QueſtioCIIII

qͣꝫ obedientia. ¶ Rn̄. dd̓ ꝙ ſicut pctm̄ ꝯſiſtit in hoc ꝙ hōcontēpto deo cōmutabilibus bonis inheret. ita meritū virtuo ī a tus conſiſtit econtrario in hoc ꝙ homo contemptiſbonis creatis deo inheret ſicut fini. finis aūt potior eſt hisque ſunt ad finem. Si vero bona creata ꝓpter hoc contemnantur vt deo inhereatur. maior eſt laus virtutis ex hoc ꝙdeo inheret. qͣꝫ ex hoc ꝙ bona terrena contēnit. ⁊ ideo virtutes quibus deo ẜm ſe inheretur .ſ. theologice ſunt potiores virtutibus moralibus quibus aliquid terrenū contēnit̉ vt deo inhereat̉. Inter virtutes aūt morales tāto ali qͣpotior eſt qͣnto aliqͥs magꝭ aliqͥd contēnit vt deo inhereatSunt aūt tria genera bonoꝝ humanoꝝ que hō pōt contēnere ꝓpter deum. quoꝝ infimū ſunt exteriora bona. mediūaūt ſunt bona corporis. ſupremū aūt ſunt bona aīe inter q̄quodāmō p̄cipuū eſt voluntas inquantū .ſ. ꝑ voluntatemhō oībꝰ alijs bonis vtitur. ⁊ iō ꝑ ſe loquēdo laudabilior eſtobedientie virtus q̄ ꝓpter deum contēnit ꝓpriam voluntatem qͣꝫ alie virtutes morales q̄ ꝓpter deū aliqua bona cōremnūt. Unde Gre. dicit in vlti. moral̓. ꝙ obedientia victimis iure p̄ponitur. qꝛ ꝑ victimas aliena caro: ꝑ obedientia ꝟo voluntas ꝓpria mactatur. vn̄ etiā quecūqꝫ alia virtutū oꝑa ex hoc meritoria ſunt apud deum ꝙ fiunt vt obediatur voluntati diuine. nam ſi quis etiā martyrium ſuſtineret vel omnia ſua pauperibus erogaret. niſi hoc ordinaret ad impletionem diuine voluntatis qd̓ recte ad obedientiam pertinet. meri toria eſſe non poſſent. ſicut nec ſi fierent ſine charitate que ſine obedientia eſſe non poſſuntd̓r enī. i. Ioh. ij. ꝙ qui dicit ſe noſſe deum ⁊ mendata einon cuſtodit mēdax eſt. qui aūt ſeruat verba eius vere inhoc charitas dei perfecta eſt. ⁊ hoc ideo eſt. qꝛ amacitia fac̄idem velle ⁊ nolle. ¶ Ad .i. ergo dd̓m ꝙ obedientia ꝓcedit ex reuerentia que exhibet cultum ⁊ honorem ſuperiori⁊ quantum ad hoc ſub diuerſis virtutibus continetur. lꝫẜm ſe conſiderata prout reſpicit rationem precepti ſit vnaſpēalis virtus. inquantum ergo procedit ex reuerentia p̄latorum continetur quodāmō ſub obſeruantia. inquantūvero procedit ex reuerentia parentum ſub pietate. inquātum vero procedit ex reuerentia dei ſub religionē. ⁊ pertinet ad deuotionem que eſt principalis actus religionis.vnde ẜm hoc laudabilius eſt obedire deo qͣꝫ ſacrificium oſferre. ⁊ etiā quia in ſacrificio imolatur aliena caro: ꝑ obedientiam aūt ꝓpria voluntas. vt Grego. dicit. ſpāliter tn̄in caſu in quo loquebatur Sam uel. melius fuiſſet Sauli obedire deo qͣꝫ animalia pinguia amalechitaꝝ in ſacrificium offerre contra dei maudatum. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ adobedientiam pertinent omēs actus virtutū prout ſunt inprecepto. inquantū ergo actus virtutum operātur cālitervel diſpoſitiue ad eaꝝ generationem ⁊ conferuationē. intantū d̓r ꝙ obedientia omnes virtutes menti inſerit ⁊ cuſtodit. nec tn̄ ſequitur ꝙ obedientia ſit ſimplititer omībꝰvirtutibus prior ꝓpter duo. primo qꝛ licet quidem actusvirtutis cadat ſub precepto. pōt tn̄ aliquis implere actūvirtutis non attendens ad rationem p̄cepti. vnde ſi aliqͣvirtus ſit cuius obiectum ſit naturaliter prtꝰ qͣꝫ preceptuilla virtus d̓r naturaliter prior qͣꝫ obedientia. vt pr de fideper quam nobis diuine auctoritatis ſublimitas innoteſcit ex qua competit ei poteſtas precipiendi ſcd̓o quia infuſio gratie ⁊ virtutū poteſt precedere etiā tꝑe oēm actūvirtuoſum. ⁊ ẜm hoc neqꝫ tꝑe neqꝫ natura eſt obediētiaoībꝰ alijs virturibus prior. ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ duplex eſt bonum. Quoddā ad quod faciendū hō ex neceſſitate tenet̉ſicut amare deū vel aliquid hmōi. ⁊ tale bonuꝫ nullo mō

