Folio iij

ticipialiter tūc vnus eius ſenſus eſt Sortes in ſe habꝫ viuere exiſtentiale. Alius aūt poteſt eſſe Sortes exercet operationem vitalem.Querit̉ anens ratōnis ſit enti reali conLl̓ LLIVdiſtinctum ¶ Et arguit̉ ꝙ non pͥmo ſiceijs rōnis eſt ens. ens aūt ⁊ res conuertutur. nam iſta ſexens. res. aliquid. vnū. verum. ⁊ bonum. ſunt eque tranſcēdentia. igitur ens rationis eſt res. ⁊ per ꝯſequens eſt ensreale Secūdo ſic arguitur. ens rōnis eſt accidens. ſꝫ accidens eſt ens reale. qꝛ eſt ens predicamentale. igitur ensrōnis eſt reale Antecedēs pro prima parte oſtendit̉ dupliciter. Tum pͥmo. quia omne quod eſt. eſt ſubſtātia vel accidens. ſed ens rōnis non eſt ſubſtantia. igitur eſt accidēsTum ſecūdo. qꝛ ens rōnis eſt ens in anima. eē autē in anima videtur eſſe ꝓprietas accn̄tis. igitur ⁊c̄. In oppoſitum eſt autoritas ph̓i in quinto metaphyſice. ⁊ doctorisſancti in littera. Suſtinendo igitur diſtinctioneꝫ entis rationis ⁊ entis realis.¶ Ad primā obiecAd AbteTEIMNe Saonem reſponde.dum eſt. ꝙ ſicut ens accipitur dupliciter. vt patuit ſuperius. ita parformiter res dupliciter accipitur Uno em̄ mōixa reor teris. quod idem eſt qd̓ intelligo vel cōgito ⁊ ſic res accipitur ita tranſcendēter ſicut ens acceptūſecūdo modo p̄habito. ſcꝫ tam pro re ratōis qͣꝫ pro re raterealitatis. ⁊ ſic hec eſt vera. ens rōnis eſt res vel ens realeAlio modo res dicitur a ratus rata ratuꝫ. ⁊ ſic importatens habens eſſe ratum in natura. ⁊ hoc modo hec eſt interimenda. ens ratōnis eſt res ſiue ens reale. ⁊ ſic accipit̉ resſiue reale quando ponimus diſtinctionem inter ens rationis ⁊ ens reale Ad ſecūdam obiectōem quo ad eiuspͥmam partem dicitur ꝙ ens ſumptum ꝯmuniſſime nondiuiditur in ſubſtantiā ⁊ accn̄s. ſed ens reale tm̄. Un̄ nōeſt verum ſimpl̓r. ꝙ om̄e ens eſt ſub̓a vel accn̄s Quo adſecūdam parte dicitur. ꝙ prout ſufficit ꝓpoſito. p̄t aliquiddici in anima tripl̓r. Uno modo aliquid p̄t eē in aīa ſubiectiue. ⁊ q̄ hoc modo ſunt in aīa ſunt accidētia. ſicut ſtꝭ ſpēsintelligibiles habitus ⁊ actus intelligendi. Alio modo aliquid p̄t dici eſſe in aīa obiectiue ſiue ſicut cognitum in cōgnoſcente. ⁊ hoc mō tam ens reale qͣꝫ ens rōnis eſt in aīaTercio quodāmodo cauſaliter ⁊ ꝯſequutiue. ⁊ hoc mō q̄dam entiā rōnis. cuiuſmodi ſunt intentōes ſecūde dicunteſſe in anima inqͣꝫtum attribuūtur ipſis rebꝰ. prout res ſtiab anima obiectaliter apprehenſe. ⁊ ſic quodāmodo conſequūtur actum intelligendi. Unde ſecūde intētiones potuix extisiationes. Priuatōes em̄ concipiūtur a ratione circa res ẜm ꝙ exiſtunt ad extra. ſicut cecitas ꝯcipitur circa oculum. ſed intentiones ſecūde concipiuntur circa res. prout ipſe res ſunt in ratione eas obiectaliter apprehendēte. vt genus attribuit̉ ipſi animali cōiterꝯcepto ⁊ ſpēs ſiue eſſe ſubiectū attribuit̉ homini in ꝯmuniapprehenſo. ¶ Et ꝑ hoc ſoluitur argumētum. ea q̄ ſuntin p̄dicamento ſunt entia extra animā. ſed ſpēs intelligibiles habitus actus intelligendi. ⁊ ſimiliter potentie animeſunt entia in anima. ergo nō debent reponi in p̄dicamētoDd̓m vt patuit. ꝙ tripl̓r aliqd̓ eſt ī anima. ⁊ illud qd̓ tercio modo eſt in aīa nō debet reponi in predicamento. Etpoſſet addi quartus quo mō ficta ſunt in anima. qꝛ totaliter ab ipſa dependēt. qꝛ eis nihil correſpondet in re ad extra. tanqͣꝫ fundamentū ꝓximū. qͣre nō ſtꝭ in p̄dicamētis

