QueſtioLXXXIII

abundat elationem comprimendo ſi tn̄ ſcientiam ⁊ quācunqꝫ aliam perfectioneꝫ homo ꝑfecte deo ſubdat ex hocipſo deuotio augetur.Ad quartum ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ leticia nō ſit deuotionis effectus. qꝛ vt dictū eſtpaſſio xp̄i precipue ad deuotionē excitat. ſed ex eius conſideratiōe ꝯſequit̉ in aīa q̄dā afflictio. ẜm illud Thren̄. iij.Recordare pauꝑtatis mee abſinthij ⁊ fellis qd̓ ꝑtinet adpaſſionē. Et poſtea ſubdit̉. Memoria memor ero ⁊ tabeſcit in me aīa mea. ergo delectatio ſiue gaudiū nō eſt deuorionis effectus. ¶ Pre. Deuotio p̄cipue ꝯſiſtit in interiori ſacrificio ſpūs. ſed in pͣs. dicit̉. Sacrificiū deo ſpūs cōtubulatus. ergo afflictio magis eſt deuotionis effectus qͣꝫiocunditas ſiue gaudiū. ¶ Pre. Grego. niſenus dicit inli. de hoīe ꝙ ſicut riſus ꝓcedit ex gaudio. ita lachryme etgemitus ſunt ſigna triſticie. ſed deuotioni ꝯtingit ꝙ aliqui ꝓrumpāt in lachrymas. ergo leticia vel gaudiū non ēdeuotionis effectus. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ in collecta dicit̉.Quos ieiunia votiua caſtigāt. ip̄a qͦꝫ deuotio ſancta letificet. ¶ Rn̄. dd̓m ꝙ deuotio ꝑ ſe quid ē ⁊ principal̓r ſpūalem leticiā mentis cauſat. ex conſequēti aūt ⁊ per accidenscauſat triſticiā. dictū eſt enī ꝙ deuotio ex duplici cōſideratione ꝓcedit. Principl̓r quid ē exconſideratōne diuinebonitatis. qꝛ iſta conſideratio ꝑtinet quaſi ad terminū motus voluntatis tradētis ſe deo. ⁊ ex iſta ꝯſideratōe ꝑ ſe quidem ſequit̉ delectatio. ẜm illud pͣs. Memor fui dei ⁊ delectatus ſum. ſed ꝑ accidēs hec cōſideratio triſticiā quandācauſat in his qui nōdū plene deo fruunt̉. ẜm illud pͣs. Sitiuit aīa mea ad deū viuū. Et poſtea ſequit̉. Fuerūt mihi lachryme mee ⁊cͣ. Scd̓ario ꝟo cauſat̉ deuotio vt dictum eſt ex cōſideratione ꝓprioꝝ defectuū. Nam hec cōſideratio ꝑtinet ad terminū a quo hō per modum voluntatisdeuote recedit. vt .ſ. nō in ſe exiſtat. ſed deo ſe ſubdat. Hecaūt conſideratio ecōuerſo ſe habet ad primam. Nam ꝑ ſequidem nata eſt triſticiam cauſare recogitando ꝓprios defectus. ꝑ accidens aūt leticiam .ſ. ꝓpter ſpem diuine ſubuētionis. ⁊ ſic ptꝫ ꝙ deuotionē primo ⁊ ꝑſe conſequit̉ delectatio. ſcd̓ario ꝟo ⁊ ꝑaccidens triſticia que eſt ẜm deum.¶ Ad .i. ergo dd̓m ꝙ incōſideratione paſſionis xp̄i eſt aliquid qd̓ cōtriſtet .ſ. defectus humanus ꝓpter quē tollēdūxp̄m pati oꝑtuit. ⁊ eſt aliquid qd̓ letificet .ſ. dei erga noebenignitas que nobis de tali liberatione ꝓuidit. ¶ Ad. ijdd̓m. ꝙ ſpūs qui ex vna ꝑte ꝯtribulat̉ ꝓpter preſentis vite defectus. ex alia ꝑte cōdelectat̉ ex conſideratione dinīebonitatis. ⁊ ex ſpe diuini auxilij. ¶ Ad. iij. dd̓m ꝙ lachryme ꝓrumpunt non ſolum ex triſticia. ſed etiā ex quadamaffectus teneritudine p̄cipue cum conſiderat̉ aliquid delectabile cum ꝑmixtione a licuius triſtabilis. ſicut ſolēt homines lachrymari ex pietatis affectu. cum recuꝑant filiosvel charos amicos qͦs eſtimauer̄t ſe ꝑdidiſſe. ⁊ ꝑ hūc modū lachryme ex deuotōe ꝓcedūt. ¶ Qō LXXXIIIEinde cōſideraduꝫeſt de orōne. Et circa hoc querunt̉ decem ⁊ ſeptē. primo vtrū orō ſit actus appetitiue virtutis vel cognitiue. ſcd̓o vtꝝ ſit ꝯueniens orare deū. tertiovtrū orō ſit actus religionis. qͣrto vtꝝ ſolus deus ſit orandus. quinto vtꝝ in orōne ſit aliquid determinate petendum. ſexto vtrū orando debeamus tꝑalia petere. ſeptimovrꝝ ꝓ alijs orare debeamus. octauo vtꝝ debeamus orareꝓ inimicis. nono de ſeptem petitionibus orōnis dn̄ice. de

