De enteet elientia

eſſentie ẜm ꝙ deſignatur cōcretiue. ⁊ per modū totiusimplicite continentis ⁊ indiſtincte qͥcqͥd ī indiuiduis cōtinetur. Deinde ibi. Neatura aūt vel eſſentia. doctoraſſignat duos modos quibus ipſi eſſentie accepte in cōcreto nō attribuit̉ intentio generis vel ſpēi. gratia cuiusdoctor ponit acceptōnem triplicem eſſentie deſignate inꝯcreto dicens ꝙ eſſentia accipiatur vno mō in concretoẜm ſuam rōem et naturam propriā. Et hec dicitur abſoluta eius cōſideratio ẜm quam ſibi attribuūtur dūtaxat predicata eēntialia. vtputa que vl̓ ſunt de eius eſſentia. vel eius eſſentiam conſequunt̉. et hoc modo nō conuenit eius ratio vniuerſalitatis ſaltem cōplete. vt ſic em̄ſibi nō conuenit vnitas affirmatiua. qualis eſt de ratōnevniuerſalis. vt dicebatur in lectione precedēti Nec vt ſicpluralitas ſibi competit. Utrūqꝫ doctor ſic ꝓbat. qͥa ſipluralitas ſibi vt ſic conueniret. tūc ſibi pluralitas per ſecompeteret ⁊ ſemper ineſſet. quod eſt falſum cū naturaſit vna in apprehenſione intellectus. Similiter ſi vnitasvt ſic ſibi ꝯpeteret. tunc ſibi ꝑ ſe et ſemꝑ ineſſet. et nō eētipſa natura plurificabilis in diuerſis. Et ideo qͣꝫuis natura ſic conſiderata ſit ea que predicat̉ de indiuiduis oībus. tamē ipſa vt ſic nō habet rōnem vniuerſalis. qͥa qd̓alicui cōpetit ẜm ꝙ in ſe et abſolute conſideratur hoc ſibi ineſt eſſentialiter. Scd̓o modo cōſideratur natura cōcreta ꝓut eſt in hoc vel in illo. et ſic ſibi attribuunt̉ accidentalia predicata. Sed hic modus ſubdiuiditur. quiavno modo ꝯſideratur ẜm ꝙ eſt in ſingularibꝰ ad extra.et hoc modo iteruꝫ ſibi non cōpetit ratio vniuerſalis. vtſic em̄ nō habet vnitatem tanq̄ꝫ exiſtens quid vnū pluribus conueniens. ſed vt ſic ſibi attribuunt̉ predicata accidentalia realia. cuiuſmodi ſunt currere. eſſe albū. ⁊ ſic dealijs: Alio aūt modo accipitur natura ꝓut eſt in animavtputa per intellectum obiectiualiter apprehenſa. ⁊ hocmodo ſibi attribuunt̉ p̄dicata accidētalia intentionalia.cuiuſmōi ſunt genus ſpecies ⁊c̄. Itaqꝫ intētiones logiceapplicantur nature conſiderate hoc vltimo modo. vt dicetur in lectione proxima.Aduertendum circa litterā iam expoſitam. ꝙ intentio dicitur quaſi intustentio. vno modo ideo. qͥa intētio eſt ipſa res vel attribuitur rei ẜm ꝙ res ip̄a eſt tenta obiectiue in ipſo intellectuin quo ſpecies intelligibilis rei eſt tēta ſubiectiue. ⁊ ẜmhāc interptatōnem intentio capitur paſſiue. ⁊ dicit̉ ab inet teneor teneris. Alio modo ideo dicitur intentio quaſiintus tentio. qꝛ intētio eſt res vel rei attribuitur ꝓut resipſa ꝑ intellectum apprehenſa eſt principium quo tenditintellectus in rem ẜm ꝙ realiter exiſtit in natura. ⁊ ſic intentio accipitur actiue. et d̓r ab intendo.¶ Aduertenduꝫ. ꝙ intentio diſtinl Oguitur. videlicet in intētōem primam et in intentōem ſecūdā Unde intentio prima ē ipſares ꝓut eſt per intellectū apprehenſa. vel ꝓut eſt primarius terminus ipſius intellectōnis. Gratia cuius eſtnotandū. ꝙ intellectus poſſibilis ꝑ ſpēm intelligibileꝫ ineo ſubiectatam formaliter primario fertur in rem. nō ẜmꝙ exiſtit particulariter in natura rerum. ſed ẜm ꝙ accipitur cōmuniter ⁊ ẜm eſſe intelligibile. ſecūdario autemtraducitur in rem ip̄am ẜm ꝙ exiſtit in natura. vt intellectus per ſpeciem intelligibilem hominis primo fertur inhominē apprehenſum cōmuniter et intelligibiliter acceptum. ſecūdario autē fertur in hominē ẜm ꝙ exiſtit in natu

