FA. C.VDe enteet euentia
et per ꝯſequēs qͣꝫtitas an̄ ſui inherētiaꝫ p̄ſupponit indiuiduū ſubſtantiale. ante dico naturaliter etſi nō tēpore.Si aūt qͣꝫtitas eſſet principiū indiuiduationis. tūc ip̄mſubſtantie indiuidui naturaliter preueniret. ¶ Tecimotertio ſic. ſi qͣꝫtitas eſſet cōcauſa indiuiduans tūc indiuiduū ſubſtantiale nō eſſet vere vnū. ſed vnū ꝑ accn̄s. qͥaincluderet qͣꝫtitatē. nec eſſet pure in predicamēto ſubſtātie. nec eſſꝫ eſſentialis predicatio. ſortes eſt hō. valeret eītantū ſicut hō qͣꝫtus ē hō. Sil̓r nec iſta ſortes eſt hō eētvera et ꝑ ſe p̄dicatio. et ſic de alijs incōuenientijs. ¶ Deinde arguit̉ decimo qͣrto. ꝙ ip̄a qͣꝫtitas ſola ſit indiuiduationis principiū ſufficiens ſic. indiuiduū et vnū numeroidē ſunt. ſed ꝑ ſolā qͣꝫtitatem eſt aliqͥd vnū nūero. cū vnitas nūeralis ſit accidentalis et de genere qͣꝫtitatis. igiturꝑ ſolā qͣꝫtitatē eſt aliqͥd indiuiduuꝫ. ¶ Decimoqͥnto ſicqͣꝫtitas p̄t indiuidualiter exiſtere ſine materia. et tamennec materia neqꝫ aliqͣ alia forma poteſt indiuidualiter exiſtere ſine qͣꝫtitate. vt liquet inducenti. igit̉ qͣꝫtitas ē potiſſimū indiuiduationis principiū. Aſſumptū pro pͥmaꝑte patet de qͣꝫtitate hoſtie ſacramētalis. que poſt conſecratōem ꝑ ſe exiſtit indiuidualiter ¶ Decimoſexto ſic.materia cōis incluſa in ſpē nō contrahit̉ indiuidualiterniſi ꝑ quātitatem ꝑ quā diuidit̉ ſpēs. cū eadē ſit differentia diuiſiua et conſtitutiua. igit̉ ipſa qͣꝫtitas eſt originalius principiū indiuiduationis qͣꝫ materia: cuius tn̄ oppoſituꝫ inferius dicet̉ ¶ Decimoſeptimo arguit̉. ꝙ nec materia nec qͣꝫtitas eſt principiū indiuiduatōis argumentodoctoris ſolēnis. ſcꝫ Henrici de gandauo. nā indiuiduūcōſtituitur ꝑ duplicē negatōnem. dicit̉ em̄ indiuiduū. qͣſinō diuiſum vbi ſemel ponit̉ negatio expreſſe. ſcꝫ nō. et ſemel ponit̉ implicite in hoc ꝙ d̓r diuiſum. igit̉ fit aliqd̓ indiuiduū ꝑ duas negatōnes. et nō ꝑ materiam et qͣꝫtitatem. ¶ Decimo octauo arguit̉ argumēto doctoris ſubtilis ſcꝫ Scoti ſic. indiuidua etiam cōtenta ſub vna ſpēdiſtinguunt̉ ſubſtantialiter Sortes eī aliā ſubſtantiā hꝫqͣꝫ Plato. igit̉ cōtractio indiuidualis ⁊ diſtinctio fit ꝑ differentiam ſubſtantialem indiuidualem. ⁊ nō ꝑ materiamet qͣꝫtitatem. ¶ Decimonono videt̉ ꝙ materia ſignatavna cū qͣꝫtitate nō ſit ſufficiens principiū diſtinctōnis.Nam exempli gratia frigiditas de ſero corrupta in aquaet de mane regenerata in eadem aqua diſtinguunt̉ nuero. et tn̄ in aqua manet eadem materia ſignata et eademqͣꝫtitas. Oportet igit̉ illic q̄rere aliud principiū diſtinctiuum materialiter qͣꝫ materiā cū ipſa qͣꝫtitateEſt autoritas doctorisIN OPPOIIA cimn pleriſqꝫ paſſibꝰ. qͥ d̓tmateriā cū qͣꝫtitate eſſe indiuiduatōnis principiū. et ptꝫex dicendis inferius. Circa hāc queſtionē ſunt aliqͣ notanda ex qͥbꝰ eius ſolutio poterit deprehendi.Ꝙ. aliqͥd. Una mā logice ſiue ẜm rōnem¶ Notandū. ꝙ dupliciter indiuiduat̉et hoc modo ſpēs d̓r indiuiduari ꝑ ſuppoſitū. vt hō ꝑ ſortem. Sil̓r in ſubſtantijs ſeꝑatis forma ſeparata acceptacōiter. īdiuiduat̉ ꝑ ſeip̄am acceptā indiuidualiter. et albedo accepta cōiter indiuiduat̉ logice ꝑ hanc albedinē indiuidualem. ſed ꝯn̄r hec albedo ꝯtrahit phiſice et realiterindiuiduatōem a ſubiecto. Et hec indiuiduatio aſſimilatur ſpecificatōni qua genus ſpecificat̉ ꝑ drām q̄ tn̄ idēimportat cū ipſo genere ẜm rem qͣꝫuis ab eodē diſtinguatur ẜm rationē. vnde ẜm hūc modū indiuiduationis nōeſt incōueniens ꝙ idem aliter tn̄ acceptū indiuiduet ſe-