cimo vtrum orare ſit proprium rationalis creature. vndecimo vtrū ſancti in patria orent ꝓ nobis. duodecimo vtꝝorō debeat eſſe vocalis. decimotertio vtꝝ attētio requirat̉ad orōem. decimoquarto vtꝝ orō debeat eſſe diuturna. decimoqͥnto vtrū orō ſit efficax ad impetrandum quod petit̉decimoſexto vtrū ſit meritoria. decimoſeptimo de ſpeciebus orationis.Ad primū ſic procediturUidet̉ ꝙ orō ſit actus appetitiue virtutis. Orōnis enī ēexaudiri. ſed deſideriū eſt qd̓ exaudit̉ a deo. ẜm illud pͣs.Deſideriū pauꝑm exaudiuit dn̄s. ergo orō eſt deſideriūſed deſideriū ē actꝰ appetitiue ꝟtutis. ergo ⁊ orō. ¶ Pre.Diony. dicit. iiij. ca. de diui. no. Ante oīa ab orōne inciꝑe ē vtile. ſic̄ deo noſip̄os tradētes ⁊ veniētes. ſꝫ vnio addeū ꝑ amorē ſit qͥ ꝑtīet ad vim appetitiuā. gª orō ad vī apperitiuā ꝑtinet. ¶ Pre. Phūs ī. iij. d̓ aīa ponit duas oꝑatiōes ī ītellectiue ꝑtis. qͦꝝ prima ē indiuiſibiliū intelligētia. ꝑ quā .ſ. apprehendimus de vno quoqꝫ qd̓ eſt. ſcd̓a vero eſt cōpoſitio ⁊ diuiſio. ꝑ quam .ſ. apprehendit̉ aliquideſſe vel nō eſſe. quibꝰ addit̉ tertia rōcinari ꝓcedēdo .ſ. denotis ad ignota. ſed rō ad nullā iſtaꝝ oꝑationū reducit̉. exgo nō eſt actus intellectiue virtutis. ſed appetitiue. ¶ Sꝯtra eſt qd̓ Iſid̓. dicit in li. ethimol̓. ꝙ orare idē eſt qd̓ dicere. ſed dictio ꝑtinet ad intellectū. ergo orō nō eſt actꝰ appetitiue ꝟtutis. ſed intellectiue. ¶ Rn̄. dd̓m ꝙ ẜm Caſſiodoꝝ orō dicit̉ quaſi oris rō. Rō aūt ſpeculatiua ⁊ practica in hoc differūt. qꝛ rō ſpeculatiua eſt app̄henſiua ſolū rerum. rō ꝟo practica eſt nō ſolum apprehēſiua ſed etiā cauſatiua. Eſt aūt aliquid alterius cā duplicit̓. Uno quideꝫmō ꝑfecte neceſſitatē inducendo. ⁊ hoc ꝯtingit qn̄ effectꝰtotaliter ſubdit̉ poteſtati cauſe. Alio ꝟo mō imꝑfecte. ſolum diſponendo. qn̄ .ſ. effectus nō ſubdit̉ poteſtati cauſetotaliter. Si ergo ⁊ rō dupliciter ē cauſa aliquoꝝ. Unoquidē mō ſicut neceſſitatē imponēs. ⁊ hoc mō ad rōem ꝑtinet nō ſolum imꝑare inferioribꝰ potentijs ⁊ mēbris corꝑis. ſed etiā hoībus ⁊ ſubiectis. qd̓ quidem fit imꝑandoAlio mō ſicut inducens ⁊ quodā mō diſponēs ⁊ hoc mōrō petit aliquid fieri ab his que ei n̄ ſubijciunt̉ ſiue ſint eqͣles ſiue ſint ſuꝑiores. vtrūqꝫ aūt hoꝝ .ſ. imꝑare ⁊ petere ſiue dep̄cari. ordinatiōeꝫ quandā importat ꝓut .ſ. hō diſponit aliquid ꝑ aliud eſſe faciendū. vn̄ ꝑtinent ad tōem cuiꝰeſt ordinare. ꝓpter qd̓ phūs dicit in .i. ethi. ꝙ ad optimadep̄cat̉ rō. Sic aūt nunc loquimur d̓ orōne ꝓut ſignat qͣndam dep̄cationē vel petitionē ẜm ꝙ Augu. dicit in li. deverbis dn̄i ꝙ orō petitō quedā eſt. Et Damaſ. dicit ī. iij.li. ꝙ orō eſt petitio decentiū a deo. Sic̄ gꝰ ptꝫ ꝙ orō d̓ quanunc loquimur eſt rōnis actus. ¶ Ad i. ergo dd̓m ꝙ deſideriū pauꝑm dicit̉ dn̄s exaudire. vel qꝛ deſideriū eſt cauſapetendi cum petitio qͥdāmō ſit deſiderij interpres. vel hocdicit̉ ad oſtendendū exauditiōis velocitatē. qꝛ .ſ. dum adhuc aliqͥd in deſiderio pauꝑum eſt. deus exaudiuit anteqͣꝫorōnem ꝓponat. ẜm illud Eſa. lxv. Exitqꝫ anteqͣꝫ clametego exaudiā eos. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ ſicut ſupra dictū eſt volūtas mouet rōem ad ſuū finem. vn̄ nihil ꝓhibet̉ mouente voluntate actū rōnis tendere in finē charitatis qͥ eſtdeo vniri. Uendit aūt rō in deum quafi a voluntate chatatis mota dupl̓r. Uno quidem mō ex ꝑte eius qd̓ petit̉.qꝛ hoc precipue eſt in orōne petendū vt deo vniamur. ẜmillud pͣs. Unam petij a dn̄o. hanc requiram. vt inhabiteꝫin domo dn̄i oībus diebus vite mee. Alio mō ex ꝑte ip̄iꝰpetentis quē oꝑtet accedere ad eum a quo petit. vel loce

nꝫ