QueſtioXXXVIII

Einde ꝯſiderādumeſt de contentione. Et circa hoc querunt̉ duo.rimo vtrum contentio ſit pctm̄ mortale. ſcd̓ovtrum ſit filia inanis glorie.Ad primum ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ contentio non ſit pctm̄ mortale. pctm̄ enī mortale in viris ſpūalibus non inuenit̉. in quibus tn̄ inueniturꝯtentio ẜm illud Luc̄. xxij. Facta eſt contentio inter diſcipulos Ieſu quis eoꝝ eſſet maior. ergo cōtentio non ē peccatum mortale. ¶ Preterea. Nulli bene diſpoſito debetplacere pctm̄ mortale in proximo. ſed dicit apl̓s ad Phil̓i. Quidā ex contentione xp̄m annunciant. ⁊ poſtea ſubdit. ⁊ in hoc gaudęo. ſed ⁊ gaudebo. ergo cōtentio non ēpctm̄ mortale. ¶ Preterea. Cōtingit ꝙ aliqui vel in iudicio vel in diſputatione ꝯtendunt non aliquo aīmo malignandi. ſed potius intendentes ad bonū. ſicut illi qui cōtra hereticos diſputando contendūt. vnde ſuper illud .i.Regū. iiij. Accidit quadā die ⁊c̄. dicit glo. Catholici contra hereticos cōtentiones non cōmouent niſi prius ad certamen conuocent̉. ergo contentio non eſt peccatum mortale ¶ Preteres. Iob videt̉ cum deo contendiſſe ẜm illud Iob. xxxix. Nunquid qui contendit cum deo tam facile conquieſcit. ⁊ tn̄ Iob non peccauit mortaliter. qꝛ dn̄sde eo dicit. Non eſtis locuti recte coram me ſicut ſernusIob. vt habetur Iob vl. ergo contentio non eſt ſemperpctm̄ mortale. ¶ Sed contra eſt ꝙ contrariatur preceptoapl̓i qui dicit. ij. ad Thimo. ij. Noli verbis contendere. ⁊Gal̓. v. contentio numeratur inter opera carnis que qͥ agunt regnum dei non poſſidebunt. vt ibidem dicitur. ſedom̄e quod excludit̉ a regno dei. ⁊ quod cōtrariat̉ preceptoeſt peccatum mortale. ergo contentio eſt peccatū mortale¶ Rn̄ſio dicendum ꝙ contendere eſt ꝯtra aliquem tendere. vnde ſicut diſcordia contrarietatem quandam importat in voluntate. ita contentio contrarietateꝫ quandāimportat in locutione. ⁊ propter hoc etiam cum oratio alicuius ꝑ contraria ſe diffundit vocatur contentio que ponitur vnus dolor rethoricus a Tullio qui dicit. Contentioeſt cum ex grauibus rebus oratio efficitur. hoc pacto habet aſſenſio iocunda principia. eadem exitus amariſſimoſaufert. cōtratietas autem locutionis poteſt attendi dupliciter. vno modo qͣꝫtum ad intentionem contendētis. aliomodo qͣꝫtum ad modum. in intentione quidem conſiderādum eſt vtrum aliquis contrariatur veritati quod eſt vicuperabile. vel falſitati quod eſt laudabile. in modo auteꝫconſideranduꝫ eſt vtrum talis modus contrariandi cōuēniat ꝑſonis ⁊ negocijs. qꝛ hoc eſt laudabile. vnde Tulliꝰdicit in. ij. rethorice ꝙ contentio eſt quo aliquis ad cōfirmandum ⁊ ad confutandū accōmodata. vel excedat conuenientiam ꝑſonarum ⁊ negociorum. ⁊ ſic eſt cōtentio vituperabilis. ſi ergo accipiat̉ contentio ẜm ꝙ importat impugnationē veritatis ⁊ inordinatū modū ſic eſt pctm̄ mortale. ⁊ hoc modo diffinit Ambro. contentionem dicens.Cōtentio eſt impugnatio veritatis cum confidentia clamoris. ſi aūt contentio dicatur impugnatio falſitatis cumdebito modo acrimonie. ſic contentio eſt laudabilis. ſi aūtaccipiat̉ cōtentio ẜm ꝙ importat impugnationē falſitatiscum inordinato modo. ſic pōt eſſe pctm̄ veniale niſi fortetāta inordinatio fiat in ꝯtēdēdo ꝙ ex hoc genere fiat ſcādalū alioꝝ. vnde apl̓s cum dixiſſet. ij. ad Thimo. ij. Noli verbis cōtendere. ſubdit. ad nihil enī vtile ē niſi ad ſub

