XIIIIQueſtio

alia hmōi. que quidē agebat ⁊ ꝑ virtutē ꝓprie diuinitatis⁊ ꝑ oꝑationem ſpūſſancti quo ẜm humanitatē erat repletus. Iudei aūt primo quidā dixerant blaſphemiam in filiū hoīs cum dicebant eū voracē. potatorē vini. ⁊ publicanorū amatorē. vt habet̉ Mathei. xi. Poſtmodū aūt blaſphemauerūt in ſpm̄ſanctū dum oꝑa que ip̄e oꝑabat̉ virtute ꝓprie diuinitatis ⁊ ꝑ oꝑationē ſpūſſancti attribuebātprincipi demonioꝝ. ⁊ ꝓpter hoc dicunt̉ in ſpm̄ſanctū blaſphemaſſe. Aug. aūt in li. de verbis dn̄i blaſphemiā vl̓ peccatū in ſpm̄ſanctū dicit eſſe finalē impnīam. qn̄ ſcꝫ aliqͥsꝑſeuerat in pctō mortali vſqꝫ ad mortē. qd̓ quidē non ſolum verbo oris fit ſed etiā verbo cordis ⁊ oꝑis non vnoſꝫmultis. hoc aūt verbū ſic acceptū dicit̉ eſſe contra ſpm̄ſanctū qꝛ eſt contra remiſſionē peccatoꝝ que ſit ꝑ ſpm̄ſanctūqui eſt charitas ⁊ prīs ⁊ filij. Nec hoc dn̄s dixit iudeis qͣſi ip̄i peccarent in ſpm̄ſanctu. nondū enī erant finaliter impenitētes. ſed ammonuit eos ne taliter loquētes ad hoc ꝑuenirēt ꝙ in ſpm̄ſanctū peccarent. Et ſic intelligendū eſtqd̓ dicit̉ Mar. iij. Ubi poſtqͣꝫ dixerat. Qui aūt blaſphēauerit in ſpm̄ſanctū ⁊c̄. ſubiūgit euāgeliſta. Qm̄ dicebātſpm̄ immundū hꝫ. Alij ꝟo aliter accipiunt dicētes peccatum vel blaſphemiā in ſpm̄ſanctū eſſe qn̄ aliquis peccatꝯtra appropriatū ſpūiſancto cui appropriat̉ bonitas. ſicutpatri appropriat̉ potentia. filio ſapīa. vnde pctm̄ in prēmdicunt eſſe qn̄ peccat̉ ex infirmitate. peccatū aūt in filiumqn̄ peccat̉ ex ignorātia. pct̄m aūt in ſpm̄ſanctuꝫ qn̄ peccat̉ex certa malitia .i. ex ip̄a electione mali. vt ſupra dictū eſtQuod quidē cōtingit dupliciter. Uno modo ex inclinatione habitus vitioſi qui malitia dr̄. ⁊ ſic nō eſt idem peccare ex malitia qd̓ peccare in ſpm̄ſanctū. Alio mō contingit ex eo ꝙ ꝑ contemptū abijcit̉ ⁊ remouet̉ id quod electionē pctī portat īpedierit. ſicut ſpes ꝑ deſꝑationē. ⁊ timorꝑ preſumptionē. ⁊ quedā alia hmōi. vt infra dicet̉. Hecaut oīa que peccati electionē impediunt ſunt effectus ſpirituſſancti in nobis. ⁊ ideo ſic ex malitia peccare eſt peccare in ſpm̄ſanctū. ¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ ſicut cōfeſſio fidei nō ſolum ꝯſiſtit in ꝓteſtatione oris ſed etiā in ꝓteſtatione oꝑis. ita etiā blaſphemia ſpūſſancti pōt conſiderari ⁊ in ore ⁊ in corde ⁊ in oꝑe. ¶ Ad ſcd̓m dicēdū ꝙ ẜmtertiā acceptionem blaſphemia in ſpm̄ſanctū diſtinguit̉contra blaſphemiā in filium hoīs. ẜm