QueſtioXXVII

Ad quartum ſic Procedit̉Uidetur ꝙ deus in hac vita non poſſit īmediate amari.Incognita enī amari nō pn̄t. vt Aug dicit. x. de tri. ſed deum nō cognoſcimꝰ īmediate in hac vita. qꝛ videmꝰ nuncper ſpeculū in enigmate. vt dicit̉. i. ad Corinth. xiij. ergoneqꝫ etiā eum īmediate amamꝰ. ¶ Preterea. Qui nonpōt quod minꝰ eſt. non pōt quod maius ē. ſed maiꝰ ē amare deū qͣꝫ cognoſcere ipſum. qui enī adheret deo ꝑ amorem. vnus ſpūs cū illo ē. vt dicit̉ .i. ad Corinth. vi. ſed hōnon pōt deū cognoſcere īmediate. ergo multo minꝰ amare. ¶ Preterea. Hō a deo diſiungit̉ per pctm̄. ẜm illudEſa. lix. Peccata veſtra diuiſerūt inter vos ⁊ deū veſtrū.ſed pctm̄ magis ē in volūtate qͣꝫ in intellectu. ergo minuspoteſt hō deū diligere īmediate qͣꝫ eum īmediate cognoſcere. ¶ Sed ꝯtra eſt ꝙ cognitio dei qꝛ eſt mediata dicit̉enigmatica. ⁊ euacuat̉ in patria. vt patet .i. ad Corinth.xiij. ſed charitas vie non euacuat̉. vt ibidē dicit̉. ergo charitas vie īmediate deo adheret ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ ſicutſupͣ dictū eſt. actus cognitiue ꝟtutis ꝑficit̉ per hoc ꝙ cognitū eſt in cognoſcēte. actus aūt appetitiue ꝟtutis perficitur per hoc ꝙ appetitus inclinat̉ ad rem ipſam. ⁊ ideooportet ꝙ motus appetitiue ꝟtutis ſit in rebus ẜm cognitionē ipſarū rerū. actus aūt cognitiue ꝟtutis ē ẜm modūcognoſcētis. eſt aūt ipſe ordo rerū talis ẜm ſe. ꝙ deus ē ꝓpter ſeipſum cognoſcibilis ⁊ diligibilis. vtpote eſſentialiter exiſtens ipſa veritas ⁊ bonitas per quā alia ⁊ cognoſcuntur ⁊ amatur. ſed quo ad nos qꝛ nr̄a cognitio a ſenſuortum habet. prius ſunt cognoſcibilia que ſunt ſenſui ꝓpinquiora. ⁊ vlterius terminꝰ cognitionis eſt in eo qd̓ eſtmaxīe a ſenſu remotū. Scd̓m hoc ergo dicendū eſt ꝙ dilectio que ē appetitiue ꝟtutis actus. etiā in ſtatu vie tendit in deū primo ⁊ ex ipſo deriuat̉ ad alia. ⁊ ẜm hoc charitas deū īmediate diligit. alia ꝟo deo mediāte. in cognitiōe ꝟo eſt ecōuerſo. qꝛ .ſ. per alia deū cognoſcimꝰ. ſic̄ cauſam per effectꝰ. vel per modū eminētie aut negatiōis. vtpatet per Dio. in li. de diui. no. ¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ qͣꝫuis incognita n̄ poſſint amari. tn̄ nō oportꝫ ꝙ ſitidē ordo cognitiōis ⁊ dilectiōis. nā dilectio ē cognitiōisterminꝰ. ⁊ ideo vbi deſinit cognitio .ſ. in ipſa re que ꝑ aliācognoſcit̉. ibi ſtatim dilectio inciꝑe poteſt. ¶ Ad ſecūdūdicendū ꝙ quia dilectio dei eſt maius aliqͥd qͣꝫ eius cognitio maxīe ẜm ſtatū vie. ideo p̄ſupponit ipſam. ⁊ qꝛ cognitio non quieſcit in rebus creatis. ſed ꝑ eas in aliud tendit. in illo dilectio incipit. ⁊ ꝑ hoc ad alia deriuat̉ per modū cuiuſdā circulatiōis. dū cognitio a creaturis incipienstendit in deū. ⁊ dilectio a deo incipiēs ſicut ab vltimo fine ad creaturas deriuat̉. ¶ Ad tertiū dicendū ꝙ per charitatē tollitur auerſio a deo que ē per peccatū. nō aūt ꝑ ſolam cognitionē. ⁊ ideo charitas ē que diligēdo aīaꝫ īmediate deo ꝯiūgit ſpiritualis vinculo vnionis.Ad quintū ſic procediturUidetur ꝙ deus non poſſit totalit̓ amari. Amor enī ſeqͥtur cognitionē. ſed deus nō pōt totalit̓ a nobis cognoſci.qꝛ hoc eſſet eū cōprehendere. ergo nō poteſt a nobis totaliter amari. ¶ Preterea. Amor ē vnio quedā. vt patꝫ ꝑDio. iiij. c. de diui. no. ſed cor hoīs nō poteſt totalit̓ deovniri. quia deꝰ eſt maior corde nr̄o. vt dicitur. i. Ioh. iij.ergo deus nō poteſt totalit̓ amari. ¶ Preterea. Deus ſeipſum totalit̓ amat. ſi ergo ab aliqͦ alio totalit̓ amatur aliquis alius diligit deū tm̄ qͣꝫtū ipſe ſe diligit. hoc aūt eſt ī

