turas conſideranda. ⁊ vlterius ſe extendit etiaꝫ ad directionem humanoꝝ oꝑm ẜm ꝙ per dilectionem operat̉. vtex dictis patet. Sic ergo circa ea que fidei ꝓponunt̉ credēda duo requirunt̉ ex parte noſtra. primo quideꝫ vt intellectu penetrarent̉ vel capiantur. ⁊ hoc ꝑtinet ad donum intellectus. ſcd̓o aūt oportet vt de eis homo habeat iudiciuꝫrectum vt eſtimet his eſſe inherēdū. ⁊ ab eoꝝ oppoſitis recedendū. Hoc ergo iudiciū qͣꝫtum ad res diuinas ꝑtinetad donū ſapientie. qͣꝫtum vero ad res creatas ꝑtinet ad donū ſcīe. qͣꝫtū ꝟo ad applicatōꝫ ad ſingl̓aria oꝑa ꝑtīet ad donum cōſilij. ¶ Ad primū ergo dicendū. ꝙ p̄dicta differētia quattuor donoꝝ manifeſte competit diſtinctioni eoruꝫque Grego. ponit eis eſſe oppoſita. Hebetudo enī acui tati opponit̉. Dicitur enī ꝑ ſimilitudinem intellectus acutus qn̄ poteſt penetrare ad intima eoꝝ que ꝓponuntur.vnde hebitudo mentis eſt ꝑ quam mens ad intima penetrare non ſufficit. Stultus aūt dicitur ex hoc ꝙ ꝑuerſe iudicat circa cōmunem finem vite. ⁊ ideo ꝓprie opponiturſapīe que facit rectū iudicium circa vniuerſalem cauſamIgnorantia ꝟo importat defectum mentis etiā circa quecunqꝫ particularia ⁊ ideo opponit̉ ſcientie ꝑ quam homohabet rectū iudicium circa ꝑticulates cauſas. ſcꝫ circa creaturas. Precipitatio ꝟo manifeſte opponit̉ conſilio ꝑ qd̓homo ad actionē non ꝓcedit ante deliberationē rationis¶ Ad ſcd̓m dicendū ꝙ donuꝫ intellectus eſt circa primaprincipia cognitionis gratuite. aliter tn̄ qͣꝫ fides. Namad fidem ꝑtinet eis aſſentire. ad donum ꝟo intellectꝰ ꝑtinet mente penetrare ea que dicunt̉. ¶ Ad tertium dicendum ꝙ donum intellectus ꝑtinet ad vtrāqꝫ cognitioneꝫſcꝫ ſpeculatiuā. ⁊ practicā non qͣꝫtum ad iudicium ſed qͣꝫtum ad apprehenſionē vt capiant̉ ea que dicuntur.Adſeptimuꝫ ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ dono intellectus non reſpondeat beatitudo ſexta. ſcꝫ beati mundo corde qm̄ ipſi deum videbūt. Uunditia enī cordis maxime videt̉ ꝑtinere ad effectū. ſed donum intellectus non ꝑtinet ad effectū ſed magis ad vim ītel lectiuā. ergo p̄dicta beatitudo non reſpondet dono intellectus. ¶ Preterea Actuū. xv. dicit̉. Fide purificanscorda eorum. ſed ꝑ purificationē cordis acquirit̉ mundicia cordis. ergo p̄dicta beatitudo magis ꝑtinet ad veritatem fidei qͣꝫ ad donum intellectus. ¶ Preterea dona ſpirituſſancti ꝑficiunt hoīem in p̄ſenti vita. ſed viſio dei nōꝑtinet ad vitam p̄ſentem. ip̄a enī beatos facit vt ſupra habitū eſt. ergo ſexta beatitudo continens viſionē dei non ꝑtinet ad donū intellectus. ¶ Sed cōtra eſt qd̓ Augꝰ. dicit in li. de ſermone dn̄i in monte. Sexta oꝑatio ſpūſſancti que eſt intellectus cōuenit mundis corde qui purgato oculo poſſunt videre qd̓ oculus non vidit. ¶ Rn̄ſiodicendū ꝙ in ſexta beatitudine ſicut ⁊ in alijs duo cōtinētur. Unum ꝑ modum meriti. ſcꝫ mundicia cordis ⁊ aliud ꝑ modum premij. ſcꝫ viſio dei. vt ſupra dictū eſt. Etvtrūqꝫ pertinet aliquo modo ad donum intellectus. Eſtenī duplex mundicia. Una quidē preambula ⁊ diſpoſitiua ad dei viſionē que eſt depuratio affectus ab inordinatis affectionibus ⁊ hec quidē mundicia cordis fit ꝑ virtutes ⁊ dona que ꝑtinent ad vim appetitiuam. Alia ꝟo mūdicia cordis que eſt quaſi completiua reſpectu viſiōis diuine. ⁊ hec quidē eſt mundicia mentis depurate a fantaſmatibus ⁊ erroribus. vt ſcꝫ ea que de deo ꝓponuntur nōaccipiant̉ per modum corporalium fantaſmatū neqꝫ ẜmhe reticas ꝑuerſitates. ⁊ hanc mundiciam facit donum in

tellectus. Similiter etiā duplex eſt dei viſio Una quidēperfecta per quam videtur dei eſſentia. Alia ꝟo imperfecta ꝑ quam ⁊ ſi non videamus de deo quid eſt videmustn̄ quod non eſt. ⁊ tanto in hac vita deū perfectius cognoſcimus. quanto magis intelligimus eū excedere quicqͥd ītellectu cōprehendit̉. Et vtraqꝫ dei viſio ꝑtinet ad donuꝫinte llectus. prima quidem ad donū intellectus cōſūmatum ẜm ꝙ erit in patria. ſcd̓a vero ad donū intellectus inchoatū ẜm ꝙ habet̉ in via. Et ꝑ hoc patet reſponſio ad obiecta. Nam prime due rōnes ꝓcedunt de prima mūdiciatertia vero de ꝑfecta dei viſione. dona aūt ⁊ hmōi nos ꝑficiunt ẜm quandam inchoationē ⁊ in futuro implebunt̉.vt ſupra dictum eſt.Ad octauū ſic procediturUidet̉ ꝙ in fructibus fides non reſpondeat dono intellectus. Intellectus enī eſt fructus fidei. Dicit̉ enī. Eſa. vijNiſi credideritis non intelligetis. ẜm aliaꝫ lr̄am vbi noshabemus. Si nō credideritis non ꝑmanebitis. non ergofides eſt fructꝰ intellectus. ¶ Preterea prius nō eſt fructus poſterioris. ſed fides videt eſſe prior intellectu. qꝛ fides eſt fundamētū totius ſpūalis edificij. vt ſupra dictūeſt. ergo fides non eſt fructus intellectꝰ ¶ Preterea plura ſunt dona ꝑtinentia ad intellectum qͣꝫ ꝑtinentia ad appetitū. ſed inter fructus ponit̉ tm̄ vnum. ꝑtinens ad intellectum. ſcꝫ fides. oīa vero alia ꝑtinēt ad appetitū. ergo fides non magis videt̉ reſpondere intellectui qͣꝫ ſapīe vl̓ ſcientie ſeu cōſilio. ¶ Sed cōtra eſt ꝙ finis vniuſcuiuſqꝫrei eſt fructus eius. ſed donū intellectus videt̉ principaliter ordinari ad certitudinem fidei que ponit̉ fructus. Dicit enī glo. ad Gal̓. v. ꝙ fides eſt que eſt fructus. ⁊ de inuiſibilibus certitudo. ergo in fructibꝰ fides reſpondet dono intellectus. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙ ſicut ſupra dictum ēcum de fructibus ageret̉. fructus ſpūs dicuntur vltima ⁊delectabilia que in nobis proueniunt ex virtute ſpūſſancti. Ultimum aūt delectabile habet rationē finis qui eſtꝓprium obiectum voluntatis. ⁊ ideo oportet ꝙ illud qd̓ ēvltimū ⁊ delectabile in voluntate ſit quoddāmodo fructus oīuꝫ aliorum que ꝑtinent ad alias potentias. Scd̓mhoc ergo genus doni vel virtutis ꝑficientis aliquā potentiam pōt accipi duplex fructus. Unus quidē pertinēs adſuam potentiam. Alius aūt quaſi vltimus ꝑtinens ad voluntatē. Et ẜm hoc dicendum eſt ꝙ dono intellectus reſpondet pro ꝓprio fructu. fides id eſt. fidei certitudo. ſed ꝓvltimo fructu rn̄det ei gaudiū qd̓ ꝑtinet ad voluntatem.¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ intellectus eſt fructꝰ fideique eſt virtus. ſic aūt non accipit̉ fides cum dicit̉ fructusſed pro quadam certitudine fidei ad quam homo ꝑuenitper donum intellectus. ¶ Ad ſcd̓m dicenduꝫ ꝙ fides nōpoteſt vniuerſaliter p̄cedere intellectum. Non enī poſſethomo aſſentire credendo aliquibus propoſitis niſi ea aliqualiter intelligeret. ſed perfectio intellectus conſequit̉ fidem que eſt virtus. ad quam quidem intellectus ꝑfectionem ſequit̉ quedam fidei certitudo. ¶ Ad tertium dicēdum ꝙ cognitionis practice fructus non poteſt eſſe in ipſa. qꝛ talis cognitio non ſcit̉ ꝓpter ſe. ſed ꝓpter aliud. ſed cōgnitio ſpeculatiua habet fructū in ſeip̄a. ſcꝫ certitudinemeoꝝ quorum eſt. Et ideo dono conſilij qd̓ pertinet ſolumad cognitionē practicā non rn̄det aliquis fructus ꝓpriusDonis aūt ſapīe intellectus ⁊ ſcientie que poſſunt etiamad ſpeculatiuam cognitionem ꝑainere. reſpondet ſolū vnꝰfrucius qui eſt certitudo ſignata nomīe fidei. Plures aūt