ra. et ſic duplex eſt terminus intellectiōis. ſcꝫ proximusqui d̓r terminus quo ⁊ remotus qui dicit̉ terminus quiquēadmodū potentia ſenſitiua per ſpēm ſenſibilem ſtatue primario ⁊ īmediate fertur in ſtatuam deſculptā veldepictam. per quam protenditur conſequenter in figurāregis viui. Dicūtur etiā indiuidua tam ſubſtantie qͣꝫ accidentium intentiōes prime prout ſunt ſaltem reflexe apprehenſa per intellectum. et ſic in intellectu tenta Et dicitur intētio pͥma alio vocabulo mētale ꝟbū qd̓ ip̄e interlectꝰ d̓r formare. eo ꝙ intellectꝰ agēs ſpēm intelligibilēper quam ſpeciem intelligibilem mentale verbū repreſentatur. et per ꝯſequens notiōaliter producitur Indepariformiter vt cauſa prima vniuerſa in eſſe nature producit. ſic humana intelligentia om̄ia intelligibilia. in potentia in eſſe intelligibilitatis actualis ꝯſtituit. Sed intentio ſecūda eſt quidā reſpectus accidentalis intentionalis ꝯueniens ipſi rei ꝓut ipſa res per intellectum apphenſa. ſeu ẜm ꝙ res d̓r intētio pͥma Ut exēpli gratia. ſpecies noīat reſpectū intentionalē quo hō ab intellectu apprehenſus refertur ad ſua ſingularia de quibꝰ predicat̉.Eſt aūt intentio ſecūda ſubiectiue ẜm ſubiectōem rōnisin intentōne prima. nā intentio ſpēi eſt in hoīe ꝯmuniteraccepto. Dicūtur tn̄ intentiones ſecūde fore in intellectu. eo ꝙ non ſunt in rebꝰ niſi prout ſunt res ab intellectuobiectiualiter apprehenſe Ex his elicitur primo ꝙ intentio prima. qn̄qꝫ eſt accidens et qn̄qꝫ eſt ſubſtantia. ⁊ſil̓r dicet̉ de mētali verbo Secūdo elicit̉ ꝙ logica rōabiliter d̓r de intētionibꝰ ſecūdis adiūctis primis. vt dicitAuicenna Tertio elicitur ꝙ intentōes ſecunde ſuntrelatōes rōis. et ſunt in predicamēto relatōnis qͦ ad modū. nō ſunt tn̄ vere in aliqͦ p̄dicamēto. eo ꝙ ſtꝭ entia rōis¶Conſiderādū. ꝙ aſſcribit̉ Platoni ip̄mpoſuiſſe ideas vniuerſales a ſingularibꝰſeparatas. tam ẜm eſſe qͣꝫ ẜm ratōnem exiſtētes. nihilominus ſingulariū qͥdditates. q̄ eēt exēplaria ꝓducēdi.principia eēndi et media cognoſcendi ipſa ſingularia Inducebat̉ aūt Plato ad hanc aſſertionē. tū vt ſaluaret aliquā eſſe ſcientialē cognitionē de rebꝰ generabilibꝰ et corruptibilibꝰ. nā ſcīa eſt vniuerſaliū et ꝑpetuorū. quare dicebat ꝙ preter res generabiles et corruptibiles ſingulares oporteret ponere aliquas qͥdditates ſeparatas. a qͥbus ſingularia ꝑticiparent eſſe ⁊ cognitionem ſcientialeꝫcognitōem dico paſſiuam. Qouebatur etiam aliūde. videmus em̄ aliqua ſingularia generari ſine ꝯcurſu cauſalialicuius ſimilis ſenſibilis. vt patet de generatione eoruꝫque ſpontanee generant̉. cū ergo ẜm euꝫ quodlibet fiat aſuo ſil̓i ncc̄ariū erit ponere aliquas cauſas vl̓es habētestam virtutem actiuam qͣꝫ etiam cauſalitatem exemplarēreſpectu productōis taliū. et hmōi ẜm eum erāt quidditates idęales. Preterea eſtimabat Plato res a parte reiquodamō ſic exiſtere quēadmodū apprehenduntur a ratione. qꝛ al̓s abſtrahentiū eſſet mendatiuꝫ ꝯcipimus ātrem vl̓iter. quare ꝯcludebat eā vl̓r exiſtere a ꝑte rei. Sꝫeſtimo ꝙ Plato hūc errorem nō intendebat. qͣꝫuis ſuaverba mętaphorica quibus cōmuniter vtebat̉ hunc errorem pretedere videbant̉. Unde potius ſua ꝟba metaphorica qͣꝫ ſua intētio ab Areſto. īpugnātur.¶ ¶ Conſiderādū. ꝙ triformis acceptioQu N Onature coaptat̉ ꝯgrue triplici ꝯſideratōi ip̄iꝰ lumīs Nā lumē ꝯſiderat̉. vnoꝰ in effluxū a corꝑe lucido an̄ incidētiā in nubē yrialē vl̓ in alteꝝ dēſuꝫ dia