ip̄m. nam materia ꝯſiderata in ſorte ſingulariter indiuiduat ſeip̄am cōiter acceptam in hoīe. Alio mō indiuiduat̉ aliquid phiſice et realiter qualiter indiuiduat̉ forma ꝑtis vt aīa ſortis indiuiduat̉ ꝑ eius materiā ſiue pereius corpus. Et d̓r hec indiuiduatio rōnabiliter phiſicaſeu realis. qꝛ iſtic indiuiduās et indiuiduatū realiter diſtinguunt̉. et indiuiduatuꝫ realiter recipit̉ in ip̄m indiuiduans. Forma em̄ partis de ſe cōicabilis phiſice recipitur in materiā. nō aūt eſt receptio realis et phiſica qͣ ſpecies recipi dicitur in ſuppoſitū vel indiuiduum.INotādū. ꝙ aliqͥd dupliciter reꝑit̉ eēl L ¶ QO indiuiduū. vnoº ꝑ ſe ⁊ primo. qn̄ aliqͥd de ſe nō eſt in alterū receptibile. Et hoc mō ſubſtantie ſeꝑate ẜm ꝙ reꝑiunt̉ in rerum natura ſunt indiuidue.Sūt em̄ forme foris manētes nō receptibiles realiter. ſꝫſubſiſtentes ipſo eſſe exiſtentie. qͣꝫuis ſubſtantie ſeꝑateꝑ rōem cōiter ꝯſiderate ſint logice cōicabiles. et ſic indiuiduātur logice ꝑ eaꝝ indiuidua q̄ nō ꝯdiſtinguunt̉ eisniſi ẜm rōem. Sil̓r materia pͥma ẜm ꝙ reꝑit̉ in natura ēꝑ ſe primo quodāmo indiuidua. eſt em̄ ꝑ ſe incōicabiliscū ſit vltimū ſtramentū oīm formarū non receptibile inalterū. Uerū notanter d̓r quodāmō. qꝛ materia ꝑ ſe primo nō diſtinguit̉ numeraliter ab alia materia eiuſdē ſpēiſꝫ ꝑ ip̄am qͣꝫtitatem. Sil̓r qͣꝫtitas eſt quodāmō de ſe indiuidua. inqͣꝫtum ex ſe primo habet ꝙ ab alia quātitateindiuidualiter diſtinguatur. qd̓ etiam ꝑtinet ad ꝯpletaꝫrōem materialis indiuidui. Alio modo eſt aliquid indiuiduū nō ꝑ ſe pͥmo. ſed ꝑ alterū. et hͦ mō Sortes ē indiuiduū ꝑ ſuā ꝑtem. ſcꝫ ꝑ materiā que eſt pars ipſum intrīſece ꝯſtituēs ⁊ ꝑ qͣꝫtitatē que eſt pͥncipiū extrinſecū ip̄malteri nūeraliter ꝯdiſtinguēs Sil̓r aīa Sortis eſt indiuidua ꝑ eius ſubiectū. ſcꝫ materiā ꝑ quā eius cōicabilitasterminat̉. ⁊ ꝑ quātitatē eiꝰ ꝑ quā ab aīa platōnis diſtinguit̉. Pariformiter accidētia Sortis indiuiduant̉ īmediate ꝑ ſuū ſubiectū. ſcꝫ ꝑ ip̄m Sortē qui vlterius eſt indiuiduū ꝑ ſuā materiam. et ꝑ ſuam quātitatem Ex iſtispatꝫ ꝙ accidentia magis indiuiduant̉ ꝑ alterū qͣꝫ formaſubſtantialis. et forma ſubſtantialis magis qͣꝫ ip̄m ſuppoſitum. Suppoſitū em̄ ꝑtim indiuiduatur per materiam que eſt pars ipſum intrinſece conſtituens;DuL V alis indiuidui ſunt duo. Primuꝫ eſt ꝙe¶ Aduertendū. ꝙ de ꝯpleta rōne materiip̄m in ſe ſit īdiuiſuꝫ. et qd̓dā incōicabile Scd̓me ꝙ ip̄mſit diuiſum a quolibet alio eiuſdeꝫ ſpēi qd̓ vel actu eſt velpoſſibile eſt eſſe. Primū aūt hꝫ indiuiduū ꝑ materiā ſolam q̄ ex hoc ipſo ꝙ eſt infimū ſubiectū nō receptibile inaliud terminat cōicabilitatē forme deorſum. Secūdumaūt ſcꝫ eſſe diuiſum a quolibet alio indiuiduo eiuſdē ſpēinō acquirit indiuiduū actualiter ſine ꝯprincipatōne qͣꝫtitatis per quā cauſatur actualis diſtinctio vnius indiuidui ab alio eiuſdem ſpēi qͣꝫuis materia ſit potentialis radix illius diſtinctōnis. eo ꝙ ip̄a eſt quodāmodo origo qͣꝫtitatis. Et hec duo innuunt̉ in definitōne indiuidui. primum em̄. ſcꝫ eſſe indiuiſum in ſe innuitur. cū d̓r indiuiduum eſt qd̓ predicatur de vno .ſ. incōicabili. Scd̓m aūtſcꝫ eſſe diuiſum a quolibet alio. ſcꝫ eiuſdem ſpeciei innuit̉cū d̓r ſolo. De rōne aūt ipſius vl̓is ſtꝭ duo iſtis duobusoppoſita. primū eſt ꝙ ſit qd̓dam cōicabile Secūdū eſtꝙ ſit in pluribꝰ indiſtinctum. Unde loquēdo exemplariter dato aliquo ꝯtinuo patet ip̄m habere vnā formā vnāmateriam et vnā quātitatē.p̄m cōtinuum