QueſtioII
accedētē ad deū. qꝛ ē. ⁊ qꝛ inqͥrētibꝰ ſe remunerator ē. ſedhoc p̄t credi abſqꝫ fide trinitatis. ergo nō oꝑtebat explicite fidē de trinitate hr̄e ¶ Preterea dn̄s dic̄ Ioh. xvij. Pr̄manifeſtaui nomē tuū hoībꝰ. qd̓ exponēs Aug. dic̄ nonid nomē tuū qͦ vocaris deꝰ. ſꝫ qͦ vocaris pr̄ meꝰ. Et poſtea ſubdit etiā. In hoc ꝙ deꝰ fecit hūc mūdū notū ī oībꝰgētibꝰ ī hoc ꝙ nō ē cū dijs falſis colēdus notꝰ ī iudea deus. In hoc ꝟo ꝙ pr̄ ē huiꝰ xp̄i ꝑ quē tollit peccata mūdihoc nomē eiꝰ priꝰ occultū. nūc manifeſtauit eis. ergo an̄xp̄i aduētū nō erat cognituꝫ ꝙ ī diuinitate eēt paternitas⁊ filiatio. nō ergo trinitas explicite credebat̉. ¶ Pretereaillud tenemur explicite credere in deo qd̓ ē beatitudinisobiectū. ſꝫ obiectū beatitudīs ē bonitas ſūma q̄ p̄t ītelligiī deo etiā ſine ꝑſonaꝝ diſtinctione. ergo non fuit neceſſariū explicite credere trinitatē ¶ Sꝫ ꝯͣ ē ꝙ ī veteri teſtamēto multiplicit̓ exp̄ſſa eſt trinitas ꝑſonaꝝ ſic ſtatim in pͥnꝰGen̄. d̓r ad exp̄ſſionē trinitatis. Faciamꝰ hoīeꝫ ad imaginē ⁊ ſil̓itudine nr̄aꝫ. ergo a principio de neceſſitate ſalutis fuit credere trinitate ¶ Rn̄ſio dd̓m ꝙ myſteriū xp̄i explicite credi non p̄t ſine fide trinitatis. qꝛ in myſterio xp̄ihoc ꝯtinet̉ ꝙ filiꝰ dei carnē aſſumpſerit. ꝙ ꝑ gr̄aꝫ ſpūſſancti mūdū renouauerit. ⁊ iteꝝ ꝙ de ſpirituſancto cōceptꝰfuerit. ⁊ iō eodē mō qͦ myſteriū xp̄i an̄ xp̄m fuit explicitecreditū a maioribꝰ īplicite aūt ⁊ qͣſi obumbrate a minoribus. ita etiā ⁊ myſteriū trinitatis. Et ideo etiam poſt tp̄sgr̄e diuulgate tenēt̉ oēs ad explicite credēduꝫ myſteriūtrinitatis. ⁊ oēs qͥ renaſcūt̉ ī xp̄o hoc adipiſcūt̉ ꝑ īuocationē trinitatis. ẜm illud Mat. vlt. Eūtes docēte oēs gētesbaptizātes eos ī noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti. ¶ Ad primūergo dd̓m ꝙ illa duo explicite credere de deo oī tꝑe et qͦad oēs neceſſariū fuit. nō tn̄ ē ſufficiēs oī tꝑe ⁊ qͦ ad oēs.¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ an̄ xp̄i aduētum fides trinitatis eratocculta ī fide maioꝝ ſed ꝑ xp̄m manifeſtata eſt mundo ꝑapl̓os ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ſūma bonitas dei ẜm moduqͦ nūc ītelligitur ꝑ effeciꝰ pōt intelligi abſqꝫ trinitate ꝑſonaꝝ. ſꝫ ẜm ꝙ ītelligitur ī ſeipſa ꝓut videtur a beatis. nonpōt ītelligi ſine trinitate ꝑſonaꝝ. ⁊ iteꝝ ipſa viſio ꝑſonaꝝdiuinaꝝ ꝑducit nos ad beatitudinem.Ad nonuꝫ ſic procediturUidet̉ ꝙ credere nō ſit meritoriū. Principiū enī merēdiē charitas. vt ſupͣ dictū ē. ſꝫ fides ē p̄ambula ad charitatem ſic̄ ⁊ natura. ergo ſic̄ actꝰ nature nō ē meritoriꝰ. qꝛ naturalibꝰ nō meremur. ergo nec actꝰ fidei. ¶ Preterea credere mediū ē īter opinari ⁊ ſcire vel ꝯſiderare ſcita. ſꝫ cōſideratio ſcīe nō ē meritoria. ſil̓r aūt nec opinio. ergo etiāneqꝫ credere ē meritoriū ¶ Preterea ille qͥ aſſentit alicuirei credēdo aūt hꝫ cām ſufficiēter inducētē ip̄m ad credendū aut nō. Si hꝫ ſufficiēs inductiuū ad credēdū nō videtur hoc ei eē mecitoriū. qꝛ nō ē ei iā libeꝝ credere ⁊ nō credere. Si aūt nō hꝫ ſufficiēs īductiuū ad credēdū leuitatꝭē credere. ẜm illud Ecc̄. viij. Qui cito credit leuis ē cordeet ſic n̄ videt̉ eē meritoriū. ergo credere nll̓o mō ē merito¶xiū. Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ d̓r ad Heb. xi. ꝙ ſct̄i ꝑ fidē adepti ſūt reꝓmiſſioneſ. qd̓ nō eēt niſi credēdo mererēt̉. ergo credereē meritoriū ¶ Rn̄ſio dd̓m ꝙ ſic̄ ſupͣ dictū ē actꝰ nr̄i ſuntmeritorij inqͣꝫtū ꝓcedūt ex libero arbitrio moto a deo ꝑgr̄aꝫ. Un̄ oīs actꝰ hūanꝰ qͥ ſubijcit̉ libero arbitrio ſi ſit relatus ī deū p̄t meritoriꝰ eſſe. Ip̄m aūt credere ē actꝰ ītellectus aſſentiētis ꝟitati diuine ex īꝑio volūtatis a deo mote ꝑ gr̄aꝫ. ⁊ ſic ſubiacet libero arbitrio ī ordīe ad deū. Un̄actꝰ fidei p̄t eē meritoriꝰ ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ naturacōparat̉ ad charitatē q̄ ē merēdi principiū ſic̄ materia ad
formā fides aūt ꝯꝑat̉ ad charitatē ſicut diſpoſitio p̄cedēsvltimā formā. Manifeſtū ē aūt ꝙ ſubiectum vel materianō p̄t agere niſi ꝟtute forme. neqꝫ etiā diſpoſitio p̄cedensan̄qͣꝫ forma adueniat. ſed poſtqͣꝫ forma aduenerit. tā ſubiectū qͣꝫ diſpō p̄cedēs agit ī ꝟtute forme q̄ ē principale agēdi principiū. ſic̄ calor ignis agit ī ꝟtute forme ſubſtātialisSic ergo neqꝫ natura neqꝫ fides ſine charitate pn̄t ꝓducere actū meritoriū. ſꝫ charitate ſuꝑueniēte actꝰ fidei ſit meritoriꝰ ꝑ charitatē. ſic̄ ⁊ actꝰ nature ⁊ naturalis liberi arbitrij¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ī ſcīa duo pn̄t ꝯſiderari. ſcꝫ ip̄e aſſenſus ſciētis ad rem ſcitā. ⁊ ꝯſideratio rei ſcite. Aſſenſus aūtſcīe nō ſubijcit̉ libero arbitrio qꝛ ſciēs cogit̉ ad aſſentiendūꝑ efficatiā demōſtratiōis. ⁊ ideo aſſenſus ſciētie nō ē meritoriꝰ. Sꝫ ꝯſideratio actualis rei ſcite ſubiacet libero arbitrio. Eſt enī in ptāte hoīs ꝯſiderare vel nō ꝯſiderare. ⁊ iōꝯſideratio ſciētie pōt eē meritoria ſi referat̉ ad finē charitatis .i. honorē dei vel vtilitatē ꝓximi. ſꝫ ī fide vtrūqꝫ ſubiacet libero arbitrio. ⁊ iō qͣꝫtū ad vtrūqꝫ actꝰ fidei p̄t eē meritoriꝰ. ſꝫ opinio nō hꝫ firmū aſſenſum. Eſt enī quoddā debile ⁊ infirmū ẜm ph̓m ī primo poſterioꝝ. Un̄ nō videt̉ ꝓcedere ex ꝑfecta volūtate. ⁊ ſic ex ꝑte aſſenſus nō multū videt̉ hr̄ę rōneꝫ meriti. ſꝫ ex ꝑte ꝯſideratiōis actualis p̄t meritoria eē. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ille qͥ credit hꝫ ſufficiēs inductiuū ad credēdū. Inducit̉ enī aucͣte diuine doctrine miraculis cōfirmate ⁊ qd̓ plꝰ ē interiori inſtinctu dei inuitātis.Un̄ nō leuiter credit cū habeat ſufficiens inductiuū ad credēdum. ⁊ ideo non tollitur ratio meriti.Ad decimuꝫ ſic proceditUidet̉ ꝙ rō inductiua ad ea q̄ ſunt fidei diminuit meritūfidei. Dicit enī Gregꝰ ī qͣdā omel̓ ꝙ fides non hꝫ̄ meritūcui hūana rō p̄bet experimētū. ſi ergo rō hūana ſufficienterexꝑimentū p̄beat. totalit̓ excludit meritū fidei. videt̉ ergoꝙ qͣliſcunqꝫ rō hūana inducta ad ea q̄ ſunt fidei diminuatmeritū fidei ¶ Preterea qͥcqͥd diminuit rōnem ꝟtutis diminuit rōneꝫ meriti. qꝛ felicitas ꝟtutis ē p̄miū. vt etiā philoſophꝰ dic̄ ī primo ethicoꝝ. ſꝫ rō hūana videt̉ diminuererōneꝫ ꝟtutis ipſiꝰ fidei. qꝛ de rōne fidei ē ꝙ ſit nō apparentiū vt ſupͣ dictū ē. Quāto aūt plures rōnes inducūt̉ ad aliqͦd. tāto minꝰ hoc ē nō apparēs. ergo rō hūana inducta adea q̄ ſunt fidei meritū fidei diminuit ¶ Preterea ꝯͣrioꝝ cōtrarie ſunt cauſe. ad id qd̓ inducit̉ ī ꝯͣriū fidei auget meritū fidei. ſiue ſit ꝑſecutio cogētis ad recedēdum a fide. ſiueetiā ſit rō aliqͣ hoc ꝑſuadēs. ergo rō coadiuuās fidē diminuit meritū fide ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓. i. Pet̓. iij. d̓r. Parari ſꝑ adſatiſfactionē oī poſcēti reddere rōneꝫ de ea q̄ ī nobis ē fide⁊ ſpe. nō aūt ad hec induceret apl̓s ſi ꝑ hoc meritū fidei diminueret̉. nō ergo rō diminuit meritū fidei ¶ Rn̄ſio dd̓mꝙ ſic̄ dictū ē actꝰ fidei p̄t eē meritoriꝰ inqͣꝫtū ſubiacet volūtati. nō ſolū qͣꝫtū ad vſū ſꝫ etiā qͣꝫtū ad aſſenſū. Ratio autēhūana inducta ad ea q̄ ſunt fidei duplicit̓ ſe p̄t hr̄e ad volūtatē credētis. Uno qͥdem mō ſicut p̄cedens. puta cū aliqͥsaut tātā hr̄et volūtatē aūt nō hr̄et ꝓmptā volūtatē ad credēdū niſi rō hūana īduceret̉. ⁊ ſic rō hūana inducta diminuit meritū fidei. Sic etiā ſupͣ dictū ē ꝙ paſſio p̄cedēs electionē ī ꝟtutibꝰ moralibꝰ diminuit laudē ꝟtuoſi actꝰ Sicut enī hō actꝰ ꝟtutū moraliū dꝫ exercere ꝓpt̓ iudiciū rationis nō ꝓpt̓ paſſionē ita credere dꝫ hō ea q̄ ſūt fidei nō ꝓpterrōneꝫ humanā. ſed ꝓpter auctoritatē diuinā. Alio modorō hūana pōt ſe hr̄e ad voluntatē credentis conſequenterCū enim homo habet ꝓmptam volūtatem ad credendūdiligit veritatem creditam. ⁊ ſuper ea excogitat. ⁊ amplectitur ſi qͥs rōnes ad hoc inuenire p̄t. ⁊ qͣꝫtum ad hoc ratio