De Monte.

qͦmodolibet raptus in determinatā earundē qꝛ eſt relucentiā apprehendere. nō tn̄ p̄t definitiōes ſui qͥd eſt terminos circūſpicere ſeu veritatē eoꝝ eſſentialē cōprehendere Quod qꝛ p̄poſitus tractatus minime aſſerit ideonimirū ab illo qͥ (ſicut d̓t qͥdā ꝓpheta) ꝑfecte loquentēabhominat̉ friuole rep̄hendit̉ qͣꝫuis ſit veriſſima in pleriſqꝫ ſuis ſcriptis ꝑmiſcue philoſophicis ⁊ theologicꝭex reſoluto ſue opinionis ꝓprio ingenio ꝯcorditer dictatis ſentētia qd̓ ſicut in eodē ꝓblemate ꝓ parte opinionis ſue veriſimilioris arguit̉. Ea ꝑs aīe rōnalis qͣ ẜmph̓m ſapit p̄t ꝑ naturalem ſue particule diuine ſue mētis deiformis extaſim ad ſpeculatiuū dei ⁊ cuiuſlibet alterius qͥdditatis ſeparate intuitum raptim attingereet ſic ad paſſibilē eiuſdem apprehenſione citra vitalē huiuſmodi ꝯceptus diaſcolem que anagorico tractus ſuꝑnaturalis indiget funiculo naturaliter ſuſpendi Hec ſtꝭverba inuectiue.Reſponſio¶ Non p̄t definitōes ſui qͥd eſt terminos circūſpicere ſeu veritatem eoꝝ eſſentialē cōprehendere. Hec nonſunt verba tractatus ꝯcordie ſed iſta. Non p̄t eaꝝ qͥdditates cognoſcere ſiue cōprehendere. ſꝫ mutat editorinuectiue hic ⁊ alibi ad libitū verba tractatus ꝯcordie.Minime aſſerit. multo minꝰ tractatꝰ ꝯcordie tractatuiꝓblematico hoc īpingit. Uerūtame impugnatio quedam hic occurrit. Nam tractatus ꝓblematicus d̓t defenſores ſententie ſancti Thome dicunt ꝙ nequaqͣꝫ intellectus humanus in corpore poteſt ſeparata cōprehēdere nec etiam directe per ſuas ſpecies ꝓprias ītellectuattingere in hoc ꝯtrarie ſentientes nobis qui ſententiaꝫvenerabilis doctoris magni ꝓfitemur. Dicimus em̄ꝙ intellectus noſter poſſibilis cōprehenſus formaliterper agentem intellectum videt ſeip̄m in lumine ꝓprio.Et inde aſſurgit ad intuitum ſincerum ⁊ purū ſuperiorum intellectuum tam celeſtium qͣꝫ etiam dei. Si tractatus ꝓblematicus Hec verba ⁊ iſtis ſimilia in eo poſita de cognitōne comprehenſiua qͥdditatis ſeparatorūintelligat. tunc inuectiua tractatum problematicū hocaſſeruiſſe irrationabiliter tam contumelioſe negat. Svero illa verba intelligat de cognitōne que eſt citra cōprehenſionem quidditatis tunc nō eſt verum ꝙ in hacmateria Thomiſte cōtrarie ſentiant Albertiſtis Perfecte loquentem abhominatur Amos quinto habeturſic loquentem perfecte abhominati ſunt. ſed editor inuectiue verba ſancte ſcripture variat. ⁊ valde differenter ſibi et concordie oſtenſori applicat. Seipſum perfecto loquentem indicat. oſtenſorem autem cōcordie abhominari perfecte loquentem ſententiat. Sed iudex ēſuſpectus Eſt homo nimis ſibijp̄i fauorabilis. et ergoeſt difficillimū ꝙ quis iuſtam et inſuſpectam pro ſe cōtra partem ſibi aduerſam dictet ſententiā. nam amor etodiū ꝑuertunt iudiciū. Ex reſoluto ſue opinionis proprie ingenio Oſtenſor ꝯcordie eſt Thomiſta. ⁊ idcirconō credit anteqͣꝫ viderit. Hec verba vel ſaltem eorumſententiā alicubi a venerabili Alberto poniInuectiua viceſima primaIceſimū pͥmum eſt. quia Albertꝰ et Thomasin hoc conueniunt ꝙ ambo ponunt veram ſub-

