QueſtioXVII

ſpes. fides. charitas. ergo ſpes eſt virtus. ¶ Rn̄ſio dicēdum ꝙ ẜm philoſo. .ij. ethic̄. virtus vnius cuiuſqꝫ rei eſtque facit bonum habentem. ⁊ opus eius bonum reddit.oportet ergo vbicunqꝫ inuenitur aliquis actus hoīs bonus ꝙ reſpondeat alicui virtuti humane. In oībus autēregulatis ⁊ menſuratis bonum conſiderat̉ ꝑ hoc ꝙ aliqͥdꝓpriam regulā attingit. ſicut dicimus veſtē eſſe bonam q̄nec excedit nec deficit a debita menſura. Humanoꝝ autēactuum ſicut ſupra dictū eſt. duplex eſt menſura. Una qͥdem ꝓxima ⁊ homogenia .ſ. ratio. Alia aūt ſuprema ⁊ excedēs .ſ. deus ⁊ ob hoc oīs actus humanus attingens adrationē aūt ad ip̄m deum eſt bonꝰ. Actus aūt ſpei de quanunc loquimur attingit ad deū. Ut enī ſupra dictū eſt cūde paſſione ſpei ageret̉. obiectū ſpei eſt bonū futurū arduūpoſſibile haberi. Poſſibile aūt eſt aliquid nobis dupliciter. Uno modo ꝑ noſmetip̄os. Alio mō ꝑ alios. vt ptꝫ iniij. etic̄. Inqͣꝫtum ergo ſperamus aliquid vt poſſibile nobis ꝑdiuinū auxilium ſpes nr̄a attingit ad ip̄m deum cuiꝰauxilio innittit̉ Et ideo ptꝫ ꝙ ſpes eſt virtus cū faciat actūhoīs bonum ⁊ debitam regulam attingentem. ¶ Ad primum ergo dicendū ꝙ in paſſionibꝰ accipit̉ medium virtutis ꝑ hoc ꝙ attingit̉ ratio recta. ⁊ in hoc etiam cōſiſtit ratio virtutis. vn̄ etiam ⁊ in ſpe bonū virtutis accipit̉ ẜm ꝙhomo attingit ſperando regulā debitā .ſ. deuꝫ ⁊ ideo ſpe attingente deum nullus pōt male vti ſicut nec virtute morali attingente rationē. qꝛ hoc ip̄m qd̓ eſt attingere eſt bonus vſus virtutis. qͣꝫuis ſpes de qua nunc loquimur nōſit paſſio. ſed habitus mētis vt infra patebit. ¶ Ad ſcd̓mdicendū ꝙ ſpes dicit̉ ex meritis ꝓuenire qͣꝫtum ad ipſamrem expectatā. ꝓut aliquis ſperat beatitudinē ſe adepturūex gr̄a ⁊ meritis. vel qͣꝫtum ad actū ſpei formate ip̄e auteꝫhabitus ſpei ꝑ quam aliquis expectat beatitudine nō cauſat̉ ex meritis. ſed pure ex gratia. ¶ Ad tertium dicendūꝙ ille qui ſperat eſt quidem imꝑfectus ſcd̓m conſiderationem ad id qd̓ ſperat obtinere quod nondū habet. ſed perfectius qͣꝫtum ad hoc ꝙ iam attingit propriam regulamſcꝫ deum cuius auxilio innittitur.Ad ſcd̓m ſic procediturUidetur ꝙ beatitudo eterna non ſit obiectū propriū ſpeiIllud enī homo non ſperat quod oēm animi ſui motumexcedit. cum ſpei actus ſit quidam animi motus. ſed bt̄itudo eterna excedit oēm animi hūani motum. Dicit enīapoſtolus i. ad Coꝝ. ij. ꝙ in cor hoīs non aſcendit. ergo beatitudo non eſt ꝓprium obiectum ſpei. ¶ Preterea petitōeſt ſpei interpretatiua. Dicit̉ enī in pͣs. Reuela dn̄o viātuam. ⁊ ſpera in eo ⁊ ipſe faciet. ſed homo petit licite a deonon ſolum beatitudinem eternam ſed etiam bona p̄ſentiſvite tam ſpūalia qͣꝫ tꝑalia ⁊ etiam liberationē a malis quein beatitudine eterna non erūt. vt ptꝫ in orōne dominicaMat. vi. ergo beatitudo eterna nō eſt propriū obiectumſpei. ¶ Preterea ſpei obiectū eſt arduum. ſed in comꝑatione ad hominē multa alia ſunt ardua qͣꝫ beatitudo eterna. ergo beatitudo eterna non eſt proprium obiectum ſpei¶ Sed contra eſt ꝙ apl̓s ad Hebre. xi. dicit. Habemusſpem incedentē .i. incedere faciētē ad interiora velaminisi. ad beatitudinē celeſtem. vt glo. ibidem exponit. ergo obiectum ſpei eſt beatitudo eterna. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ ſic̄dictū eſt. ſpes de qua loquimur attingit deū innitēs eiꝰ auxilio ad conſequendū bonum ſperatū. oportet aūt effectumeſſe cauſe ꝓportionatum. ⁊ ideo bonū quod ꝓprie ⁊ principaliter a deo ſperare debemus eſt bonū infinitum qd̓ pro-

