QueſtioXXXVII

lo. ſed ex eipſo motus. quod aūt ex ſe eſt potius eſt eo qd̓eſt per aliud. ¶ Ad ſecundū dicenduꝫ ꝙ amor bn̄ficiatiad bn̄ factorē eſt magis debitus. ⁊ ideo ꝯtrariū habet rationē maioris peccati. ſed amor bn̄factoris ad bn̄ficiatuꝫeſt magis ſpontaneꝰ. ⁊ ideo habet maiorē ꝓmptitudine.¶ Ad tertiū dicendū ꝙ deus etiā plus nos diligit qͣꝫ noſeū diligamꝰ. ⁊ parētes plus diligūt filios qͣꝫ ab eis diligantur. Nec tn̄ oportet ꝙ qͦſtibet bn̄ficiatos plus diligamus qͥbuſlibet bn̄factoribꝰ. bn̄factores enī a quibꝰ maxīabn̄ficia recepimꝰ .ſ. deū ⁊ parentes p̄ſerimus his quibusaliqua minora bn̄ficia impendimus.Ad tertiūdecimūſic ꝓceditur. Uidet̉ ꝙ ordo charitatis non remaneat in patria.Dicit enī Aug. in li. de vera religiōe. Perfecta charitaseſt vt plus potiora bona ⁊ minꝰ minora diligamꝰ. ſed ī patria erit ꝑfecta charitas. ergo plus diliget aliqͥs melioreꝫqͣꝫ ſeipſum vel ſibi ꝯiunctū. ¶ Preterea. Ille magꝭ amatur cui maius bonū volumꝰ. ſed qͦlibet in patria exiſtensvult maius bonū ei qui plus bonū habet. alioqͥn voluntas eius nō ꝑ oīa diuine volūtati ꝯformaret̉. ibi aūt pluſbonū habet qͦ melior eſt. ergo ī patria quilibet magis diliget meliorē. ⁊ ita magis aliū qͣꝫ ſeipſum. ⁊ extraneuꝫ qͣꝫꝓpinquū. ¶ Preterea. Tota ratio dilectiōis in patria deꝰerit. tunc enī impiebit̉ quod dicit̉. i. ad Corinth. xv. Utſit deus oīa ī oībus. ergo magis diligit̉ qͥ ē deo ꝓpinqͥor.⁊ ita aliqͥs magis diliget meliorē qͣꝫ ſeip̄m. ⁊ extraneū.qͣꝫ ꝯiūctu ¶ Sꝫ ꝯtra eſt ꝙ natura nō tollit̉ ꝑ gloriā ſed ꝑficitur. ordo aūt charitatis ſupͣ poſitus ex ipſa natura ꝓcedit. oīa aūt naturaliter plus ſe qͣꝫ alia amant. ergo iſteordo charitatis remanebit in patria. ¶ Rn̄ſio dicendumꝙ neceſſe eſt ordinē charitatis remanere in patria qͣꝫtumad hoc ꝙ deus ē ſuꝑ oīa diligēdus. hoc enī ſimplicit̓ erittunc qn̄ hō ꝑfecte eo fruetur. ſed de ordine ſuiipſiꝰ ad alias diſtinguendū videt̉. qꝛ ſicut ſupͣ dictū eſt. dilectionisgradus diſtingui pōt. vel ẜm differentiā boni qd̓ qͦs alijexoptat vel ẜm intenſionē dilectiōis. primo quidē modoplus diliget meliores qͣꝫ ſeipſum. minꝰ ꝟo minꝰ bonos.vellet enī quilibet beatus vnūquēqꝫ habere qd̓ ſibi debetur ẜm dīnaꝫ iuſticiā ꝓpter ꝑfectā ꝯformitatē volūtatiſhūane ad diuinā nec tūc erit tꝑs ꝓficiēdi ꝑ meritū ad maius p̄miū. ſicut nūc accidit qn̄ poteſt hō melioris ⁊ virtutem ⁊ premiū deſiderareˡ. ſed tunc volūtas vniuſcuiuſqꝫinfra hoc ſiſtet qd̓ eſt determīatū diuinitꝰ. Secūdo veromodo aliqͥs plus ſeipſum diliget qͣꝫ ꝓximū etiā melioreꝫquia intenſio actus dilectiōis ꝓuenit ex parte ſubiecti diligentis. vt ſupͣ dictū eſt. ⁊ ad hoc etiam donū charitatisvnicuiqꝫ ꝯfertur a deo. vt primo quidē mentē ſuā in deuꝫordinet quod ꝑtinet ad dilectionē ſuiipſiꝰ. ſecūdario vero ordinē alioꝝ in deū velit vel etiā oꝑetur ẜm ſuū modūſed qͣꝫtū ad ordinē ꝓximoꝝ ad inuice ſimplicit̓ quis magis diliget meliorē ẜm charitatiſ amorē. tota enī vita beata ꝯſiſtit in ordinatiōe mentis ad deū. vn̄ totus ordo dilectionis btōꝝ obſeruabit̉ ꝑ comꝑationē ad deū vt .ſ. ille magis diligat̉ ⁊ ꝓpinquior ſibi habeat̉ ab vnoquoqꝫ qͥ eſt d̓oꝓpinquior. ceſſabit enī tunc ꝓuiſio que ē in pn̄ti vita neceſſaria. que neceſſe ē vt vnuſqͥſqꝫ magis ſibi ꝯiuncto ẜmquamcūqꝫ neceſſitudinē ꝓuideat magis qͣꝫ alieno. ratione cuius in hac vita ex ipſa inclinatione charitatis homoplus diligit magis ſibi ꝯiunctū. cui magis debet impendere charitatis effectū. ꝯtingit tn̄ in patria ꝙ aliqͥs ſibi cōiunctu pluribus modis diliget. non enī ceſſabūt ab ani-