ſtantie materialis quidditatem metaphiſicaliter cōceptam conſtitui ex materia et forma vt ſunt partes entiset ſubſtantie que eſt ens a magnitudine ⁊ motū ſeparata. Ideo vera eius definitio nō eſt ratio rei pure formalis ab incluſione materie abſolute Ad quod antecedēsquia ſeqͥtur apud verum materie vt eſt ſubiectum fiendi et ſubſtantificū eſſendi pͥncipium diſcretorem cōcluſio contraria in duplici p̄poſiti tractatꝰ ꝓblemate ſufficienter probata. Ideo hec redargutio eſt ſuijp̄ius peremptoria prodens philoſophicam ſapientie metaphiſicalis omnia entia realia per qualeſcunqꝫ materie intelligibilis imaginabilis ⁊ ſenſibilis differentias in regionediuerſitatis diſtantie et contrarietatis negatiue pͥuatiue ⁊ relatiue diſperſas quomodolibet variata pure intelligibiliter ſpeculantis in ſuo improbo redargutoreinſipientiam. Utinam per rediuiua doctrine venerabilis Alberti peripathetice que ſubtiliſſima et plurimuꝫveriſſima eſt ſtudia quandoqꝫ corrigendam nec putetiſte ꝙ vera huiuſmodi rei compoſite eſſentia ſit formapreciſe qualitatiua tanqͣꝫ quoddam eſſe ſupra exiſtētiāmaterie ſubiectiuam cōmunicabiliter manans ⁊ ſic interminabiliter fluens cum ſit reuera ſubſtantialis materie et forme partis ẜm ꝙ terminant ſubſtātiuā ſui vniuerſalis artificis influentiam eſſentia per ſpecificū quale quid in eſſe totius vniuerſalis ex ſuis pͥncipijs eſſentialibus que dicuntur genus et differentia cōſtituti definitiue completa ac ita inter intrinſecos ſue quidditatꝭſubſtātialiter formate q̄ ſunt potentia formal̓ rōnabil̓rformabilis et actus formalis rationabiliter formantisper modum ypoſtaſis intelligibilis ex coordinatōe eorundem terminorum intermedia identitate reſultātislimitata prout optime declarat Albertꝰ in tractatu ſuipͥmi libri cauſarum pͥmo capitulo de ordine fluxꝰ formarum vniuerſaliū in lumine intelligentie ſuper omnevultum nature cōmunicabiliter diffuſe ratōnalio Hecſunt verba inuectine.Reſponſio¶ Ideo vera eius definitio ⁊c̄. Tractatus concordie non ponit hanc illatōnem ſed producit quedam verba venerabilis Alberti ex quibus poteſt deprehendi qͣliter materiam conſiderat ip̄a metaphiſica ⁊ quomodoimmaterialis ſubſtantie quidditate comprehendat̉ materia metaphiſicaliter concepta que verba inuectiua nōimpugnat nec recitat ea. ſed properat ad conuicia fiendi et eſſendi. Hec diſcretio innuitur in verbis venerabilis Alberti que in tractatu concordie producuntur.prodens in ſuo improbo redargutore inſipientiā. Perhoc ꝙ oſtenſori concordie improperat inſipientiam ipſenon poterit acquirere ſibi ſapientis famam ſiue gloriamUtinam per rediuiua doctrine venerabilis Alberti valde conueniſſet illi optioni ꝙ verba venerabilis Alberti in forma propria poſuiſſet ⁊ vſus non fuiſſet ſuo priuato loquendi ſtilo qui vt apparet nimis ſibi placet. ſedquid fateor illud quarti ethicorum verum eſſe. omnesdiligunt magis ſua opera vt parentes et poete. Nec putet iſte. Eſt magis tolerabile non nominari qͣꝫ nominationibus exprobrari. Potentia formalis formabilis.Iſtud impugnat tractatus concordie in ſeptimi problematis deciſione.

h ij