portionatur virtuti dei adiuuantis. nam infinite virtutiseſt ꝓprium ad infinitū bonum ꝑducere. hoc aūt bonuꝫ eſtvita eterna que in fruitione ip̄ius dei ꝯſiſtit. non enī minꝰaliquid ab eo ſperandū eſt qͣꝫ ſit ipſe. cum nō ſit minor eiꝰbonitas ꝑ quam bona creature cōmunicat qͣꝫ eius eſſentia⁊ ideo ꝓprium ⁊ principale obiectū ſpei eſt beatitudo eterna. ¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ beatitudo eterna ꝑfectequidē in cor hoīs non aſcendit. vt .ſ. cognoſci poſſit ab homine viatore q̄ ⁊ qualis ſit. ſed ẜm cōmunem rationē. ſcꝫboni ꝑfecti cadere pōt in app̄henſioneꝫ hoīs ⁊ hoc mō motus ſpei in ip̄am conſurgit. vn̄ ⁊ ſignanter apl̓s dicit. ſpeſincedit vſqꝫ ad interiora velaminis. qꝛ id qd̓ ſperamus eſtnobis quaſi adhuc velatū. ¶ Ad ſcd̓m dicendum ꝙ quecunqꝫ alia bona nō debemus a deo petere niſiin ordine adbeatitudinē eternā. vn̄ ⁊ ſpes quidem principal̓r reſpicitbeatitudinē eternam. Alia ꝟo que petunt̉ a deo reſpicit ſecundario in ordine ad beatitudinē. ſicut ⁊ fides principaliter quidē reſpicit deū. ⁊ ſecundario reſpicit ea que ad deum ordinant̉. vt ſupra dictū eſt. ¶ Ad tertiū dicendū ꝙhō qui anhelat ad aliquod magnū. ꝑuū videt̉ om̄e aliudquod eſt eo minus. ⁊ ideo hoī ſperanti beatitudinē eternam habito reſpectu ad iſtam ſpem. nihil aliud eſt arduūſed habito reſpectu ad facultate ſperantis. pn̄t etiam quedam alia eſſe ardua. ⁊ ẜm hoc eoꝝ poteſt eſſe ſpes in ordine ad principale obiectum.Ad tertium ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ aliquis poſſit ſperare alteri beatitudineꝫ eternāDicit enī apl̓s ad Philip̄. i. Confidēs hoc ip̄m qꝛ qui cepit in vobis opus bonū ꝑficiet vſqꝫ in diem xp̄i iheſu ꝑfectio aūt illius diei erit beatitudo eterna. ergo aliquis pōtalteri ſperare beatitudinē eternā. ¶ Preterea ea que adeo petimus ſperamꝰ obtinere ab eo. ſed a deo petimꝰ ꝙalios ad beatitudinē e ternam ꝑducat ẜm illud Iac̄. vltīoOrate ꝓ inuicem vt ſaluemini. ergo poſſumus alijs ſꝑare beatitudinē eternam. ¶ Preterea Spes ⁊ deſperatōſunt de eodē. ſed aliquis pōt deſꝑare d̓ beatitudine eterna alicuius alioquin fruſtra diceret. Augꝰ in li. de verbisdn̄i de nemine eſſe deſꝑandū duꝫ viuit. ergo etiā pōt ſperare aliquis alteri vitam eternā. ¶ Sed ꝯtra eſt ꝙ Augꝰdicit in enchiridion ꝙ ſpes non eſt niſi rerū ad deū ꝑtinētium qui curā eoꝝ qui ſpem hn̄t gerere ꝑhibet̉. ¶ Rn̄ſiodicendū ꝙ ſpes pōt eſſe alicuius dupliciter. Uno mō abſolute ⁊ ſic eſt ſolius boni ardui adˡ ſe ꝑtinētis. Alio modo ex p̄ſumptione alterius ⁊ ſic pōt eſſe etiam eoꝝ que adalium ꝑtinent. Ad cuius euidentiā ſciendū eſt ꝙ amor ⁊ſpes in hoc differūt ꝙ amor importat quādā motū ſiue ꝓtenſionē appetitus in aliqd̓ bonū arduū. vnio aūt eſt aliqͦrum diſtinctoꝝ. ⁊ ideo amor directe pōt reſpicere aliumquē ſibi aliquis vnit ꝑ amorem hn̄s eum ſicut ſe ipſū. motus aūt ſꝑ eſt ad ꝓprium terminū ꝓportionatū mobili. etideo ſpes directe reſpicit ꝓprium bonū. non aūt qd̓ ad alium ꝑtinet. ſed p̄ſuppoſita vnione amoris ad alterū iaꝫ aliquis pōt ſperare ⁊ deſiderare alteri vitā eternā inqͣꝫtū eſtei vnitus ꝑ amorē. Et ſicut eſt eadē virtus charitatis quaquis diligit deum ſeip̄m ⁊ ꝓximū. ita etiā ē eadē virtusſpei qua quis ſꝑat ſibijpſi ⁊ alij. Et ꝑ hoc ptꝫ reſponſio adobiecta.Ad quartuꝫ ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ aliquis poſſit licite ſꝑare in hoīe. Spei enī obiectū eſt beatitudo eterna. ſed ad beatitudinem eternā cōſe

c 4