CIIIQueſtio

ẜm hoc honor in ſignis exterioribꝰ corporalibꝰ conſiſtit.¶ Ad. j. ergo dd̓ ꝙ reuerentia non eſt ideꝫ qd̓ honor ſedex vna ꝑte eſt principiū motiuum ad honoranduꝫ inquātum .s. aliquis ex reuerentia quam hꝫ ad aliquem eū honoret: ex alia vero ꝑte eſt honoris finis: inquantū. s. aliquis ad hoc honorat̉ vt in reuerentia habeatur ab alijs.¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ ſicut phūs ibidem dicit: honor non ē ſufficiens ꝟtutis premium: ſed nihil poteſt eſſe in humanisrebꝰ ⁊ corꝑalibꝰ maius honore: inquantū .s. ipſe corporales res ſunt ſigna determinantia excellentis virtutis: eſtautē debitum bono ⁊ pulchro vt mauifeſtetur: ẜm illudMatthei. v. Neqꝫ accendunt lucernā et ponunt eam ſubmodio: ſed ſuꝑ cādelabꝝ vt luceat omnibꝰ qui in domoſunt ⁊ pro tanto premiuꝫ virtutis dicit̉ honor. ¶ Ad. iij.dd̓ ꝙ laus diſtinguit̉ ab honore dupliciter. Unomō qꝛlaus ꝯſiſtit in ſolis ſignis verboꝝ: honor auteꝫ in quibuſcunqꝫ exterioribꝰ ſignis: ⁊ ẜm hoc laus in honore includitur. Aliomō qꝛ per exhibitionem honoris teftimoniū reddimꝰ de excellentia bonitatis alicuius abſolute: ſed ꝑ laudem teſtificamur de bonitate alicuius in ordine ad finē ſicut laudamꝰ bn̄ operantē ꝓpter finē: honor aūt eſt etiamoptimoꝝ q̄ non ordinant̉ ad finem: ſed iaꝫ ſunt in fine: vtpatet ꝑ phūm in j. ethicoꝝ. gloria autem eſt effectꝰ honoris ⁊ laudis: qꝛ ex hoc ꝙ teſtificamur d̓ bonitate alicutiusclareſcit bonitas eiꝰ in noticia plurimoꝝ. ⁊ hoc importatnomen glorie. nā gl̓a dicit̉ quaſi claria. Unde ad Ro. j.dicit quedā glo. Ambro. ꝙ gl̓a eſt clara cū laude noticia.Ad ſecundum ſic ꝓcedit̉.Uidet̉ ꝙ honor non ꝓprie debeat̉ ſuꝑioribꝰ. Angelꝰ enīeſt ſuꝑior quolibet homine viatore ẜm illud. Matth. xi.Qui minor eſt in regno celoꝝ: maior ē Iohāne baptiſta.ſed angelus ꝓhibuit Iohannem volentē ſe honorare: vtpatet. Apoc. vl. ergo honor nō debet̉ ſuperioribꝰ. ¶ Pre.Honor debet̉ alicui in teſtimonium virtutis: vt dictū eſt.ſed qn̄qꝫ ꝯtingit ꝙ ſuꝑiores non ſunt ꝟtuoſi. ergo eis nōdebet̉ honor: ſic̄ nec demonibꝰ qͥ tn̄ ſuꝑiores nobis ſuntordine nature. ¶ Pre. Apl̓us dicit ad. Ro. xij. Honoreinuicem preuenientes. ⁊. jͣ. Pe. ij. Oēs honorate. ſꝫ hocnon eſſet ſeruauduꝫ ſi ſolis ſuperioribꝰ honor deberet̉. ergo honor nō debet̉ proprie ſuꝑioribꝰ. ¶ Pre. Thobie. j.dicit̉ ꝙ Thobias habebat decem talenta ex his quibuserat honoratꝰ a Rege. legit̉ etiam Heſter. vi. ꝙ Aſſuerꝰhonorauit Mardocheum ⁊ coram eo fecit clamari: Hochonore dignus eſt queꝫ Rex honorare voluerit. ergo honor etiaꝫ ex hibetur inferioribꝰ. ⁊ ita videtur ꝙ honor nōdebetur proprie ſuperioribꝰ. Sed contra eſt qḋ phūs dic̄in. v. ethicoꝝ ꝙ honor debetur optimis. ¶ Rn̄. dd̓ ꝙ ſicut ſupra dictum eſt: honor nihil aliud eſt qͣꝫ quedam.teſtatio de excellentia bonitatis alicuins. poteſt auteꝫ alicuius excellentia conſiderari non ſolum per comparationem ad honorantem: vt s. ſit excellentior eo qui honoratur: ſed etiam ẜm ſe: vel per comparationem ad aliquosalios. et ẜm hoc honor ſemper debetur a licui propter aliquam excellentiam vel ſuperioritatem. non enim oportꝫꝙ ille qui honoratur ſit excellentior honorante: ſed fortequibuſdam alijs: vel etiam ipſo honorante quantum adaliquid et non ſimpliciter. ¶ Ad. i. ergo dd̓ ꝙ angelꝰ prohibuit Iohannem non a quacunqꝫ honoratione: ſed abhonoratione adorationis latrie que debetur deo: vel etiam ab bonoratione dulie vt oſtenderet ipſius Iohānisdignitatem que per chriſtum erat angelis adequatꝰ ẜm

