec cetera particularia que in humanis actibus conſiderantur. horum enim determinatio relinquitur humane prudentie. ¶ Ad. ij. dicendum ꝙ bona eccleſiarum non ſunt ſolum expendenda in vſus pauperum. ſed etiam in alios vſus. vt dictum eſt. ⁊ ideo ſi deeo quod vſui epiſcopi vel alicuius clerici eſt deputatumvelit aliquis ſibi ſubtrahere ⁊ conſanguineis vel alijs dare non peccat. dummodo illud faciat moderate. id eſt vtnon indigeant. non autem vt ditiores inde fiant. UndeAmbro. dicit in li. de officijs. Eſt approbanda libertas vtproximos ſeminis tui ne deſpicias ſi egere cognoſcas. nōtamen vt illos ditiores fi eri velis ex eo quod tu potes cōferre in opibus. ¶ Ad. iij. dicendum ꝙ non omnia bonaeccleſiarum ſunt pauperibus largienda niſi forte in articulo neceſſitatis. in quo etiam pro redemptione captiuorum ⁊ alijs neceſſitatibus pauperum vaſa cultui diuinodicata diſtrahuntur vt Ambro. dicit. ⁊ in tali neceſſitatepeccaret clericus ſi vellet de rebus eccleſie viuere dummodo haberet patrimonialia bona de quibꝰ viuere poſſit¶ Ad. iiij. dicendum ꝙ bona eccleſiarum vſibus pauperum deſeruire debent. ⁊ ideo ſi quis neceſſitate non īminenti prouidendi pauper ibus. de his que ſuperfluunt exprouentibus eccleſie poſſeſſiones emat vel in theſauro reponat in futurum vtilitati eccleſie ⁊ neceſſitatibus pauperum laudabiliter facit. ſi vero neceſſitas immineat pauperibus erogandi. ſuperflua cura eſt ⁊ inordinata vt aliquis in futurum conſeruet quod dominuſ prohibet Mat.vi. dicens. Nolite ſolliciti eſſe in craſtinum.Adoctauum ſic procedit̉Uidetur ꝙ religioſi qui promouentur in epiſcopos nonteneantur ad obſeruantias regulares Dicitur enī. xviij.qͥ .i. ꝙ monachum canonica electio a iugo regule monaſtice profeſſionis abſoluit. ⁊ ſacra ordinatio de monachoepiſcopum facit. ſed obſeruantie regulareſpertinent ad iugum regule. ergo religioſi qui in epiſcopos aſſumunturnon tenentur ad obſeruantias regulares. ¶ Pre. ille qͦab inferiori ad ſuperi orem gradum aſcendit non videturteneri ad ea que ſunt inferioris gradus. vt ſupra dictumeſt ꝙ religioſus non tenetur ad obſeruanda vota que in ſecula fecit. ſed religioſus qui aſſumitur ad epiſcopatū aſcēdit ad aliquod maius. vt ſupra habituꝫ eſt. ergo videturꝙ non obligetur epiſcopus ad ea que tenebatur obſeruare in ſtatu religionis. ¶ Pre. Maxime religioſi obligarividentur ad obedientiaꝫ. ⁊ ad hoc ꝙ abſqꝫ proprio viuātſed religioſi qui aſſumuntur ad epiſcopatum non tenentur obedire prelatis ſuarum religionum. quia ſunt eis ſuperiores. nec etiam videntur teneri ad paupertatem. quiaſicut in decreto ſupra inducto dicitur ꝙ ſacra ordinatiode monacho epiſcopum facit. velut legitimus heres paternam ſibi hereditatem iure vendicandi poteſtatem ha-

ee 3