QueſtioXV II I

cum hoībꝰ conuerſatio. vt d̓r Daniel̓. ij. Ergo charitasnō eſt amicitia. ¶ Preterea amicitia nō eſt ſine reamatione. vt dicit̉ in. viij. ethic̄. ſed charitas hr̄ etiā ad inimicosẜm illud Mat. v. Diligite inimicos vr̄os. ergo charitasnō eſt amicitia. ¶ Preterea amicitie tres ſūt ſpēs ẜm philo. viij. ethic̄ .ſ. amicitia delectabilis vtil̓ ⁊ honeſti. ſꝫ charitas nō ē amicitia vtil̓ aut delectabilis. Dicit enī Ieroꝰ īepl̓a ad Paulinū q̄ ponitur in principio biblie. Illa ē vera neceſſitudo ⁊ chriſti glutino cōpulata. quā nō vtilitasrei familiaris. non pn̄tia tm̄ corꝑm non ſubdola ⁊ palpāſadulatio. ſed dei timor ⁊ diuinaꝝ ſcripturaꝝ ſtudia ꝯciliant. ſil̓r etiā nō eſt amicitia honeſti. qꝛ charitate diligimꝰetiā pctōres amicitia ꝟo honeſti nō eſt niſi ad virtuoſos.vt d̓r in. viij. ethic̄. ergo charitas non eſt amicitia. ¶ SꝫStra eſt qd̓ Io. xv. d̓r. Iam nō dicam vos ſeruos. ſꝫ amicos meos. ſed hoc nō dicebatur eis niſi rōne charitatis. ergo charitas eſt amicitia. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ ẜm philo.viij. ehic̄. non qͥlibet amor hꝫ rationē amicitie. ſed amor qͦeſt cum beniuolētia qn̄ .ſ. ſic amamus aliquē. vt ei bonumvelimus. ſi aūt rebꝰ amatis nō bonū velimꝰ. ſed ip̄m eoꝝbonū nobis velimꝰ. ſicut dicimur amare vinū aut equuꝫaūt aliqͦd hmōi. nō eſt amor amicitie ſed cuiuſdā ꝯcupiſcētie. Ridiculū enī eſt dicere ꝙ aliqͥs habeat amicitiamad vinū vel ad equū. Sed nec beniuolētia ſufficit ad rationē amicitie. ſed requirit̉ quedā mutua amatio. qꝛ amicus eſt amico amicus. Talis aūt mutua beniuolētia fundat̉ ſuꝑ aliquā cōmunicatōꝫ. Cū ergo ſit aliqua cōmunicatio hoīs ad deū ẜm ꝙ nobis ſuam btītudinē cōmunicatſuꝑ hanc cōmunicationē oꝑtet aliquā amicitiam fundari.De qua quidē cōmunicatōe d̓r i. ad Coꝝ. i. Fidelis deusꝑ que vocati eſtis in focietatē filij eius. Amor aūt ſuꝑ hāccōmunicationē fundatꝰ ē charitas. Un̄ manifeſtuꝫ eſt ꝙcharitas amicitia q̄dā eſt hoīs ad deū. ¶ Ad primū ergodicendū ꝙ duplex eſt hoīs vita. Una quidē exterior ẜmnaturā ſenſibilē ⁊ corꝑalē. ⁊ ẜm hanc vitā non ē nobis cōmunicatio vel ꝯuerſatio cū deo ⁊ angel̓. Alia aūt eſt vitahoīs ſpūalis ẜm mentē. ⁊ ẜm hanc vitā ē nobis ꝯͣuerſatio⁊ cū deo ⁊ angelis. in pn̄ti quidē ſtatu imꝑfecte. Un̄ dicitur Phil̓. iij. Nr̄a ꝯuerſatio in celis ē. ſed iſta ꝯuerſatio ꝑficit̉ in patria. qn̄ ſerui eius ſeruiēt deo. ⁊ videbūt faciemeius. vt d̓r Apoc̄. vl. ⁊ ideo hic eſt charitas