QueſtioXXIIII

pt̓ hoc nec diminuit̉ nec corrūpit̉. ſi deſit peccatū in ipſa ceſſatione. Relinquit̉ ergo ꝙ diminutio charitatis nonpoſſit cauſari niſi vel a deo vel ab aliquo peccato. a deo qͦdem nō cauſat̉ aliquis defectus in nobis. niſi per moduꝫpene ẜm ꝙ ſubtrahit gratiā in penā peccati. vnde nec eicompetit diminuere charitatē niſi per modū pene. penaautē debetur peccato. vnde relinquit̉ ꝙ ſi charitas diminuatur ꝙ cauſa diminutiōis eius ſit peccatū. vel efficatiue vel meritorie. neutro autē mō peccatū mortale diminuit charitatē. ſed totalit̓ corrūpit ipſam ⁊ efficatiue. quiaoē peccatū mortale ꝯtrariat̉ charitati. vt infra dicet̉. ⁊ etiam meritorie. quia qͥ peccando mortalit̓ aliqͥd ꝯtra charitatem agit. dignū eſt vt deus ei ſubtrahat charitatē. ſimiliter etiā nec per peccatū veniale charitas diminui poteſtneqꝫ effectiue neqꝫ meritorie. Effectiue quideꝫ nō. qꝛ adipſam charitatē non atringit. charitas enī eſt circa finē vltimum. veniale autem peccatum eſt quedaꝫ inordinatiocirca ea que ſunt ad finē. non autē diminuit̉ amor finis exhoc ꝙ aliquis inordinationē aliquā cōmittit circa ea queſunt ad finem. ſicut aliqn̄ ꝯtingit ꝙ aliqui infirmi multum amātes ſanitatē inordinate tamē ſe hn̄t circa dieteobſeruationē. ſicut etiā in ſpeculatiuis ſcientijs falſe opiniones circa ea que deducūtur ex. principijs nō diminuūtcertitudinē principioꝝ. ſimiliter etiā veniale peccatū nonmeretur diminutionē charitatis. cū enī aliquis delinqͥt inminori. non meret̉ detrimentū pati in maiori deus enimnon plus ſe auertit ab hoīe qͣꝫ hō auertit ſe ab ipſo. vndequi inordinate ſe habet circa ea que ſunt ad fineꝫ. nō meretur detrimentū pati in charitate per quaꝫ ordinatur advltimū finē. Unde ꝯſequēs eſt ꝙ charitas nullo mododiminui poſſit directe loquēdo. pōt tn̄ indirecte dici diminutio charitatis diſpoſitio ad corruptioneꝫ ipſiꝰ q̄ fitvel per peccata venialia vel etiā per ceſſationē ab exercitio operū charitatis. ¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ ꝯtraria ſunt circa idem qn̄ ſubiectū eqͣliter ſe habet ad vtrūqꝫꝯtrarioꝝ. ſed charitas non eodē modo ſe hꝫ ad augmentū ⁊ diminutionē. pōt tn̄ habere cauſam augentē. ſed nōpōt habere cauſam minuentē ſicut dictū eſt. vnde ratio n̄ſequitur. Ad ſecūdū dicendū ꝙ duplex eſt cupiditas.Una quidē qua finis in creaturis ꝯſtituit̉. ⁊ hec mortificat totaliter charitatē. cū ſit venenū ipſius. vt Augu. dicit ibidē. Et hoc facit ꝙ deus minus amet̉ .ſ. qͣꝫ debet amari ex charitate. non qͦdem charitatē diminuēdo. ſed eā totaliter tollēdo. ⁊ ſic intelligendū eſt quod d̓r. Minus teamat qui tecū aliqͥd amat ſubditur enī quod nō ꝓpter teamat. quod nō ꝯtingit in pctō veniali. ſed ſolū in mortali. quod enī amatur in pctō veniali. ꝓpter deū amat̉ habitu ⁊ ſi non actu. Eſt autē alia cupiditas venialiſ peccatique ſemꝑ diminuit̉ per charitatē. ſed tamē talis cupiditas charitatē diminuere non pōt ratione iam dicta. Adtertiū dicendū. ꝙ in infuſione charitatis requirit̉ motusliberi arbitrij. ſicut ſupͣ dictū eſt. ⁊ ideo illud quod diminuit intenſionē liberi arbitrij. diſpoſitiue oꝑatur ad hocꝙ charitas infundēda ſit minor. ſed ad ꝯſeruationē charitatis nō reqͦritur motus liberi arbitrij. alioqͥn nō remaneret in dormiētibꝰ. vnde ꝑ impedimētū intenſiōis motus liberi arbitrij non diminuit̉ charitas.Ad vndecimū ſic pcedit̉Uidetur ꝙ charitas ſemel habita nō poſſit amitti. Si. namittitur nō amittit̉ niſi ꝓpter pctm̄. ſed ille qͥ hꝫ charitatem nō pōt peccare. Dicitur enī. i. Ioh. iij. Oīs enī qui

