Apologia
tatiua plante. deinde vita ſenſitiua et vltimo vita rōnali poteſt dupl̓r verificari. ſcꝫ virtual̓r vt d̓t Albertꝰ autformal̓r vt tenet in vno paſſu Thomas licet dicat alibi ꝙ poſſet ſaluari ꝑ experientiā facti poſitio Alberti.Unde ptꝫ ꝙ hoc dictum generat rōnabilem ꝓpoſiti,blematis tam reſpectu eiuſdē ad ſeip̄m qͣꝫ ad alteꝝ occaſionem de pertinaci Alberti aduerſus Uhoma contradictōne eſt ꝑ aſſertionē ſui redargutoris ꝯtra p̄fatūtractatum mendacit̉ infamatū. Hec ſunt ꝟba īuectiueReſponſio¶ Licet dicat alibi ꝙ poſſit ſaluari ꝑ experientiā facti poſitio Alberti. nequaqͣꝫ hoc d̓t ſanctus Thomasnec tractatus ꝯcordie ſed tractatus ꝯcordie d̓t ſic. deciſio p̄miſſi dubij dependet a quodam quod eſt facti. Sꝫem̄ in embrione ante infuſionē ratōnalis anime primoſit vera nutritio ⁊ poſtea aliqua ſenſitiua cognitio ſaltem tactiua quod eſt valde veriſil̓e tunc oportebit īem̄brione ponere ſucceſſiue ſubſtātias anime vegetatiue ⁊ſenſitiue an̄ infuſionem rōnalis anime Si aūt nō. tūc eaque fiunt in embrione poterunt attribui ip̄i ꝟtuti formatiue que eſt in ſemine patris. Et ita ptꝫ ꝙ inter ſanctum Thomā ⁊ venerabilē Albertū in hac materia nōeſt ſimpl̓r ꝯtradictōnis pertinacia. mendaciter infamatum nullo modo aſſerit tractatus ꝯcordie ꝙ tractatꝰꝓblematicus dicat ꝯtradictōem ꝑtinacē eſſe inter ſanctum Thomā et venerabilē Albertū in huius ꝓblematis deciſione. Et idcirco nequaqͣꝫ veꝝ eſt ꝙ tractatus ꝓblematicus ꝑ tractatū ꝯcordie de illo ſit mendaciter infamatus. Sed ex ſiniſtris huiuſcemodi cōmentis euidenter poteſt deprehendi affectus editoris tractatus problematici.Inuectiua decimaoctauaEcimūoctauū eſt. In hoc thomiſte et albertiſte circa identitatē ⁊ diuerſitatē potentiaꝝ anime ſenſitiue diſſentiunt. ꝙ illi ponunt eas tm̄ſpecificari ꝑ ſua obiecta. Prij vero ſic ⁊ ꝑ ſua propriaſubiecta ex eo ꝙ ſunt vires ẜm Gilbertū porritanū paſſibiliter actiue. id eſt notionaliter apprehenſiue ⁊ vitaliter euergite ⁊ ita non ſimpl̓r actiue aut paſſiue ſed facultates modo vtrolibet ꝑmiſcue cui idcirco nō repugnat diuerſitas reſpectus duplicis ſpecifica. Hec ſuntverba inuectiueReſponſio¶ Diſſentiunt ꝙ illi ponūt eas tm̄ ſpecificari Iſtd̓nō d̓t tractatus ꝯcordie. ſꝫ d̓t ꝙ tam ſanctꝰ Thomasqͣꝫ venerabilis Albertus viriū ſenſitiuaꝝ ſpēs accipiātper habitudines ſeu relatōnes ad actus ⁊ obiecta. ẜmCilbertū notionaliter apprehenſiue ⁊ vitaliter euergite. Hec ꝟba ip̄i Gilberto ſunt aliena Ille non d̓t aliudad ꝓpoſitum qͣꝫ ꝙ ꝯtingit actōnem actōne effici. Cuius expoſitio ⁊ etiā qͦmo ſenſitiue vires ſunt facultatesnō ſimpl̓r actiue aut paſſiue ſꝫ mō vtrolibet ꝑmiſcue declaratum eſt in puncto ſeptimo ſatis late non repugnatdiuerſitas reſpectus duplicis ſpecifica. Iſtd̓ impugnattractatus concordie in duodecimi ꝓblematis deciſione
