QueſtioLx

ẜm ſuū poſſe imitant̉ deū qui non ē ꝑfecte imitabilis. hecautē ẜm hec tāta minꝰ habēt a cauſa iniinitis mēſuris ⁊ īcōꝑabilibꝰ deficiētia. vnde non oportet ꝙ ſi deo nō ꝯuenit timor. qꝛ non habet ſuꝑiorē cui ſubijciat̉ ꝙ ꝓpter hocnon ꝯueniat beatis quoꝝ brītudo ꝯſiſtit in ꝑfecta ſubiectione ad deū. ¶ Ad tertiū dicēdū ꝙ ſpes importat quendam defectū .ſ. fruitionē btītudinis que tollit̓ poſt eiꝰ p̄ſentiā. ſed timor importat defectū naturaleꝫ creature. ẜmꝙ in infinitū diſtat a deo. quod etiā in patria remanebit.et ideo timor non euacuabit̉ totaliter.Ad duodecimū ſic proceditur. Uidetur ꝙ paupertas ſpūs non ſit btītudo rn̄dēsdono timoris. Timor enī eſt initiū ſpūalis vite vt ex dictis patet. ſed pauꝑtas ꝑtinet ad ꝑfectionē vite ſpūalis.ẜm illud Matth. xix. Si vis ꝑfectus eſſe vade ⁊ vendeoīa que habes ⁊ da pauꝑibus. ergo pauꝑtas ſpūs nō reſpondet dono timoris. ¶ Preterea. In pͣs dicit̉. Confige timore tuo carnes meas. Ex qͦ videt̉ ꝙ ad timorē pertineat carnē reprimere. ſed ad rep̄ſſionē carnis maxīe videtur ꝑtinere btītudo luctus. ergo brītudo luctꝰ magiſ reſpondet dono timoris qͣꝫ btītudo pauꝑtatis ¶ PretereaDonū timoris rn̄det virtuti ſpei ſicut dictuꝫ eſt. ſed ſpeimaxime videt̉ rn̄dere btītudo vltima q̄ eſt. Beati pacifici qm̄ filij dei vocabunt̉. quia vt dicit̉ Ro. v. Gloriam̄ inſpe glorie filioꝝ dei. ergo btītudo illa magis rn̄det donotimoris qͣꝫ pauꝑtas ſpūs. ¶ Preterea. Sup̄ dictū eſt ꝙbtītudinibꝰ rn̄dent fruciꝰ. ſed nihil in fructibꝰ inuenit̉ rn̄dere dono timoriſ. ergo etiā neqꝫ in btītudinibꝰ aliquid eirn̄det. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓̇ Aug. dicit in li. de ſermōe dn̄iin monte. Timor dei ꝯgruit hūilibꝰ. de quibꝰ dicit̉. beatipauꝑes ſpū ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ timori ꝓprie rn̄det paupertas ſpūs. Cū enī ad timorē filialē ꝑtineat deo reuerētiam exhibere ⁊ ei ſubditū eſſe. id qd̓ ex hmōi ſubiectiōeꝯſequit̉. ꝑtinet ad donū timoris. Ex hoc autē ꝙ aliqͥs deoſe ſubijcit deſinit q̄rere in ſeipſo vel in aliqͦ alio magnificari niſi in deo. hoc enī repugnaret ꝑfecte ſubiectiōi ad deum. vnde dicit̉ in pͣs. Hi in curribꝰ ⁊ hi in equis. nos ātin noī dei noſtri inuocabimꝰ. Et ideo ex hoc ꝙ aliqͥs ꝑfecte timet deū ꝯſequēs eſt ꝙ nō querat magnificari in ſeipſo per ſuꝑbiā. neqꝫ etiā querat magnificari in exterioribus bonis .ſ. honoribꝰ ⁊ diuitijs. quorū vtrūqꝫ ꝑtinet adpauꝑtatē ſpūs. ẜm ꝙ pauꝑtas ſpūs intelligi pōt. vel exinanitio inflati ⁊ ſuꝑbi ſpūs. vt Aug. exponit. vel etiā obiectio tꝑaliū rerū que fit ſpū. id eſt. ꝓpria voluntate ꝑ inſtinctū ſpūſſancti. vt Ambro. et Hiero. exponunt. ¶ Adprimū ergo dicendū ꝙ cū btītudo ſit actus ꝟ tutis perfecte. oēs btītudines ad ꝑfectionē ſpūalis vite ꝑtinent. inqua quidē ꝑfectioneᶠ p̄ncipiū eſſe videt̉. vt tendēs ad ꝑfectam ſpūaliū bonoꝝ ꝑtici pationē terrena bona ꝯtemnat.ſicut timor primū locū habet in donis. non aūt ꝯſiſtit ꝑfectio in ipſa tꝑaliū deſertione. ſed hec eſt via ad ꝑfectionētimor aūt filialis cui rn̄det btītudo pauꝑtatis etiā eſt cuꝫꝑfectione ſapientie. vt ſupͣ dictū eſt. ¶ Ad ſecundū dicēdum ꝙ directius opponit̉ ſubiectioni ad deū quā facit timor filialis indebita magnificatio hoīs vel in ſeipſo velin alijs rebus qͣꝫ delectatio extranea. que non opponit̉ timori ex ꝯſequenti. qꝛ qui deū reueret̉ ⁊ ei ſubdit̉ non delectatur in alijs a deo. ſed tamen delectatio non pertinꝫ adrationē ardui quam reſpicit timor. ſicut magnificatio. etideo directe btītudo pauꝑtatis reſpondet timori. beatitudo autem luctus ex ꝯſequenti. ¶ Ad tertiū dicēdū ꝙ ſpeſ