uerſionē audientium. ¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ ī diſcipulis xp̄i non erat cōtentio cum intentiōe impugnādiveritatē. qꝛ vnuſqͥſqꝫ defendebat qd̓ ſibi vern̄ videbatur.erat tn̄ in eoꝝ contentione inordinatio. qꝛ ꝯtendebāt de qͦnō erat ꝯtendendū .ſ. de primatu honoris. nondū enī erātſpūales ſicut glo. ibidē dic̄. vn̄ ⁊ dn̄s ꝯſeq̄nt̉ eos ꝯpeſcuit¶ Ad. ij. dicēdū ꝙ illi qͥ ex cōtentiōe xp̄m p̄dicabāt reprehenſibiles erāt. qꝛ qͣꝫuis non impugnarēt veritatē fidei ſꝫeam p̄dicabāt. impugnabāt tn̄ veritatē qͣꝫtū ad hoc ꝙ putabāt ſe ſuſcitare p̄ſſuram a ppl̓o veritatē fidei p̄dicāti. vn̄apl̓s non gaudebat de eoꝝ contentione. ſed de fructu qͥ exhoc ꝓueniebat .ſ. ꝙ xp̄s ānunciabat̉. qꝛ ex malis etiā occaſional̓r ſubſequunt̉ bona. ¶ Ad tertiū dicendū ꝙ ẜm cōpletā rationē ꝯtentionis ꝓut eſt pctm̄ mortale ille in iudicio ꝯtendit qͥ impugnat veritatē iuſticie ⁊ in diſputationeꝯtendit qͥ intēdit impugnare veritatē doctrine. ⁊ ẜm hoccatolici non ꝯtendūt ꝯtra hereticos. ſed potius econuerſoſi aūt accipiat̉ contētio in iudicio vel diſputatōe ẜm imꝑfectā rōnem .ſ. ẜm ꝙ importat quandā acrimoniā locutionis. ſic non ſꝑ eſt pctm̄ mortale. ¶ Ad quartū dicendumꝙ ꝯtentio ibi ſumit̉ cōmuuiter ꝓ diſpoſitōe. dixerat enimIob. xiij. ca. Ad oīpotentē loquar. ⁊ diſputare cū deo cupio. nō tn̄ ꝯtendēs neqꝫ veritatē impugnare ſed inqͥrere.neqꝫ circa hanc inquiſitionē aliqua inordinatione vel animi vel vocis vti.Ad ſecūduꝫ ſic ꝓcediturUidet̉ ꝙ ꝯtentio nō ſit filia inanis gl̓ie. Cōtentio euī affinitatē habet ad zelū. vn̄ dicit̉. i. ad Coꝝ. iij. Cum fit intervos zelus ⁊ cōtentio nōne carnales eſtis ⁊ ẜm hoīem ambulatis: zelus aūt ad inuidiā ꝑtinet. ergo ꝯtentio ex inuidia magis orit̉. ¶ Preterea cōtentio cū clamore quodaꝫeſt. ſed clamor ex ira orit̉. vt ptꝫ ꝑ Grego. xxxi. moral̓. ergo ꝯtentio orit̉ ex ira. ¶ Preterea. Inter alia ſcīa p̄cipuevidet̉ eſſe materia ſuꝑbie ⁊ īanis gl̓ie ẜm illud. i. ad Coꝝviij. Scīa inflat ſed ꝯtētio plerūqꝫ ꝓuenit ex defectu ſcīeꝑ quā veritas cognoſcit̉ non impugnat. ergo ꝯtētio non ēfilia inanis gl̓ie. ¶ Sed ꝯtra ē auctoritas Grego. xxxi.moral̓. ¶ Rn̄ſio dicendū ſicut ſup̄ dictū eſt. diſcordia ēfilia inanis gl̓ie eo ꝙ diſcordantiū vterqꝫ in ſenſu ꝓprioſtat ⁊ vnꝰ alteri nō acqͥeſcit. ꝓpriū aūt ſuꝑbie eſt ⁊ inanisgl̓ie ꝓpriā excellentiā querere. ſic̄ aūt diſcordātes aliqͥ ſūtex hoc ꝙ ſtāt corde in ꝓprijs. ita ꝯtēdētes ſunt aliqͦ ex hocꝙ vnuſquiſqꝫ verbo id qd̓ ſibi videt̉ defendit. ⁊ ideo eadē rōne ponit̉ ꝯtentio filia inanis gl̓ie. ſicut ⁊ diſcordia.¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ ꝯtētio ſicut ⁊ diſcordia hꝫaffinitatē cum inuidia qͣꝫtū ad receſſū eius a quo aliqͥs diſcordat vel cū quo ꝯtendit ſed qͣꝫtū ad id in quo ſiſtit ille qͥꝯtendit hr ꝯuenientiā cum ſuꝑbia ⁊ inani gloria inqͣꝫtuſ. in ꝓprio ſenſu ſtat̉. vt ſupͣ dictū eſt. ¶ Ad ſcd̓m dicendūꝙ clamor aſſumit̉ in ꝯtentōe de qua loquimur ad finē impugnāde veritatis. vn̄ nō eſt principale in ꝯtētione. ⁊ id̓onō oꝑtet ꝙ ꝯtētio ex eodē deriuet̉. ex quo deriuat̉ clamor¶ Ad tertiū dicendū ꝙ ſuꝑbia et inanis gl̓ia occaſionē ſumūt p̄cipue a bonis etiā ſibi ꝯtrarijs. puta cū de humilitate aliqͥs ſuꝑbit. eſt enī hmōi deriuatio non ꝑ ſe ſed ꝑ accidens ẜm quē modū nihil ꝓhibet ꝯtrariū a ꝯtrario oriri.⁊ ideo nihil ꝓhibet ea q̄ ex ſuꝑbia vel inani gl̓ia ꝑ ſe ⁊ directe oriunt̉ cauſari ex cōtrarijs eoꝝ ex quibꝰoccaſionalit̓ ſuꝑbia orit̉. Qō XXXIXEinde conſiderādū

6 3