QueſtioCLXI.

tingit vt homo non plus ſibi attribuat qͣꝫ ſibi cōpetat ẜmgradū quē eſt a deo ſortitus. vnde humilitas precipue videtur importare ſubiectionē hoīs ad deum ⁊ propter hocAug. in li. de ſermone dn̄i in mōte humilitate quā intelligit ꝑ paupertatē ſpūs attribuit dono timoris quo homodeum reueretur ⁊ inde eſt ꝙ fortitudo aliter ſe hꝫ ad audaciam qͣꝫ humilitas ad ſpem. nā fortitudo plus vtituraudacia qͣꝫ eam reprimat. vude ſuꝑabundātia eſt ei ſil̓iorqͣꝫ defectus. humilitas aūt plus reprimit ſpem de ſeipſaqͣꝫ ea vtatur. vnde magis opponitur ſibi ſuꝑabundantiaqͣꝫ defectus. ¶ Ad. iiij. dd̓ꝫ ꝙ ſuꝑabundantia in exterioribus ſumptibus ⁊ p̄parationibus ſolet ad quandā iactātiam fieri que ꝑ humilitatē reprimitur. ⁊ quantū ad hocſecundario cōſiſtit in exterioribus prout ſunt ſigna interioris appetitiui motꝰ.Ad tertium ſic procediturUidetur ꝙ hō non debeat ſe oībus ꝑ humilitatē ſubijcere. qꝛ ſicut dictū eſt. humilitas precipue conſiſtit in ſubiectione hoīs ad deum. ſed id quod debetur deo non eſt hoīexhibendū. vt patet in oībꝰ actibus latrie. ergo homo perhumilitatē non dꝫ ſe hoī ſubijcere. ¶ Pre. Aug. dicit inli. de natura ⁊ gl̓a. Humilitas collocanda eſt in ꝑte veritatis non in ꝑte falſitatis. ſed aliqui ſunt in ſup̄mo ſtatuqui ſi ſe inferioribus ſubijcerent. abſqꝫ falſitate hoc fieri n̄poſſet. ergo homo non dꝫ ſe oībus ꝑ humilitatē ſubijcere¶ Pre. Nullus dꝫ facere id quod vergat in detrimentūſalutis alterius. ſed ſi aliquis ꝑ humilitatē ſe alteri ſubijciat. qn̄qꝫ hoc vergeret in detrimentū illius cui ſe ſubijcitqui ex hoc ſuꝑbiret vel contēneret. Unde Aug. dicit in regula. Ne dū nimiū ſeruatur humilitas. regendi frangat̉auctoritas. ergo homo per humilitatē non oībus ſe ſubijcere. ¶ Sed contra eſt quod d̓r Phil. ij. In humilitateſuperiores ſibi inuiceꝫ arbitrantes. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ in hoīeduo pn̄t conſiderari .ſ. id qd̓ ē dei ⁊d qd̓ eſt hoīs. Hoīsaūt eſt quicquid pertinet ad defectum. ſed dei eſt quicqͥdpertinet ad ſalute ⁊ ꝑfectionem. ẜm illud E ſee. xiij. Perditio tua iſrl̓ ex me tantum auxilium tuū. Humilitas aūtſicut dictum eſt. proprie reſpicit reuerentiam qua hō deoſubijcitur. ⁊ ideo quilibet homo ẜm id quod ſuum eſt dꝫſe cuilibet ꝓximo ſubijcere quantuꝫ ad id quod eſt dei inip̄o. non aūt hoc requirit humilitas vt aliquis id qd̓ eſtdei in ſeip̄o ſubijciat ei quod eſt dei in altero. nam illi quidona dei participant cognoſcunt ea ſe habere ẜm illud. i.ad Coꝝ. ij. Ut ſciamus que a deo donata ſunt nobis. ⁊ iōabſqꝫ preiudicio humilitatis poteſt dona que ip̄i acceperūt preferre donis dei que alijs apparent collata. ſicutapl̓s ad Ephe. iij. dicit alijs generationibus non eſt agnitum filijs hoīm. ſicut nunc reuelatum eſt ſanctis apl̓is eiꝰſil̓it̓ etiā n̄ hoc reqͥrit hūilitas vt aliqͥs id qd̓ ē ſuū ī ſe ip̄oſubijciat ei qd̓ ē hoīs in ꝓxīo. alioqͥn oporteret vt qͥlibet reputaret ſe megis peccatorē qͦlibet alio. cū tn̄ apl̓s aſqꝫ p̄iudicio humilitatis dicat Eal̓. ij. nos nat̉a iudei ⁊ non exgentibus peccatores. Poteſt tn̄ aliquis reputare aliqͥdboni eſſe in ꝓximo quod ip̄e non hꝫ. vel aliquid mali in ſeeſſe quod in alio non eſt ex quo ſe pōt ei ſubijcere ꝑ humilitatem. ¶ Ad i. ergo dd̓m ꝙ non debemus ſolum deumreuereri in ſeipſo. ſed etiam id quod eſt eius debemus reuereri in quolibet. non tn̄ eo modo reuerentie qua reueremur deum. ⁊ ideo ꝑ humiſitatem debemus nos ſubijcere oībꝰ ꝓximis ꝓpter deū. ẜm illud. i. Petri. ij. Subiectieſtote oī humane creature ꝓpter deum. latriam tn̄ ſoli

