Druckschrift 
2,2 (1485)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

QueſtioII

accedētē ad deū. qꝛ ē. qꝛ inqͥrētibꝰ ſe remunerator ē. ſedhoc p̄t credi abſqꝫ fide trinitatis. ergo oꝑtebat explicite fidē de trinitate hr̄e Preterea dn̄s dic̄ Ioh. xvij. Pr̄manifeſtaui nomē tuū hoībꝰ. qd̓ exponēs Aug. dic̄ nonid nomē tuū vocaris deꝰ. ſꝫ vocaris pr̄ meꝰ. Et poſtea ſubdit etiā. In hoc deꝰ fecit hūc mūdū notū ī oībꝰgētibꝰ ī hoc ē dijs falſis colēdus notꝰ ī iudea deus. In hoc ꝟo pr̄ ē huiꝰ xp̄i quē tollit peccata mūdihoc nomē eiꝰ priꝰ occultū. nūc manifeſtauit eis. ergo an̄xp̄i aduētū erat cognituꝫ ī diuinitate eēt paternitas filiatio. ergo trinitas explicite credebat̉. Pretereaillud tenemur explicite credere in deo qd̓ ē beatitudinisobiectū. ſꝫ obiectū beatitudīs ē bonitas ſūma p̄t ītelligiī deo etiā ſine ꝑſonaꝝ diſtinctione. ergo non fuit neceſſariū explicite credere trinitatē Sꝫ ꝯͣ ē ī veteri teſtamēto multiplicit̓ exp̄ſſa eſt trinitas ꝑſonaꝝ ſic ſtatim in pͥnꝰGen̄. d̓r ad exp̄ſſionē trinitatis. Faciamꝰ hoīeꝫ ad imagi ſil̓itudine nr̄aꝫ. ergo a principio de neceſſitate ſalutis fuit credere trinitate Rn̄ſio dd̓m myſteriū xp̄i explicite credi non p̄t ſine fide trinitatis. qꝛ in myſterio xp̄ihoc ꝯtinet̉ filiꝰ dei carnē aſſumpſerit. gr̄aꝫ ſpūſſancti mūdū renouauerit. iteꝝ de ſpirituſancto cōceptꝰfuerit. eodē myſteriū xp̄i an̄ xp̄m fuit explicitecreditū a maioribꝰ īplicite aūt qͣſi obumbrate a minoribus. ita etiā myſteriū trinitatis. Et ideo etiam poſt tp̄sgr̄e diuulgate tenēt̉ oēs ad explicite credēduꝫ myſteriūtrinitatis. oēs renaſcūt̉ ī xp̄o hoc adipiſcūt̉ īuocatio trinitatis. ẜm illud Mat. vlt. Eūtes docēte oēs gētesbaptizātes eos ī noīe pr̄is filij ſpūſſancti. Ad primūergo dd̓m illa duo explicite credere de deo tꝑe etad oēs neceſſariū fuit. tn̄ ē ſufficiēs tꝑe ad oēs. Ad ſcd̓m dd̓m an̄ xp̄i aduētum fides trinitatis eratocculta ī fide maioꝝ ſed xp̄m manifeſtata eſt mundoapl̓os Ad tertiū dd̓m ſūma bonitas dei ẜm modu nūc ītelligitur effeciꝰ pōt intelligi abſqꝫ trinitate ꝑſonaꝝ. ſꝫ ẜm ītelligitur ī ſeipſa ꝓut videtur a beatis. nonpōt ītelligi ſine trinitate ꝑſonaꝝ. iteꝝ ipſa viſio ꝑſonaꝝdiuinaꝝ ꝑducit nos ad beatitudinem.Ad nonuꝫ ſic procediturUidet̉ credere ſit meritoriū. Principiū enī merēdiē charitas. vt ſupͣ dictū ē. ſꝫ fides ē p̄ambula ad charitatem ſic̄ natura. ergo ſic̄ actꝰ nature ē meritoriꝰ. qꝛ naturalibꝰ meremur. ergo nec actꝰ fidei. Preterea credere mediū ē īter opinari ſcire vel ꝯſiderare ſcita. ſꝫſideratio ſcīe ē meritoria. ſil̓r aūt nec opinio. ergo etiāneqꝫ credere ē meritoriū Preterea ille aſſentit alicuirei credēdo aūt hꝫ cām ſufficiēter inducētē ip̄m ad creden aut. Si hꝫ ſufficiēs inductiuū ad credēdū videtur hoc ei mecitoriū. qꝛ ē ei libeꝝ credere credere. Si aūt hꝫ ſufficiēs īductiuū ad credēdū leuitatꝭē credere. ẜm illud Ecc̄. viij. Qui cito credit leuis ē cordeet ſic videt̉ meritoriū. ergo credere nll̓o ē merito¶xiū. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ d̓r ad Heb. xi. ſct̄i fidē adepti ſūt reꝓmiſſioneſ. qd̓ eēt niſi credēdo mererēt̉. ergo credereē meritoriū Rn̄ſio dd̓m ſic̄ ſupͣ dictū ē actꝰ nr̄i ſuntmeritorij inqͣꝫtū ꝓcedūt ex libero arbitrio moto a deogr̄aꝫ. Un̄ oīs actꝰ hūanꝰ ſubijcit̉ libero arbitrio ſi ſit relatus ī deū p̄t meritoriꝰ eſſe. Ip̄m aūt credere ē actꝰ ītellectus aſſentiētis ꝟitati diuine ex īꝑio volūtatis a deo mote gr̄aꝫ. ſic ſubiacet libero arbitrio ī ordīe ad deū. Un̄actꝰ fidei p̄t meritoriꝰ Ad primū ergo dd̓m naturacōparat̉ ad charitatē ē merēdi principiū ſic̄ materia ad

formā fides aūt ꝯꝑat̉ ad charitatē ſicut diſpoſitio p̄cedēsvltimā formā. Manifeſtū ē aūt ſubiectum vel materia p̄t agere niſi ꝟtute forme. neqꝫ etiā diſpoſitio p̄cedensan̄qͣꝫ forma adueniat. ſed poſtqͣꝫ forma aduenerit. ſubiectū qͣꝫ diſpō p̄cedēs agit ī ꝟtute forme ē principale agēdi principiū. ſic̄ calor ignis agit ī ꝟtute forme ſubſtātialisSic ergo neqꝫ natura neqꝫ fides ſine charitate pn̄t ꝓducere actū meritoriū. ſꝫ charitate ſuꝑueniēte actꝰ fidei ſit meritoriꝰ charitatē. ſic̄ actꝰ nature naturalis liberi arbitrij Ad ſcd̓m dd̓m ī ſcīa duo pn̄t ꝯſiderari. ſcꝫ ip̄e aſſenſus ſciētis ad rem ſcitā. ꝯſideratio rei ſcite. Aſſenſus aūtſcīe ſubijcit̉ libero arbitrio qꝛ ſciēs cogit̉ ad aſſentiendū efficatiā demōſtratiōis. ideo aſſenſus ſciētie ē meritoriꝰ. Sꝫ ꝯſideratio actualis rei ſcite ſubiacet libero arbitrio. Eſt enī in ptāte hoīs ꝯſiderare vel ꝯſiderare.