ꝙ filius hoīs eſt etiam filius dei .i. dei virtus ⁊ dei ſapīa. vnde ẜm hoc peccatum in filiū hoīs erit pct̄m ex ignorantia vl̓ ex infirmitate¶ Ad tectiū dicendū ꝙ peccatū ex certa malitia ẜm ꝙ ꝓuenit ex inclinatiōe habitus non eſt ſpāle peccatū. ſed qd̓dam generalis cōditio peccati. ꝓut vero eſt ex ſpeciali contemptū effectus ſpūſſancti in nobis hꝫ rationē ſpecial̓ peccati. ⁊ ẜm hoc etiam pctm̄ in ſpm̄ſanctū eſt ſpeciale genuspctī ⁊ ſimiliter ẜm primam expoſitionem. ẜm aūt ſcd̓amexpoſitionē non eſt ſpeciale geuus pctī. nam finalis īpenitentia pōt eſſe circumſtantia cuiuſlibet generis peccati.Ad ſecunduꝫ ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ incōuenienter aſſignent̉ ſex ſpecies peccati ī ſpiritumſanctum .ſ. deſperatio. p̄ſumptio. impenitentia. obſtinatio. impugnatio veritatis agnite ⁊ inuidentia fraterne gr̄e. quas ſpecies ponit magiſter. xliij. diſ. ſcd̓i libri ſententiaꝝ. Negare enī diuinā iuſticiā vel mīam. ad infidelitatē ꝑtinet. ſed ꝑ deſperationē aliquis reijcit diuinā miſericordiam. ꝑ preſumptionem aūt diuinā iuſticiam. ergo vnumquodqꝫ eoꝝ potiꝰ eſt ſpecies infidelitatis qͣꝫ peccati ī ſpm̄ſāctū ¶ Preterea īpenitētia videt̉ reſpicere pec

catum preteritū. obſtinatio aūt peccatum futurum. ſed p̄teritum vel futurū non diuerſificant ſpēm virtutis vel vitij. ẜm enī eandem fidem qua credimus xp̄m natū antiqͥcrediderunt eum naſciturū. ergo obſtinatio ⁊ impnīa nōdebent poni due ſpecies pctī in ſpm̄ſanctū. ¶ Pretereagr̄a ⁊ veritas ꝑ ieſum xp̄m facta eſt. vt habet̉ Io. i. ergovi det̉ ꝙ impugnatio veritatis agnite ⁊ inuidentia fraterne gratie magis ꝑtineant ad blaſphemiam in filiū homīsqͣꝫ ad blaſphemiā in ſpm̄ſanctū. ¶ Preterea Bern̄. dicitin li. de diſpoſitione ⁊ p̄cepto. ꝙ nolle obedire eſt reſiſtereſpūi ſancto. Glo. etiā dicit Leui. vij. ꝙ ſimulata pnīa eſtblaſphemia ſpūſſācti. ſciſma etiā videt̉ directe opponi ſpirituiſancto. ꝑ quem eccl̓ia vnitur. ⁊ ita videtur ꝙ non ſufficienter tradantur ſpecies pctī in ſpm̄ſanctū. ¶ Sed contra eſt qd̓ Aug. dicit ī li. d̓ fide ad Petrū. ꝙ illi qui deſperant de indulgentia pctōꝝ. vel qui ſine meritis d̓ miſcd̓iadei p̄ſumunt peccant ī ſpm̄ſanctū. Et in enchiridion dicitꝙ qui in obſtinatiōe mentis diē claudit extremū. reus ēpctī in ſpm̄ſanctū. Et in li. de verbis dn̄ i. dicit̉ ꝙ impenitentia eſt pctm̄ in ſpm̄ſanctū. Et in li. de ſermone dn̄i inmonte dicitur. ꝙ inuidie facibꝰ fraternitatē impugnare ēpctm̄ in ſpm̄ſanctū. Et in li. de vnico bap. dicit ꝙ qui veritatē contemnit. aut circa frēs malignus eſt quibꝰ veritasreuelatur aut circa deū ingratus cuiꝰ inſpiratōe eccl̓ia inſtruitur. ⁊ ſic uidetur ꝙ peccet in ſpm̄ſanctū. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ ẜm ꝙ pctm̄ in ſpm̄ſanctum tertio modo accipiturꝯuenient̉ p̄dicte ſpēs ei aſſignantur q̄ diſtinguuntur ẜmremotione vel cōtemptū eoꝝ ꝑ que poteſt hō ab electio nepctī impediri. q̄ quidem ſunt vel ex ꝑte diuini iudicij. vl̓ex ꝑte donorum ip̄ius. vel etiā ex ꝑte ipſius pct̄ī. Auertitur enī homo ab electione pctīex cōſideratōe diuini iudicij qd̓ hꝫ iuſticiam cum miſericordia. ⁊ ꝑ ſpem q̄ cōſurgitex conſideratione miſcd̓ie remittentis pctā ⁊ p̄miantis bona. ⁊ hoc tollitur ꝑ deſꝑationē. Et iterū ꝑ timorē qui īſurgit ex cōſideratiōe diuine iuſticie puniētis pctā. ⁊ hoc tollitur ꝑ p̄ſumptionē. dum ſcꝫ aliquis p̄ſumit ſe gl̓iam poſſe adipiſci ſine meritis. vel veniā ſine pnīa. Dona aūt d̓iquibꝰ retrahimur a pctō ſunt duo. Quoꝝ vnum ē agnitio veritatis contra quod ponitur impugnatio veritatisagnite. dum ſcilicet aliquis veritatem fidei agnitam impugnat vt licentius peccet̉. Aliud eſt auxilium interiorisgratie. ꝯtra qd̓ ponitur inuidētia fraterne gr̄e. dum .ſ. aliquis nō ſolum inuidet ꝑſone frīs ſed etiā inuidet gr̄e deicreſcenti in mundo. Ex ꝑte ꝟo pctī duo ſunt que hoīma pctō retrahere pn̄t. Quoꝝ vnū eſt inordinatio ⁊ turpitudo actus. cuius ꝯſideratio inducere ſolet in hoīe pnīaꝫde pctō cōmiſſo. ⁊ cōtra hoc ponit̉ impn̄ia. non quidē eomodo quo dicit ꝑmanētiā in pctō vſqꝫ ad mortē ſicut ſupra impnīa accipiebat̉. ſic enī non eſſet ſpeciale peccatuꝫſed quedā peccati circūſtantia. ſed accipit̉ hic impenitētiaẜm ꝙ importat ꝓpoſitum non penitēdi. Aliud aūt eſt paruitas ⁊ breuitas boni qd̓ quis ī pctō querit. ẜm illud Ro.vi. Quem ergo fructu habuiſtis tunc ī illis in quibꝰ nūcerubeſcitis. cuius ꝯſideratio inducere ſolet hoīm ad hocꝙ eius voluntas in peccato non firmetur. ⁊ hoc tollitur ꝑobſtinationem. qn̄ ſcꝫ homo firmat ſuum ꝓpoſitū in hocꝙ pctō inhereat. Et de his duobus dicit̉ Iere. viij. Nullus eſt qui agat penitentiam ſuꝑ peccato ſuo dicens. quidfeci qͣꝫtum ad primum. Oēs conuerſi ſunt ad curſū quaſiequus impetu vadēs ad prelium. qͣꝫtum ad ſcd̓m. ¶ Adprimū ergo dicendū ꝙ peccatū deſperationis vel p̄ſumptionis non cōſiſtit in hoc ꝙ dei iuſticia vel miſericordia