importat motum ex habitudine ad terminū ad quē tenditur. ſed timor importat magis motū ẜm btītudinē receſſus a termino a quo. ⁊ ideo vltima btītudo que ē ſpūalis ꝑfectionis terminꝰ congrue rn̄det ſpei per modū obiecti vltimi. ſed prima btītudo que eſt ꝑ receſſum a rebusexterioribꝰ impedientibꝰ dīnam ſubiectionē congrue reſpondet timori. ¶ Ad quartū dicendū ꝙ in fructibꝰ illa q̄ꝑtinent ad moderatū vſum vel abſtinentiā a rebus temporalibꝰ videntur dono ti moris ꝯuenire. ſicut modeſtiaꝯtinentia ⁊ caſtitas.¶ Queſtio. xxEinde conſideradueſt de vitijs oppoſitis. Et primo de deſperatione. Secūdo de p̄ſumptione. Circa primū q̄runtur qͣttuor. Primo vtrū deſperatio ſit peccatu. Secudo vtrum poſſit eſſe ſine infidelitate. Tertio vtrū ſit maximū peccatoꝝ. Quarto vtrū oriat̉ ex accidia.Ad primū ſic procediturUidet̉ ꝙ deſperatio non ſit pctm̄. Omne enī peccatū habet ꝯuerſione ad cōmutabile bonū cū auerſiōe ab incommutabili bono. vt per Aug. patet in. i. li. de libe. arbi. ſeddeſperatio non habet ꝯuerſionē ad cōmutabile bonū. ergo non eſt peccatū. ¶ Preterea. Illud qd̓ orit̉ ex bona radice non videt̉ eſſe peccatū. qꝛ non pōt arbor bona fructꝰmalos facere. vt dicit̉ Matth. vij. ſed deſperatio videt̉ꝓcedere ex bona radice .ſ. ex timore dei vl̓ ex horrore magnitudinis ꝓprioꝝ pctōꝝ. ergo deſperatio nō eſt peccatū.¶ Preterea. Si deſꝑatio eſſet pctm̄. etiā dānatis eēt peccatum ꝙ deſperant. ſed hoc non imputat̉ eis ad culpā ſedmagis ad dānationē. ergo neqꝫ viatoribꝰ imputat̉ ad culpam. ⁊ ita deſperatio nō eſt pctm̄. ¶ Sed ꝯtra. Illud perquod hoīes in pctā inducunt̉ videt̉ eē nō ſolū pctm̄. ſedprincipiū pctōꝝ. ſed deſꝑatio eſt hmōi. Dicit enī apl̓s dequibuſdā ad Eph. iiij. Qui deſperātes ſemetipſos tradiderūt impudicitie in oꝑationē oīs īmūdicie ⁊ auaricieergo deſꝑatio non ſolū eſt pctm̄. ſed alioꝝ pctōꝝ principiū¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ ẜm phm̄ in. vi. ethi. illud qd̓ eſt in intellectu affirmatio vel negatio. eſt in appetitu ꝓſecutio ⁊ fuga. ⁊ quod eſt in intellectu verum vel falſum. eſt in appetitu bonū ⁊ malum. Et ideo oīs motus appetitiuꝰ conformiter ſe habens in intellectu ꝟo. eſt ẜm ſe bonus. oīs autem motuſ appetitiuus conformiter ſe habens in intellectufalſo. eſt ẜm ſe malus ⁊ peccatū. Circa deum ꝟo veraexiſtimatio intellectus eſt ꝙ ex ipſo ꝓuenit hominū ſaluſet venia pctōribus datur. ẜm illud Ezech. xviij. Nolomortem peccatoris. ſed vt ꝯuertatur ⁊ viuat. Falſa autēopinio eſt ꝙ peccatori penitēti veniā deneget. vel ꝙ peccatores ad ſe non ꝯuertat per gratiam iuſtificantē. Et iōſicut motus ſpei qui ꝯformiter ſe habet ad exiſtimationēveram eſt laudabilis ⁊ ꝟtuoſus. ita oppoſitus motus deſperationis qui ſe habet ꝯformiter exiſtimationi falſe dedeo eſt vicioſus ⁊ peccatum. ¶ Ad primū ergo dicendūꝙ in quolibet peccato mortali eſt quodāmodo auerſio abono in cōmutabili ⁊ ꝯuerſio ad bonū cōmutabile. ſed aliter ⁊ aliter. Nam principaliter ꝯſiſtunt ī auerſione a bonō incōmutabili peccata que opponuntur virtutibꝰ theologicis. vt odium dei ⁊ deſperatio ⁊ infidelitas. quia virtutes theologice habent deum pro obiecto. ex conſequēti autem important ꝯperſionem ad bonū cōmutabile. inqͣꝫtum anima deſerens deum ꝯſequenter neceſſe eſt ꝙ adalia ꝯuertat̉. Peccata ꝟo alia principaliter conſiſtunt in