Notandū ꝙ natura ẜᵐ BoetiumQuAT IV. in iibro de duabꝰ naturis accipit qdrupliciter. Primo modo accipitur extenſe vt dictū eſt.prout ſcꝫ reꝑitur tam in ſubſtantijs qͣꝫ in accn̄tibꝰ. Scd̓omodo ſumitur natura reſtrictius. ꝓut natura ſolum d̓r inſubſtantijs inqͣꝫtum ſcꝫ eſt idem qd̓ vel facere vel pati poteſt. Tercio mō ſumitur natura adhuc reſtrictius ꝓut ſolum in ſubſtantijs corporalibꝰ inuenitur. ⁊ ſic ſumitur natura in fecūdo phyſicoꝝ. Quartoº d̓r vniuāqꝫ rē informans ſpecifica differentia¶ De eſſentijs ſubſtātiaꝝ materialium¶ Sed qꝛ ens abſolute ⁊ ꝑ pͥus d̓r de ſubſtantijs ⁊ ꝑ poſterius ⁊ quaſi ſecūdario de accidētibus. inde ē ꝙ eēntia proprie ⁊ vere ē in ſubſtantijs ⁊ in accidētibus quodāmodo ⁊ ẜm qͥdSubſtātiarum vero q̄dam ſimplices ſunt.q̄dam compoſite. ⁊ in vtriſqꝫ eſt eſſentia. ſed inſimplicibꝰ veriori ⁊ nobiliori modo ẜm ꝙ eē nobilius habent. eſt em̄ cauſa eorum que compoſita ſunt ad minus ſubſtātia pͥma q̄ eſt deusSed qꝛ illarum ſubſtātiarū eēntie ſunt nobismagis occulte. ideo ab eēntijs ſubſtātiarū cōpoſitarum incipiendum eſt: vt a facilioribꝰ conueniētior fiat diſciplina In ſubſtātijs igiturcompoſitis ſunt forma ⁊ materia. vt in homīeanima ⁊ corpus. Nō autē poteſt dici ꝙ alteruꝫillorum tm̄ eſſentia dicatur. ꝙ em̄ materia ſolanō ſit eſſentia rei planū eſt. qꝛ res ꝑ eſſentiaꝫ ſuam cognoſcibilis eſt ⁊ in ſpē ordinat̉ vel in genere. ſed materia nec cognitōnis pͥncipium eſt.nec ẜm eam aliquid ad genus ordinatur vel adſpēm. ſed ẜm illud ẜm quod aliquid actu eſtNec etiam poteſt forma tm̄ eſſentia ſubſtātiecompoſite dici. qͣꝫuis hoc qͥdam aſſerere conātur. Ex his em̄ q̄ dicta ſunt patet ꝙ eſſentia eſtillud quod ꝑ definitiōem rei ſignatur definitioaūt ſubſtantiarū materialium nō tm̄ ꝯtinet formam ſed etiam materiam. aliter em̄ definitōesnaturales ⁊ mathematice nō differrēt: Necpoteſt dici ꝙ materia in definitōe ſubſtātie materialis ponatur ſicut additum eſſentie eiꝰ velens extra eſſentiam eius. quia hic modus definitionum proprius eſt accidētibꝰ que ꝑfectameſſentiam non habent. vnde oportꝫ ꝙ in definitione ſua ſubiectum recipiant quod eſt extragenus eorum. Patꝫ ergo ꝙ eſſentia comp̄hendat materiam ⁊ formam Nō poteſt autē dici ꝙ eēntia ſignificet relationē que eſt inter materiam ⁊ formā. vel aliqͥd ſuꝑadditum ipſis: q

a iij