cōueniens. exgo deus nō poteſt totalit̓ diligi ab aliqͣ creatura. ¶ Sꝫ ꝯtra eſt qd̓ dicit̉ Deūt. vi. Diliges dn̄m deum tuū ex toto corde tuo. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ cum dilectio intelligat̉ quaſi mediū inter amātē ⁊ amatū. cū queritur an deus poſſit totaliter diligi. tripliciter pōt intelligi.Uno mō vt modus totalitatis referatur ad rem dilectaꝫet ſic deus eſt totaliter diligendus. qꝛ totū qd̓ ad deū ꝑtinet hō diligere debet. Alio mō pōt intelligi ita ꝙ totalitas referatur ad diligentē. ⁊ ſic etiā deus totalit̓ diligi debet. qꝛ ex toto poſſe ſuo hō debꝫ diligere deū. ⁊ quicquidhabet ad dei amorē ordinare. ẜm illud Deut. vi. Diliges dn̄m deū tuū ex toto corde tuo. Tertio mō pōt intelligi ẜm cōꝑationē diligētis ad rem dilectā. vt .ſ. modus diligentis adequet modū rei dilecte. ⁊ hoc nō pōt eſſe. cumenī vnūquodqꝫ intantū diligibile ſit. inqͣꝫtū eſt bonū. deꝰcuius bonitas ē infinita. eſt infinite diligibilis. nulla aūtcreatura pōt deū infinite diligere. qꝛ oīs virtus creatureſiue naturalis ſiue infuſa ē finita. Et per hoc patet rn̄ſioad obiecta. Nam prime tres obiectiōes ꝓcedūt ẜm hūctertiū ſenſum. vltima aūt ratio ꝓcedit in ſenſu ſecundo.Ad ſextuꝫ ſic procediturUidetur ꝙ dīne dilectiōis ſit aliqͦs modus habendus.Ratio enī boni ꝯſiſtit in modo ſpē ⁊ ordine. vt patet perAug. in libro de natura boni. ſed dilectio dei ē optimū inhoīe. ẜm illud ad Coloſſ. iij. Suꝑ oīa charitatē habete.ergo dilectio dei debet modū habere. ¶ Preterea. Aug.dicit in libro de mori. eccle. Dic mihi q̄ſo te quis ſit diligendi modus? vereor enī ne plus minuſue qͣꝫ oportꝫ inflāmer deſiderio ⁊ amore dn̄i mei. fruſtra āt quereret modum niſi eſſet aliqͥs diuine dilectiōis modus. ergo eſt aliquis modus dīne dilectiōis. ¶ Preterea. Sicut Aug.dicit. iiij. ſuꝑ Gen̄. ad litterā. modus ē quē vnicuiqꝫ propria mēſura p̄figit. ſꝫ mēſura volūtatꝭ hūane ſic̄ ⁊ actiōisexterioris ē rō. ergo ſic̄ in exteriori effectu charitatꝭ oportꝫhr̄e modū a rōne p̄ſtitū. ẜm illud Ro. xij. Rōnabile obſequiū vr̄m. ita etiā interior dilectio dei dꝫ modū hr̄e ¶ Sꝫꝯͣ eſt qd̓ Ber. dic̄ in li. de diligēdo deū. ꝙ cā diligēdi deum d̓s ē. modus ſine mō diligere. ¶ Rn̄ſio dicēdū ꝙ ſic̄patet ex īducta auctoritate Aug. modus importat qͣꝫdaꝫmēſure determīationē. hec aūt determīatio inuenit̉ ⁊ inmēſura ⁊ in mēſurato. alit̓ tn̄ ⁊ alit̓. in mēſura enī inuenit̉eſſentialit̓. qꝛ mēſura ẜm ſe ipſaꝫ ē determīatiua ⁊ modificatiua alioꝝ. in mēſuratꝭ aūt inuenit̉ mēſura ẜm aliqͥd. ideſt. inqͣꝫtū attingūt mēſurā. ⁊ iō in mēſura nihil pōt accipi īmodificatū. ſꝫ res mēſurata ē īmodificata niſi mēſurāattingat. ſiue deficiat ſiue excedat. in oībꝰ aūt appetibilibus ⁊ agibilibꝰ mēſura ē finis. qꝛ eoꝝ q̄ appetimꝰ ⁊ agimꝰoportet ꝓpriā rōnē ex fine acciꝑe. vt pꝫ ꝑ phm̄ in. ij. phy.et iō finis ẜm ſeipſuꝫ hꝫ modū. ea ꝟo q̄ ſūt ad finē habetmodū ex eo ꝙ ſūt fini ꝓportionata. ⁊ iō ſic̄ phūs dicit in. i.polit. appetitꝰ finis ī oībꝰ artibꝰ ē abſqꝫʸ fine ⁊ termīo. eoꝝaūt q̄ ſūt ad finē eſt aliqͥs terminꝰ. nō enī medicꝰ imponitaliquē terminū ſanitati. ſꝫ facit eā ꝑfectā qͣꝫtūcūqꝫ pōt. ſꝫmedicine imponit terminū. nō enī dat tm̄ de medicina qͣꝫtū pōt. ſꝫ ẜm ꝓportionē ad ſanitatē. quā qͥdē ꝓportioneꝫ ſimedicina excederet vel ab ea deficerꝫ eēt īmoderata. finiſaūt oīuꝫ actionū hūanaꝝ ⁊ affectionū ē dilectio dei ꝑ quāmaxīe attingimꝰ vltimū finē. vt ſupͣ dictū ē. ⁊ iō in dilectiōe dei nō pōt accipi modꝰ ſic̄ in re mēſurata. vt ſit in eaacciꝑe plus ⁊ minꝰ. ſꝫ ſic̄ inuenit̉ modꝰ in mēſura in qͣ nōpoteſt eſſe exceſſus. ſed qͣꝫta plus attingit̉ regula. tanto