ſpem glorie filiorum dei. et ideo nolebat ab eo honorari.tanqͣꝫ ſuperior. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ ſi prelati ſint mali: nō honorantur propter excellentiam proprie virtutis ſed propter excellentiam dignitatis ẜm quam ſunt dei miniſtri.et etiam in eis honoratur tota cōmunitas cui preſunt. demones aūt ſunt irreuocabiliter mali et pro inimicis habendi magis qͣꝫ honorandi. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ in quolibet.inuenitur aliquid ex quo poteſt aliquis eum ſuperioremreputare: ẜm illud ad. Phil̓: ij. In humilitate ſuperiores inuicem arbitrantes. et ẜm hoc etiam omnes ſe in uicem debent honore preuenire. ¶ Ad. iiij. dd̓. ꝙ priuateperſone interdū honorantur a regibus: non quia ſint eisſuperiores ẜm ordinem dignitatis: ſed propter aliquamexcellentiam virtutis ipſaꝝ. ⁊ ẜm hoc honorati ſunt Thobias ⁊ Mardocheus a regibus.Ad tertiū ſic proceditur.Uidetur ꝙ dulia non ſit ſpecialis virtus a latria diſtincta: quia ſuper illud pſal. Domine deus meus in te ſperaui. dicit glo. Domine omnium per potentiam cui debetur dulia. deus per creationem cui debetur latria. ſednon eſt diſtincta virtus que ordinatur in deuꝫ ẜm ꝙ eſtdominus. et ẜm ꝙ eſt deus. ergo dulia non eſt virtus diſtincta a latria. ¶ Pre. ẜm phūm in. viij. ethicoꝝ. amari ſimile eſt ei qd̓ eſt honorari. ſed eadem ē virtus charitatis qua amatur deus et qua amatur proximus. ergo dulia qua honoraturᵍ proximus non eſt alia virtus a latriaqua honoratur deus. ¶ Pre. Idem eſt motus quo aliquis mouetur in imaginem et in rem cuius eſt imago. ſꝫper duliam honoratur homo inquantum eſt ad dei imaginem factus. dicitur enim. Sap̄. ij. de impijs. ꝙ nō iudicauerunt honorem animarum ſanctarum quoniam deus creauit hominem inexterminabilem. ⁊ ad imaginemſuę ſimilitudinis fecit illum. ergo dulia non eſt alia virtꝰa latria qua honoratur deus. ¶ Sed contra eſt qd̓ Aug.dicit in. x. de ciui. dei. ꝙ alia eſt ſeruitus que debetur hominibus: ẜm quā precepit apoſtolꝰ ſeruis dominis ſuisſubditos eſſe: que .s. grece dulia dicitur. alia vero latriaque dicitur ſeruitus pertinens ad colenduꝫ deū. ¶ Rn̄.dd̓ ꝙ ẜm ea que ſupra dicta ſunt: vbi eſt alia ratio debiti ibi neceſſe eſt ꝙ ſit alia virtus que debitur reddat. aliaautem ratione debetur ſeruitꝰ deo ⁊ homini: ſicut et aliaratione dominium competit deo et homini. naꝫ deꝰ plenarium ⁊ principale dominium habet reſpectu totiꝰ et cuiuſſibet creature. que totaliter eius ſubijcitur poteſtati. homo autem participat quandaꝫ ſimilitudinem diuini dominij ẜm ꝙ hꝫ ꝑticulareꝫ ptāteꝫ ſuꝑ aliquem hoīeꝫ vl̓ ſuper aliquā creaturā. ⁊ iō dulia q̄ debitā ſeruitutē exhibethōi dn̄anti alia ꝟtꝰ ē a latria q̄ exhibet debitā ſeruitutemdiuino dn̄io: ⁊ eſt quedā obſeruantie ſpēs: qꝛ ꝑ obſeruātiā honoramꝰ quaſcūqꝫ ꝑionas dignitate p̄cellentes. perduliā an̄t ꝓprie ſumpta ẜui dn̄os ſuos venerantur. duliaenī grece ſeruitꝰ d̓r. ¶ Ad. j. ergo dd̓ ꝙ ſic̄ religio ꝑ excellentiā d̓r pietas inquantū deꝰ eſt ꝑ excellentiā pt̄: ita etiālatria ꝑ excellentiā dr̄ dulia inquantū deꝰ excellenter eſtdn̄s. nō aūt creatura ꝑticipat potentiā creādi rōne cuiusdeo debet̉ latria. ⁊ iō glo. illa diſtinxit attribuens latriamdeo ẜm creatōeꝫ q̄ creature n̄ coīcat̉: duliaꝫ ꝟo ẜm dn̄iuꝫqd̓ creature cōīcat̉. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ rō diligēdi ꝓximū deus ē nō enī ꝑ charitatē diligimꝰ ī ꝓximo niſi deū. ⁊ iō eaoē charitas ē q̄ diligit̉ deꝰ ⁊ ꝓximꝰ. ſunt tn̄ alie amici cied. fferentes a charitate ẜm alias ratiōes quibus homines