Inuectiua de-cimanonaEcimūnonū eſt Scd̓m ꝯſonam ph̓i ⁊ p̄fatorum doctoꝝ ſententiā nō p̄t intellectus humanus ẜm ſtatū ſue vite mortalis quomodolibetad intelligendū pura immaterialia ſupra ſenſum ⁊ fantaſiam eleuata naturaliter erigere nō obſtante ꝙ in ꝓblemate ꝓbabiliter diſceptato ponitur concors vtriuſqꝫ ꝑtis defenſio euidentiſſimis ph̓i teſtimonijs manifeſtata et ab vtroqꝫ p̄fato doctore in varijs ſuoꝝ ſcriptorum paſſibus penes geminum intelligēdi modum duplici ratiōis humane vultū ſcꝫ ſuperiori ⁊ inferiori naturaliter ꝓportionatum irredarguibiliter approbata. Acper hoc a mordaci memorati tractatus aucupe in merito correpta. Hec ſunt inuectiue verbaReſponſio¶ Ponit̉ concors vtriuſqꝫ partis defenſio ab vtroqꝫp̄fato doctore approbata. Iſtud nō apparet veꝝ d̓t em̄tractatus ꝓblematicus ꝙ circa iſtud ꝓblema eſt ꝯtrauerſia inter albertiſtas ⁊ thomiſtas pͥmi em̄ fatent̉ eſſede ſententia ph̓i ꝙ ſeparata a materia ſenſibili ⁊ imagnabili noſcunt̉ a nobis per intellectū a fantaſmatibꝰ liberum ⁊ ad ſeip̄m reflexum ſeu conuerſum Thomiſtevero arbitrant̉ Areſtotelē ꝯtrariū ſenſiſſe puta ꝙ abſqꝫ fantaſmate impoſſibile eſt intellectū humanū quicqꝫ ex ſolis naturalibꝰ intelligere. Et poſtea ſubdit ꝙ albertiſte aſſerunt valde poſſibile. imo naturaliſſimū eſſedicunt ꝙ in lumine mentis que eſt portio ſue intelligentie diuina ſine eclipſi fantaſtica intelligat vl̓ia cum fantaſmatibꝰ nō ꝯcreta velud ſuperius de hoc ꝓbabilitereſt obiectū ⁊ ꝑ rōnes neceſſarias ꝓceſſum Thomiſtisvero videt̉ prorſus impoſſibile ꝙ qualicūqꝫ modo naturali id ſit poſſibile ⁊ in fine ꝯcludit ꝙ intellectꝰ agēseſt ars in hoc ꝙ eſt formale actiuū intelligibilitatꝭ fantaſmatum ⁊ ip̄ius intellectus poſſibilis anteqͣꝫ ſit in actu intelligibili oīm fantaſmatū quo facto ip̄e efficit̉ forma intellectus poſſibilis. ita ꝙ ex ītellectu poſſibili fantaſmata intelligente humano modo formato et intellectu agente diuino modo ip̄m eleuante fit vnus habitusdiuinus ſententia ꝯtemplatōnis. Hec ſunt verba tractatus ꝓblematici q̄ tractatꝰ ꝯcordie impugnat in tredecimi et decimiquarti ꝓblematis deciſione Aucuped̓t Areſtoteles quarto metaphyſice ſi antiqͥ ph̓i taleshn̄t opiniones ⁊ talia enunciant de veritate quo modonō eſt dignū reſpūere philoſophari conātes. Nā volantia ꝑſequi erit vtiqꝫ veritate inqͥrere. Ad huius fortaſſis ſil̓itudinē libuit ip̄i inuectiue. ꝯcordie oſtenſoremnominare aucupē. Uerūtn̄ nō ē oſtenſor ꝯcordie p̄ſecutus velud aues aliquas veritates ſilueſtres ⁊ in obſcuritate aeris fugaciter volitātes ſꝫ collegit tāqͣꝫ auesdomeſticas quaſdā veritates educatas in doctrina familiari ſancti Thome ⁊ venerabilis Alberti. qͣs ſcolaſtico ꝯtubernio diſcipuloꝝ doctoꝝ eorundē cōicauit. Neſcio an ob hoc oſteſor ꝯcordie debeat aucupes nūcupari Mordati mordacitas ſolet caui nō aucupi attribui.InuectiuaviceſimaIceſimū eſt. Eſto ꝙ poſſit iā dictus intellectꝰ