dictorumTō cordantie

ſic Dyoniſius in miſtica theologia d̓t ꝙ intellectus noſter ſi qͥd etiam ſpūalium intelligere vult illud aſſimilatmaterialibꝰ Ex iam dictis deprehendi pōt intentio conſona ſancti Tho. et venerabilis Alberti. ſcꝫ ꝙ noſter intellectus ẜm ſtatum ſeu cōditionem pn̄tis vite et ẜm naturam intelligit naturalia et mathematicalia. ꝑ ꝯuerſionem etiam ad eoꝝ phantaſmata. diuina ꝟo et ſpūalia nōꝑ cōuerſionem ad eorum phantaſmata. qꝛ ea non habentſed per conuerſionem ad phantaſmata aliquorū que manuducūt in cognitionem ſpūalium et diuinorum Indeetiam intellectus noſter lumen quo illuminatur a deo vl̓angelo cognoſcit per comparationem ad lumen corporale qd̓ manuducit ad cognoſcendū lumen ſpūale. et intellectum poſſibilem ꝯgnoſcit ꝑ ꝯparatōem ad diaphanūEt nihilominus ſanctus Thomas dicit. ꝙ aīa chriſtiqꝛ etiam habuit ſtatum ꝯprehenſoruꝫ poterat ꝑ ſcīam inditam intelligere ſpiritualia ſine conuerſione ad phantamata. Dicit etiam ꝙ anima in raptu ſuꝑnaturali. taliqͣlis erat beati Pauli ⁊ ꝙ aīa a corꝑe ſeparata cognoſcatetiam ſine conuerſione ad phantaſmata Et conſiderandum ꝙ venerabilis Albertus in ſecūda ꝑte ſumme. dicens falſum eſt ꝙ homo nō habet intellectū qui ex phātaſmate non oritur. intelligit hoc de phantaſmate ip̄iusrei que intelligitur. que phantaſmata nō habet qn̄ eſt pure ſpūalis. Patet naͣm dicit hoc reſpondendo ad hoc argumentū homo intellectum nō habet qui ex phantaſmate nō oritur. angelus aūt niſi aſſumpto corꝑe phantaſmata nō facit. ergo videt̉ ꝙ homo non poſſet habereintellectum de ipſo angelo ſiue intellectualem cognitionem. nō ergo intendit dicere ꝙ homo non intelligat angelum per habitudinē ſeu cōcretionē ad phantaſma alicuius manuducentis in cognitionem eius.Qualiter intellectus humanusexiſtens in corpore poſſe ſubſtātias ſeparates cognoſe ereDecimāquartā ꝯtrarietatem ponit tractatus circahanc queſtionē. Utrū intellectus humanus ſe et ſubſtātias ſeparatas poſſit quodāmodo ī corpore vl̓ extra corpus exiſtens cōprehendere Eſt ſententia ſancti Thome ꝙ intellectus noſter ẜm naturam et ẜm ſtatum ſeucōditionē preſentis vite habere pōt quādam cognitionem de ſubſtantijs ſeparatis. ſed nō poteſt earū quidditates cognoſcere ſiue cōprehēdere. Qꝭ huic ſentētie venerabilis Albertus ſit cōformis patet. nam dicit pͥmocapl̓o. celeſtis hyerarchie nō poſſumus ſpūalia intelligere per terminos quibꝰ eorū eſſentia cōcluditur qd̓ eſt ꝓprīe ꝯprehendere. Et ſexto capl̓o intellectus eſt in potentia tm̄ ad ea q̄ ꝑ ſenſibilia accipi poſſunt Sꝫ ad ſpūalia ꝓportionat̉ ꝑ aliquod lumē ſuꝑadditum nature .ſ. gr̄eet glorie. et quarto capitulo diuinoꝝ nominū d̓t angelorum noticiam nō poſſimus ꝑciꝑe per ſubſtantias eoruꝫEt vndecimo capl̓o diuinoꝝ nominū. modus diuinꝰ eſtẜm ꝙ accipimus ꝯgnitionē ab eo quod eſt ſupra intellectum noſtrū inqͣꝫtum illud īmittit ſe nobis nō ẜm ꝓportionē ſuam ſed ẜm poteſtatē intellectus noſtri. et ideo qn̄venit in illud nō figitur in ipſo tāqͣꝫ in aliquo cuius finesvel eſſentie vel virtutis vel operationis vl̓ proprietatisinſpiciat. ſed ſicut. in quodam pelago infinito in quo verius cognoſcit qͥd nō eſt qͣꝫ quid eſt. His ſil̓ia venerabilis Albertus d̓t in multis locis alijs Et idip̄m fatetur