ꝯſideratio ſciētie pōt meritoria ſi referat̉ ad finē charitatis .i. honorē dei vel vtilitatē ꝓximi. ſꝫ ī fide vtrūqꝫ ſubiacet libero arbitrio. qͣꝫtū ad vtrūqꝫ actꝰ fidei p̄t meritoriꝰ. ſꝫ opinio hꝫ firmū aſſenſum. Eſt enī quoddā debile infirmū ẜm ph̓m ī primo poſterioꝝ. Un̄ videt̉cedere ex ꝑfecta volūtate. ſic ex ꝑte aſſenſus multū videt̉ hr̄ę rōneꝫ meriti. ſꝫ ex ꝑte ꝯſideratiōis actualis p̄t meritoria. Ad tertiū dd̓m ille credit hꝫ ſufficiēs inductiuū ad credēdū. Inducit̉ enī aucͣte diuine doctrine miraculis cōfirmate qd̓ plꝰ ē interiori inſtinctu dei inuitātis.Un̄ leuiter credit habeat ſufficiens inductiuū ad credēdum. ideo non tollitur ratio meriti.Ad decimuꝫ ſic proceditUidet̉ inductiua ad ea ſunt fidei diminuit meritūfidei. Dicit enī Gregꝰ ī qͣdā omel̓ fides non hꝫ̄ meritūcui hūana p̄bet experimētū. ſi ergo hūana ſufficienterexꝑimentū p̄beat. totalit̓ excludit meritū fidei. videt̉ ergo qͣliſcunqꝫ hūana inducta ad ea ſunt fidei diminuatmeritū fidei Preterea qͥcqͥd diminuit rōnem ꝟtutis diminuit rōneꝫ meriti. qꝛ felicitas ꝟtutis ē p̄miū. vt etiā philoſophꝰ dic̄ ī primo ethicoꝝ. ſꝫ hūana videt̉ diminuererōneꝫ ꝟtutis ipſiꝰ fidei. qꝛ de rōne fidei ē ſit apparentiū vt ſupͣ dictū ē. Quāto aūt plures rōnes inducūt̉ ad aliqͦd. tāto minꝰ hoc ē apparēs. ergo hūana inducta adea ſunt fidei meritū fidei diminuit Preterea ꝯͣrioꝝtrarie ſunt cauſe. ad id qd̓ inducit̉ ī ꝯͣriū fidei auget meri fidei. ſiue ſit ꝑſecutio cogētis ad recedēdum a fide. ſiueetiā ſit aliqͣ hoc ꝑſuadēs. ergo coadiuuās fidē diminuit meritū fide Sꝫ ꝯͣ ē qd̓. i. Pet̓. iij. d̓r. Parari ſꝑ adſatiſfactionē poſcēti reddere rōneꝫ de ea ī nobis ē fide ſpe. aūt ad hec induceret apl̓s ſi hoc meritū fidei diminueret̉. ergo diminuit meritū fidei Rn̄ſio dd̓m ſic̄ dictū ē actꝰ fidei p̄t meritoriꝰ inqͣꝫtū ſubiacet volūtati. ſolū qͣꝫtū ad vſū ſꝫ etiā qͣꝫtū ad aſſenſū. Ratio autēhūana inducta ad ea ſunt fidei duplicit̓ ſe p̄t hr̄e ad volūtatē credētis. Uno qͥdem ſicut p̄cedens. puta aliqͥsaut tātā hr̄et volūtatē aūt hr̄et ꝓmptā volūtatē ad credēdū niſi hūana īduceret̉. ſic hūana inducta diminuit meritū fidei. Sic etiā ſupͣ dictū ē paſſio p̄cedēs electionē ī ꝟtutibꝰ moralibꝰ diminuit laudē ꝟtuoſi actꝰ Sicut enī actꝰ ꝟtutū moraliū dꝫ exercere ꝓpt̓ iudiciū rationis ꝓpt̓ paſſionē ita credere dꝫ ea ſūt fidei ꝓpterrōneꝫ humanā. ſed ꝓpter auctoritatē diuinā. Alio modo hūana pōt ſe hr̄e ad voluntatē credentis conſequenter enim homo habet ꝓmptam volūtatem ad credendūdiligit veritatem creditam. ſuper ea excogitat. amplectitur ſi qͥs rōnes ad hoc inuenire p̄t. qͣꝫtum ad hoc ratio