imꝑfecta. ſedꝑficiet̉ in parria. ¶ Ad ſcd̓m dicendū ꝙ amicitia ſe extendit ad aliquē dupliciter. Uno mō reſpe tu ſuij p̄ius. ⁊ ſicamicitia nunqͣꝫ eſt niſi ad amicū. Alio mō ſe extedit ad aliquē reſpectu alteriꝰ ꝑſone. ſicut ſi aliqͦs hꝫ amicit iā ad aliquē hoīem rōne cuiꝰ diligit oēs ad illū hoīem ꝑtinētes. ſiue filios. ſiue ſeruos. ſiue qͣ litercunqꝫ ei attinētes. ⁊ tantapōt eſſe dilectio amici ꝙ ꝓpter amicū ament̉ hi qͥ ad ipſuꝫꝑtinēt. etiā ſi nos offēdāt vel odiāt. ⁊ hoc modo amicitiācharitatis ſe extendit etiā ad inimicos quos diligimus excharitate inordine ad deū ad quē principl̓r hr̄ amicitiacharitatis. ¶ Ad tertiū dicendū ꝙ amicitia honeſti nonhabetur niſi ad virtuoſum ſicut ad principalem perſonāſed eius intuitu diligunt̉ ad eum attinentes. ⁊ ſi non ſintvirtuoſi. Et hoc mō charitas q̄ maxime eſt amicitia honeſti ſe extendit ad peccatores quos ex charitate diligilis propter deum.Ad ſecūdum ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ charitas non ſit aliqͥd creatū in aīa. Dicit enimAugꝰ in. viij. de trini. Qui ꝓximū diligit ꝯſequens eſtvt ipſam dilectionem diligat. deus aūt dilectio eſt. conſe

quēs eſt ergo vt p̄cipue deum diligat. Et. xv. de trini. dicit. Ita dictū eſt. deus charitas eſt. ſicut dictū eſt. deꝰ ſpiritus ē. ergo charitas nō eſt aliqͥd creatū in aīa. ſed eſt ip̄edeus. ¶ Preterea deus eſt ſpūaliter vita aīe. ſic̄ aīa vitacorꝑis. ẜm illud Deutro. iij. Ip̄e eſt vita tua. ſed aīa viuificat corpꝰ ꝑ ſeip̄am. ergo deus viuificat aīam ꝑ ſeip̄m.viuificat aūt eam ꝑ charitatē. ẜm illud. i. Io. iij. Nos ſcimus qm̄ tranſlati ſumꝰ de morte ad vitā. qm̄ diligimusfrēs. ergo deꝰ eſt ip̄a charitas. ¶ Preterea nihil creatuꝫeſt infinite virtutis. ſed magis oīs creatura eſt vanitas.charitas aūt nō eſt vanitas ſed magis vanitati repugnat⁊ eſt infinite virtutis. qꝛ aīaꝫ hoīs ad bonum infinitū perducit. ergo charitas nō eſt aliqͥd creatū in aīa. ¶ Sed cōtra eſt qd̓ Augꝰ dicit in. iij. de doctrina chriſtiana. Charitatē voco motū animi ad fruendū deo ꝑ ip̄m. ſed motꝰ animi eſt aliqͥd creatū in aīa. ergo ⁊ charitas eſt aliqͥd creatū in aīa. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ mgr̄ ꝑſcrutat̉ hanc queſtionē in. viij. diſ. primi li. ſnīaꝝ. ⁊ ponit ꝙ charitas non ē aliquid creatū in aīa. ſed eſt ip̄e ſpūſſanctꝰ mentē inhabitansnec eſt ſua intētio ꝙ iſte motꝰ dilectōis quo deū diligimꝰſit ip̄e ſpūſſanctꝰ. ſed ꝙ iſte motus dilectōis eſt a ſpūſancto. nō mediāte aliquo habitu. ſicut a ſpūſcīo ſūt alij actꝰvirtuoſi mediantibꝰ habitibꝰ aliaꝝ virtutū. puta fidei autſpei. aut alicuiꝰ alterius virtutis. ⁊ hoc dicebat ꝓpter excellentiā charitatis. Sed ſi qͦs recte ꝯſideret. hoc magis redundat in charitatis detrimentū. nō enī motus charitatis ita ꝓcedit a ſpūſancto mouente humanā mētē ꝙ humana mens ſit mota tm̄ ⁊ nullo mō ſit principiū huiusmotus. ſic̄ cuꝫ aliqd̓ corpus mouet̉ ab aliquo exteriori mouēte. hoc enī eſt ꝯtra rōneꝫ volūtarij cuiꝰ oꝑtet principiuꝫin ip̄o eſſe. ſic̄ ſupra dictū eſt. Un̄ ſequeret̉ ꝙ diligere nōeſſet volūtariū qḋ implicat ꝯtradictionē. cū amor de ſuirōne importet ꝙ ſit actꝰ volūtatis. Sil̓r etiā non pōt dici ꝙ ſic moueat ſpūſſanctꝰ voluntatē ad actū diligendi ſic̄mouet̉ inſtrumentū. qd̓ ⁊ ſi ſit principiū actꝰ. nō tn̄ eſt inip̄o agere vel nō agere. ſic enī tolleret̉ rō voluntarij ⁊ excluderet̉ rō meriti. cū tn̄ ſupra habitū eſt ꝙ dilectio charitatis eſt radix merēdi. ſed oꝑtet ꝙ ſic voluntas moueat̉a ſpūſct̄o ad diligendū ꝙ etiam ipſa ſit efficiēs hunc actūNullus aūt actꝰ ꝑfecte ꝓducit̉ ab aliqua potētia actiua.niſi ſit ei cōnaturalis ꝑ aliqͣꝫ formā que ſit principiū actionis. Un̄ deus qui oīa mouet ad debitos fines ſingulisrebꝰ indidit formas ꝑ quas inclinant̉ ad fines ſibi p̄ſtitutos adeo. ⁊ ẜm hoc diſponit oīa ſuauiter. vt d̓r Sapīe.viij. Manifeſtū eſt aūt ꝙ actꝰ charitatis excedit naturampotētie voluntatis. niſi ergo aliqua forma ſuꝑadderet̉ naturali potētie ꝑ quam inclinaret ad dilectōis actū. ẜm hoceſſet actus iſte imꝑfectior actibꝰ naturalibꝰ ⁊ actibꝰ aliarūvirtutū. nec etiā facilis ⁊ delectabilis. qd̓ pr eſſe falſum.qꝛ nulla virtus hr̄ tantā inclinationē ad ſuuꝫ actū ſic̄ charitas. nec aliqua ita delectabilit̓ oꝑat̉. Unde maxīe neceſſe eſt ꝙ ad actū charitatis in nobis exiſtat aliqua habitualis forma ſuꝑaddita potētie naturali inclinans ipſam adcharitatis actū. ⁊ faciēs eam ꝓprie ⁊ delectabiliter oꝑari¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ ipſa eſſentia diuina charitas eſt. ſic̄ ⁊ ſapīa. eſt. ⁊ ſicut bonitas eſt. Un̄ ſic̄ dicimurboni bonitati q̄ eſt deus. ⁊ ſapiētes ſapīa q̄ eſt deus. quiabonitas qua formaliter boni ſumꝰ eſt ꝑticipatio quedā diuine bonitatis. ⁊ ſapīa qua formal̓r ſapiētes ſumꝰ eſt ꝑticipatio quedā diuine ſapīe. ita etiā charitas qua formal̓rdiligimus ꝓximū eſt quedā ꝑticipatio diuine charitatis.Hic enī modusˡ oquēdi ꝯſuetus eſt apud Platonicos

d3