tractatus dicens ſic. nō poteſt haberi ex puris naturalibus exꝑimētalis diſcretio ſpirituū celeſtiū ꝑ ſpēs ſuas ꝓprias. ſꝫ dūtaxat quedā ſincera reſplendētia tꝑe quietisſomnialis vel ꝯformis alienatōnis et abſtractōnis a motibus phantaſmatum. in qua exꝑimur p̄ſentiam angelice et diuine illuſtratōis abſqꝫ diſcretiōe eorūdē ſpirituūdonec ꝯuertant̉ reflexione ſenſibiliuꝫ vel phantaſtica adoperationes eorū nobis ſenſibiles atqꝫ a nobis ꝯp̄henſibiles quales ſunt motus celeſtes reſpectu intelligentiarum et manifeſtatio cuſtodie tꝑalis reſpectu angelorūhec tractatus Sed conſtat ſatis ꝙ ꝑ talem exꝑientiampreſentie angelice et diuine illuſtratōnis nō cognoſcit hōqͥd ſit deus aut angelice ſubſtantie. ſed ſolum qꝛ ſunt Etꝯſiderandū ꝙ ſi intellectus agens in hoīe eſſet ſubſtātiaq̄dā ſeꝑata tūc eſſet aliqͣlis apparētia ꝙ ꝑ eius vnionemad intellectū poſſibilē hō ꝯgnoſceret qͥdditatē ſaltē illiſubſtātie ſeꝑate. ſꝫ ſi intellectus agēs ponat̉ vt a ph̓is ponit̉ q̄dā potentia aīe de ſcd̓a ſpē qualitatꝭ tūc eſt ridiculūdicere ꝙ ꝑ eiꝰ vnionē ad ītellectū poſſibilē hō cognoſcatſubſtātie ſeꝑate qͥdditatē Et nō ꝓſeqͦr modū cognitōnisaīe ſeꝑate. qꝛ tractatus d̓t illū eſſe dimittendū Dicit em̄in fine deciſionis ſue. de modo aūt quo intelligit intellectus humanus poſt ſeparatōem a corꝑe nō eſt contrauerſio tanta inter ph̓os. et ideo dimittat̉. et cōſpiciant̉ ea q̄ꝓduxit ꝓxime premiſſe aſſerte ꝯtrarietatis ꝯcordiaUtrum vera quidditas ſiteſſentia formalis tm̄.Decimāquintam cōtrarietateꝫ tractatus ponit eſſecirca hanc queſtionē. vtꝝ vera rei qͥdditas ſit eēntia tm̄formalis Et d̓t ꝙ hec difficultas tm̄ differt a ꝓblemate octauo ſuꝑius diſputato qͦ querebat̉ an definitionesphiſice accipiāt materiā et formā ſicut verūa ꝑmixto. etpurū ab īpuro. et ſimplex a ꝯcreto ⁊ oīno ſicut ſuperiusdiuinū et eternū ab inferiori tꝑali ⁊ materiali iuxta multos modos. qͥbꝰ eē phiſicū ⁊ metaphiſicū eē eſt diſtinctūEſt igit̉ pn̄s ambiguitas ſic reſoluenda an definitio explicans eē metaphiſicū rei includat tm̄ principia formaliaita ꝙ nullo modo materialia. vel an eſſentia rei metaphiſicaliter reſoluta ſit purus actus nihil materialis potentie habens admixtum Et reſpondēdo ad hanc q̄ſtionem d̓t ꝙ qͥdditates rerū materialiū prius natura et formali cauſalitate hn̄t eſſe ſeꝑatuꝫ a materia ẜm rem ⁊ rationē. qua genere et ſpē diſtinguunt̉ qͣꝫ habeāt eſſe ꝯiūctuꝫ materie ẜm rē ⁊ rōem. ⁊ in fine deciſionis d̓t ꝙ cā cōtrauerſie Alberti ⁊ Thome in hac materia ē qm̄ ille dixit eſſe metaphiſicū realiter ab eſſe phiſico diſtingui. hicvero vt mihi videatur talē nō facit diſtinctōem ſaltem ineſſentia reꝝ ſenſibiliū Hec ſunt ꝓbra tractatus qͥ intendit aſſerere ꝙ qͥdditas materialis ſubſtantie ſumpta metaphiſice ſit forma tm̄ nihil includens materie Sed oſtēditur ꝙ venerabilis Albertus longe aliter ⁊ tn̄ ſententieſcī Thome ꝯcorditer determinat qͥdditates ſubſtātiaꝝmaterialiū ꝯp̄hendi ſub ꝯſideratōe metaphiſicali Dicitem̄ in de hoīe. metaphiſica q̄ ꝯſiderat pͥma entis pͥncipianō accipit rem niſi ꝑ qͥdditatem ſubſtātialitatis ſue. ⁊ iōnō ꝯſiderat materiā vt materiā. ſꝫ vt ꝑtem ſubſtantie q̄eſt pars entis. nec formā accipit vt formā ſed vt ꝑtē ſubſtātie. eſſe aūt multarū ſubſtātiarū eſt in materia miſcibili ⁊ mobili. et ideo definitio data ꝑ pͥncipia eſſentialia reique ſtꝭ ꝑtes entis d̓t hoc qd̓ eſt res ſed nō rei eſſe. Etꝓpter hoc diſtinguit Areſto. ꝙ aliud eſt aqua. et aliud eē