mo beati honeſte dilectiōis cauſe. cū oībus iſtis rationibus p̄fertur incōꝑabilitęr ratio dilectiōis que ſumit̉ ex ꝓpinquitate ad deū. ¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ qͣꝫtuꝫ adꝯiunctos ſibi. ratio illa ꝯcedenda ē. ſed qͣꝫtum ad ſeipſuꝫoportet ꝙ aliquis plus ſe qͣꝫ alios diligat. tanto magisqͣꝫto ꝑfectior eſt charitas. quia ꝑfectio charitatis ordinathoīem ꝑfecte in deū quod ꝑtinet ad dilectionē ſuiipſiꝰ vtdictum eſt. ¶ Ad ſecundū dicendū ꝙ ratio illa ꝓcedit d̓ordinę dilectiōis ẜm gradū boni quod aliqͥs vult amato.¶ Ad tertiū dicendū ꝙ vnicuiqꝫ erit deus tota ratio diligendi. eo ꝙ deus eſt totū hoīs bonū. dato enī ꝑ impoſſibile ꝙ deus non eſſet hoīs bonū. non eſſet ei ratio diligēdi. ⁊ ideo in ordine dilectionis oportet ꝙ poſt deū homomaxime diligat ſeipſum.Queſtio XXVII.Einde ꝯſiderandūeſt de actu charitatis. Et primo de principaliactu charitatis qui ē dilectio. Secūdo d̓ alijsactibus vel effectibꝰ. Circa primū querunt̉ octo. Primoquid ſit magis ꝓpriū charitatis vtrum amare vel amari.Secundo vtrū amare ꝓut eſt actus charitatis ſit idē ꝙbeniuolētia. Tertio vtrū deus ſit ꝓpter ſeipſum amādusQuarto vtrū poſſit in hac vita īmediate amari. Quinto vtrū poſſit amari totaliter. Sexto vtrū eius dilectiohabeat modū. Septimo quid ſit meliꝰ vtrū dilige̓ amicūvel diligere inimi cū. Octauo quid ſit melius vtrū diligere deum vel proximū.Ad primū ſic procediturUidetur ꝙ charitatis ſit magis ꝓprium amari qͣꝫ amare.Charitas enī in melioribꝰ melior inuenitur. ſed melioresdebēt magis amari. ergo charitatis eſt magis ꝓpriū amari. ¶ Preterea. Illud qḋ in pluribꝰ inuenit videtur eſſemagis ꝯueniens nature ⁊ per ꝯſequēs melius. ſed ſicutphus dicit in. viij. ethi. multi magis volūt amari qͣꝫ amare ſemper. quia amatores adulationis ſunt multi. ergomelius eſt amari qͣꝫ amare. ⁊ per ꝯſequens magis conueniens charitati. ¶ Preterea. Propter quod vnūqd̓qꝫet illud magis. ſed homines ꝓpter hoc ꝙ amantur amātdic̄ enī Augu. ī li. de ca thetizandis rudibꝰ. ꝙ nulla ē maior ꝓuocatio ad amandū qͣꝫ preuenire amando. ergo charitas magis conſiſtit in amari qͣꝫ in amare. ¶ Sed contra eſt quod philoſophus dicit in .viij. et hi. ꝙ magis exiſtit amicitia in amare qͣꝫ in amari. ſed charitas eſt amicitia quedam. ergo charitas magis conſiſtit in amare qͣꝫ inamari. ¶ Reſponſio dicendum ꝙ amare conuenit charitati inqͣꝫtum eſt charitas. charitas enim cum ſit virtusquedam ẜm ſuam eſſentiam habet inclinationem ad proprium actum. amari autem non eſt actus charitatis ipſius qui amatur. ſed actus charitatis eius eſt amare. amari autem competit ei ẜm cōmunē rationeꝫ boni. prout .ſ.ad eius bonū alius ad actum charitatis mouetur. vndemanifeſtū eſt ꝙ charitati magis conuenit amare qͣꝫ amari. Magis enim conuenit vnicuiqꝫ quod conuenit ei perſe ⁊ ſubſtantialiter qͣꝫ quod conuenit ei per aliud. ⁊ huiꝰduplex eſt ſignum. Primū quidem ꝙ amici magis laudantur ex hoc ꝙ amant qͣꝫ ex hoc ꝙ amantur. qͥnimo ſinon amant ⁊ amentur. vituꝑantur. Secundo qꝛ mr̄es qͦmaxime amant pluſquerunt amare qͣꝫ amari. quedā eniꝫvt philoſophꝰ dicit in eodeꝫ libro filios ſuos dant nutrici ⁊ amāt̉ quidam. reamari aūt non querūt ſi nō ꝯtingat.

e 5