debet ꝓpter obedientiā p̄termitti. Eſt aūt aliud bonū adqd̓ homo non tenet̉ ex neceſſitate. ⁊ tale bonū debꝫ homoqn̄qꝫ ꝓpter obedientiaꝫ pretermittere ad quā ex neceſſitate hō ienetur. qꝛ non dꝫ hō aliquod bonū facere culpā incurrendo. ⁊ tn̄ ſicut ibidē Grego. dicit. qꝛ ab vnoquoqꝫbono ſubiectos vocat neceſſe eſt vt multa cōcedat ne obedientis mens ſubito intereat ſi a bonis oībꝰ repulſa penitus ieiunet. ⁊ ſic per obedientiā talia bona pōt ꝓpter damnum vnius boni recompenſare.Ad quartuꝫ ſic procedit̉.Uidetur ꝙ non in oībꝰ ſit deo obediendū. Dicitur enimUa tih. ix. ꝙ dn̄s duobꝰ cecis curatis p̄cepit dicēs. Uidete ne quis ſciat. illi aūt exeuntes diffamauerūt eū ꝑtotam terrā illā. nec tn̄ ex hoc inculpentur. ergo videt̉ ꝙ nōteneamur in oībꝰ obedire deo. ¶ Pre. Nullus tenet̉ aliquid facere contra virtutē. ſed inueniūtur quedā p̄ceptadei ꝯtra virtutē. ſicut p̄cepit Abrae ꝙ occideret filium innocentē. vt habetur Gen̄. xxij. ⁊ iudeis vt furarentur resegyptioꝝ. vt habet̉ Exo. xi. q̄ ſunt contra iuſticiā. ⁊ Oſeeꝙ acciperet mulierē adulterā quod eſt ꝯtra caſtitatē. ergonon in oībꝰ eſt obediendū deo. ¶ Pre. Quicunqꝫ obedit deo conformat voluntatē ſuam voluntati diuine ⁊ involito. ſed non quantū ad oīa tenem conformare voluntatem noſtrā volūtari diuine in volito. vt ſupra habitū eſt.ergo non in oībꝰ tenet̉ homo deo obedire. ¶ Sed cōtraeſt quod d̓r Exo. xxiiij. Omnia quecūqꝫ locutꝰ eſt dn̄sfaciemus ⁊ erimus obedientes. ¶ Rn̄. dd̓ ꝙ ſicut ſupradictum eſt ille qui obedit mouet̉ ꝑ imperiū eius cui obedit. ſicut res naturales mouentur per ſuos motores. ſic̄aūt deus eſt primus motor oīm que naturaliter mouēturita etiā eſt primus motor oīm voluntatū. vt ex ſupra dictis patet. et ideo ſicut naturali neceſſitate oīa naturaliaſubduntur diuine motioni. ita etiā quadā neceſſitate iuſticie oēs voluntates tenentur obedire diuino imperio.Ad .i. ergo dd̓ ꝙ dn̄s cecis dixit vt miraculū occultarēt. n̄quaſi intendēs eos ꝑ virtutē diuini precepti obligare ſꝫſicut Grego. dicit in. xix. moral̓. ſeruis ſuis ſe ſequentibꝰexemplū dedit vt ipſi quidē virtutes ſuas occultare deſiderent ⁊ tn̄ alij eorum exemplo proficiant ⁊ prodant̉ inuiti. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ ſicut deus nihil operatur contra natutam. qꝛ hoc eſt natura vniuſcuiuſqꝫ rei quod in ea deꝰoꝑatur. vt habet̉ in glo. ad Ro. xi. oꝑatur tn̄ aliquid ꝯtraſolitū curſum nature. ita etiā deus nihil pōt precipere ꝯͣvirtutem. qꝛ in hoc principaliter conſiſtit virtus ⁊ rectitudo voluntatis humane ꝙ dei voluntati conformet̉ ⁊ eiꝰ ſequat̉ imperiū qͣꝫuis ſit ꝯtra conſuetū virtutis modū ẜmhoc ergo preceptū Abrae factū ꝙ filiū innocentē occideret nō fuit ꝯtra iuſticiā. qꝛ deus eſt actor mortis ⁊ vite. ſimiliter nec fuit ꝯtra iuſticiā ꝙ mādauit iudeis vt res egyptioꝝ acciperēt. qꝛ eius ſunt oīa. ⁊ cui voluerit dat illa. ſil̓retiā non fuit ꝯtra caſtitateꝫ p̄ceptū Oſee factū vt mulierēadulterā acciperet. qꝛ ip̄e deus eſt humane generationisordinator. ⁊ ille eſt debitus modus mulieribꝰ vtendi quēdeus inſtituit. vn̄ pꝫ ꝙ p̄dicti nec obediendo deo nec obedire volēdo peccauerūt. ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ ſi non ſꝑ teneat̉hō velle qḋ deus vult. ſꝑ tn̄ tenet̉ velle qd̓ deus vultꝭ euꝫvelle. ⁊ hoc hoī p̄cipue innoteſcit ꝑ preceptū diuinū. ⁊ id̓otenetur hō in omnibus diuinis preceptis obedire.Ad quintuꝫ ſic ꝓcediturUidet̉ ꝙ ſubditi teneant̉ ſuis ſuꝑioribꝰ in oībꝰ obēdire.