natus eſt ex deo pctm̄ nō facit. qꝛ ſemē ipſius in eo manetet nō pōt peccare. qm̄ ex deo natꝰ eſt. charitatē aūt nō hn̄tniſi filij dei. ipſa enim eſt que diſtinguit inter filioſ regniet filios ꝑditiōis. vt Aug. dicit in. xv. de tri. ergo ille quihabet charitatē nō pōt eam amittere. ¶ Preterea. Aug.dicit in. viij de tri. ꝙ dilectio ſi nō eſt vera dilectio dicenda non eſt. ſed ſicut ipſe dicit in epl̓a ad Iulianū comitēcharitas que deficere pōt nunqͣꝫ vera fuit. ergo neqꝫ charitas fuit. ſi ergo charitas ſemel habeat̉ nunqͣꝫ amittit̉.Preterea. Greg. dicit in omel̓. pentecoſtes. ꝙ amor deimagna oꝑatur ſi eſt. ſi deſinit oꝑari charitas nō eſt. ſꝫ nullus magna oꝑando amittit charitatē. ergo ſi charitas inſit amitti nō pōt. ¶ Preterea. Liberū arbitriū nō inclinatur ad pctm̄. niſi ꝑ aliquod motiuū ad peccandū. ſed charitas excludit oīa motiua ad peccandū. ⁊ amorē ſui ⁊ cupiditatē ⁊ quicqͥd aliud hmōi eſt. ergo charitas amitti nō¶ pōt. Sed ꝯͣ eſt quod dicit̉ Apocꝭ. ij. Habeo aduerſuꝫ tepauca ꝙ primā charitatē reliquiſti ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙper charitatē ſpūſſanctꝰ in nobis habitat. vt ex ſupͣ dictispatet Tripliciter ergo poſſumꝰ ꝯſiderare charitatē. Unomodo ex parte ſpūſſancti mouētis aīam ad diligendū deum ⁊ ex hac parte charitas impeccabilitatē hꝫ ex virtuteſpūſſancti que infallibiliter oꝑatur quodcunqꝫ volueritvnde impoſſibile ē hec duo ſimul eſſe vera. ꝙ ſpūſſanctꝰvelit aliquē mouere ad actū charitatis ⁊ ꝙ ipſe charitatēamittat peccādo. nā donū ꝑſeuerātie cōputatur inter bn̄ficia dei quibus certiſſime liberant̉ quicūqꝫ liberant̉. vtAug. dicit in libro de p̄deſtinatiōe ſanctoꝝ. Alio mō pōtꝯſiderari charitas ẜm ꝓpriā rationē. ⁊ ſic charitas nō pōtaliquid niſi id ad quod ꝑtinet ad charitatiſ rationē. vndecharitas nullo modo pōt peccare. ſicut nec calor pōt infrigidare. ⁊ ſic etiā iniuſticia nō pōt bonū ſacere. vt Aug. dic̄in libro de ſermōe dn̄i in monte. Tertio modo pōt ꝯſiderari charitas ex parte ſubiecti quod ē ꝟtibile ẜm arbitrij libertatē. Pōt autē attendi cōꝑatio charitatis ad hoc ſubiectū. ⁊ ẜm vniuerſalē rationē qͦ cōꝑatur forma ad materiāet ẜm ſpālem rationem quo cōꝑatur habitꝰ ad potentiaꝫ.Eſt aūt de ratione forme ꝙ ſit in ſubiecto amiſſibiliter qn̄non replet totā potentialitatē materie. ſicut patꝫ ī formisgenerabiliū ⁊ corruptibiliū. quia materia hoꝝ ſic recipitvnā formā ꝙ remanet in ea potētia ad aliā formā. quaſinō repleta tota materie potētialitate ꝑ vnā formā. ⁊ ideovna forma pōt amitti ꝑ acceptionē alteriꝰ. ſed forma corporis celeſtiſ. qꝛ replet totā materie potētialitatē. ita ꝙ n̄remanet in ea potētia ad aliā formā. inamiſſibiliter ineſtſic ergo charitas patrie. qꝛ replet totā potētialitatē rōnal̓mētis. inqͣꝫtū .ſ. oīs actualis motꝰ eius fert̉ in deū. inamiſſibil̓r hr̄. charitas aūt vie nō ſic replꝫ potētialitatē ſui ſubiecti qꝛ nō ſꝑ actu fert̉ in deum. vnde qn̄ actu in deū nonfertur. poteſt aliquid occurrere per quod charitas amittatur. Habitui ꝟo ꝓprium eſt vt inclinet potētiam ad agēdū quod ꝯuenit habitui inqͣꝫtū facit aliqͥd videri bonumquod ei ꝯuenit. malū aūt quod ei repugnat. Sic̄ enī guſtus diiudicat ſapores ẜm ſuā diſpoſitionē. ita mēs hoīsdiiudicat de aliquo faciēdo ẜm ſuā habitualē diſpoſitionēUnde ⁊ phūs dicit in. iij. ethi. ꝙ qualis vnuſquiſqꝫ eſttalis finis videtur ei. ibi ergo charitas inamiſſibiliter habetur. vbi id quod conuenit charitati nō poteſt videri niſi bonū .ſ. in patria. vbi deus videtur ꝑ eſſentiā que ē ipſa eſſentia bonitatis. ⁊ ideo charitas patrie mitti non poteſt. charitas autē vie in cuiꝰ ſtatu nō videt̉ ipſa eſſentiadei bonitatis eſſe eēntia. p̄t amitti ¶ Ad primū ergo dd̓ꝫ