deo debemus exhibere. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ ſi nos p̄feramꝰid quod eſt dei in ꝓximo ei qd̓ eſt ꝓprium in nobis nonpoſſumus incurrere falſitatem. Un̄ ſuꝑ illud Phil. ij.ſuꝑioreres ſibi inuicem arbitrantes. dicit glo. Nō hoc itadebemus eſtimare vt nos e ſtimare fingamꝰ. ſed vere eſtimemus poſſe eſſe aliquid occultum in alio quo nobis ſuperior ſit. etiā ſi bonū noſtruꝫ quo illo videmur ſuꝑioreseſſe non ſit occultum. ¶ Ad. iij. dd̓m ꝙ humilitas ſicut ⁊cetere virtutes p̄cipue interius in aīa conſiſtit. ⁊ iō pōhomo ẜm interiorem actuꝫ aīe alteri ſe ſubijcere ſine hocꝙ occaſionem habeat alicuius qd̓ ꝑtineat ad detrimentūſue ſalutis. ⁊ hoc eſt quod Aug. dicit in regula. timore cōram deo p̄latus ſubſtractus ſit pedibus veſtris. ſed in exterioribus humilitatis actibus ſicut ⁊ in actibus ceterarūvirtutum eſt debita moderatio adhibenda ne poſſint vergere in detrimentum alterius. ſi aūt aliquis qd̓ debet faciat. ⁊ alij ex hoc occaſionem ſumant peccati. non imputatur humaliter agenti. qꝛ ille non ſcandalizat quamuis alt̓ſcandalizetur.Ad quartum ſic procedit̉Uidetur ꝙ humilitas non ſit pars modeſtie vel tꝑantie.Humilitas enī precipue reſpicit reuerentiam qua quisſubijcitur deo. vt dictum eſt. ſed ad virtutem theologicam pertinet ꝙ habeat deū pro obiecto. ergo hūilitas magis debet poni virtus theologica qͣꝫ pars tꝑantie ſeu modeſtie. ¶ Pre. Tꝑantia eſt in concupiſcibili. humilitasaūt videtur eſſe in iraſcibili. ſicut ⁊ ſuꝑbia que ei opponit̉cuius obiectum eſt arduum. ergo videtur ꝙ humilitas n̄ſit pars tꝑantie vel modeſtie. ¶ Pre. Hu militas ⁊ magnanimitas circa eadem ſunt. vt ex ſupra dictis patet. ſꝫmagnanimitas non ponitur pars tꝑantie ſedfortitudinisvt ſupra habitum eſt. ergo videtur ꝙ humilitas nō ſit ꝑstꝑantie vel modeſtie. ¶ Eed contra eſt quod Origenesdicit ſuper Lucam. Si vis nomen huius audire virtutisquomodo a ph̓is etiā appelletur. auſculta eandem eſſe humilitatem quam reſpicit deus. que ab illis d̓r menſuratōvel moderatio. que manifeſte pertinet ad modeſtiam veltꝑantiam. ergo humilitas eſt pars modeſtie vel tꝑantie.¶ Rn̄. dd̓m ꝙ ſicut ſupra dictum eſt. in aſſignando ꝑtesvirtutibus precipue attenditur ſimilitudo quantum admodum virtutis. modus autem temperantie ex quo maxime habet laudem. eſt refrenatio vel repreſſio impetꝰ alicuius paſſionis. ⁊ ideo omnes virtutes refrenantes ſiuereprimentes impetus aliquarum affectionum vel actiōesmoderantes. ponūt̉ ꝑtes tꝑantie. ſicut aūt māſuetudo reprimit motum ire. ita humiſitaſ reprimit motum ſpei quieſt motus ſpiritus in magna tendentis. ⁊ ideo ſicut manſuetudo ponitur pars tꝑantie. ita etiā ⁊ humilitas. vndephūs in. iiij. ethi. eum qui tendit in parua ſcd̓m ſuuꝫ modum dicit non eſſe magnanimū ſed tꝑatum. quem noshumilem dicere poſſumus. ⁊ inter alias ꝑtes tꝑantie rōeſuperius dicta continet̉ ſub modeſtia. ꝓut Tullius d̓ ealoquitur. inquantum .ſ. humilitas nihil eſt aliud qͣꝫ quedam moderatio ſpūs. vn̄. i. Petri. iij. dicit̉. In incorruptibilitate quieti ac modeſti ſpiritus. ¶ Ad i. ergo dd̓.ꝙ virtutes theologice que ſunt circa vltimū finem qui ēprimum principium in appetibilibus ſunt cōes oīm aliarum virtutum. vnde ex hoc ꝙ humilitas cātur ex reuerentia diuina. non excluditur quin humilitas ſit pars modeſtie vel tꝑantie. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ partes principalibus ꝟtutibus aſſignantur non ẜm conuenientiaꝫ in ſubiecto vl̓