Folio xxxvj..IIIIIINID¶Amom
Folio xxxvj.
ndols mon caujant̉ omīliſᵐ opmmioeꝫ¶ Tunc ibi. Uidet̉ aūt quibuſdā. Inducit rōnem pythagoricoꝝ. quoꝝ erat ſentētia ꝙ aſtra ꝑmotū ſuū facerent ſonū ⁊ armoniā. Et pͥmo ꝓbabant ꝙ corpora celeſtia ſuo motu facerēt magnū ſonū tali rōe. qꝛ tria ſuntꝓpter que corꝑa que apud nos mouentur facere vident̉magnū ſonū .ſ. ꝓpter magnitudinē corpoꝝ q̄ mouent̉ ꝓpter velocitatē motus ipſoꝝ. ⁊ ꝓpter illoꝝ multitudineꝫet tamē manifeſtū eſt ꝙ corꝑa apud nos nō habēt illammagnitudinē. velocitatē. ⁊ multitudinē. quā habēt ſol luna ⁊ alie ſtelle. multo igit̉ magis videt̉. ꝙ ſol luna ⁊ alieſtelle ſuis mōtibus faciant maximos ſonos. Scd̓o oſtedit̉ qūo ꝓbabant ꝙ eoꝝ ſonus eſſet armoniacus; quiamanifeſtū eſt ex illis que in muſica tradunt̉. ꝙ velocitasmotus facit ſonū ſuauē. tarditas aūt facit ſonū graueꝫ.ſed determinata ꝓportio ẜm certos numeros acuti ⁊ gͣuis eſt cā armonie in ſonis. Sed ſtelle in corꝑibus celeſtibus habent determinatā ꝓportionē elongationū a cētro vel a polis. in qua elōgatōe ſiue diſtātia inuenit̉ proportio numeralis. Argo ſequit̉ ꝙ vox aſtroꝝ erit armonica. Et vocabant illū fonum eſſe voceꝫ. quia ponebātcorpora celeſt ia eſſe animata¶ Qm̄ aūt irrōnabile videt̉ nō coaudire nos vocem hanc. Cauſam huius dicunt eſſe genitꝭ cōfeſtim exiſtere ſonū. quare nō ꝑmanifeſtū eē adꝯtrariū ſilentiū. adinuicē em̄ vocis ⁊ ſilentij eſſedijudicatōem. Itaqꝫ quēadmodū eris maleatoribꝰ ꝓpter ꝯſuetudinē nihil videt̉ differre. ethoībꝰ idē accidere: Hoc aūt quēadmodū dictum eſt pͥus allicienter qͥdē dicunt ⁊ muſice impoſſibile aūt hunc habere modū. Nō em̄ ſolumnihil audire incōueniens. De quo ſoluēdi aſſumunt cauſam ſꝫ ⁊ nihil pati ſine ſenſu excellētesem̄ ſoni deſtruūt etiā inanimatoꝝ corpoꝝ moles. puta qͥ tonitrui diſſipat lapides ⁊ durabiliora corpoꝝ. tantis aūt latis ⁊ ſono ꝑtranſeuntead eā q̄ fert̉ magnitudinē multo magis neceſſarium ꝑtingere huc. ⁊ valitudinē intolerabilemeſſe violentie.Hic oſtēdit ſcd̓o qūo autiqͥ obuiabant cuidā dubitatōi que eſt iſta. Cū nos habeamus auditū quo ſonūcipimus videt̉ eſſe irrōnabile ꝙ nō audiremus tā magnam vocē ex motu aſtroꝝ ꝓuenientē. Dixerūt antiquihanc eſſe cām qͣre illā vocē nō audimus. qꝛ ſt̓atim cū naſcunt̉ ille ſonus nobis coexiſtit. ⁊ gͦ nō poteſt nob̓ manifeſtari ꝑ ſuū oppoſitū .ſ. ſilentiū. quia vox ⁊ ſilētiū ſic ſehabēt. ꝙ vnū ducit in cognitōem alterius. Et huiꝰ ſil̓eaccidit malleatoribꝰ eris qͥ ꝓpter ꝯſuetudinē quaſi nonſentiūt drn̄tiam ſoni ⁊ ſilēta. eo ꝙ aures eoꝝ ſunt implete hmōi ſono. Sed dicit ph̓s. ꝙ hoc d̓r ab antiquis alliciēter .i. ẜm qͣndā ꝓbabilē rōem que allicit aures hoīmet etiā d̓r muſice .i. ẜm muficales rōnes. ſed nō ẜm veritatē. qꝛ ſi corꝑa celeſtia facerēt tam magnos ſonos. tūcnō ſolū eſſet incōueniēs. ꝙ nō audimus illos qd̓ ip̄i nitunt̉ ſoluere. ſed etiā incōueniēs eſſet ꝙ corꝑa inferioranihil paterent̉ ab illis ſonis. qꝛ ſoni excellētes nō ſolū deſtruūt auditū animaliū. ſed etiā q̄dam corꝑa inanimataſicut ſonus tonitrui frāgit lapides ferrū ⁊ edificia Et il
la deſtructio nō fit a ſono inquātū ſenſibilis eſt ꝑauditūſed inqͣntū ſil̓ cū ſono fit vehemēs ꝑcuſſioaeris ⁊ motꝰip̄ius. vt patꝫ ſcd̓o de aīa. Si ergo corꝑa celeſtia facerētſonū. cū ip̄a ſint multo maiora ip̄oꝝ ſonus haberet intolerabilē fortitudinē violētie in iſtis inferioribꝰ. Nec eſt ſimile de malieatoribꝰ. qꝛ ꝯſuetudo audiēdi magnos ſonos in ip̄is nō ſolū aufert diſtinctōem illoꝝ ſonoꝝ magnorū. ſed etiā alioꝝ. qꝛ ipſi nō ꝑcipiunt minimos ſonosalios. Si ergo nos ꝓpter ꝯſuetudinē nō audiremus ſonos celeſtiū corporum pari rōne nec alios ſonos minores audire poſſemus.F Si corꝑa celeſtia facerēt ſonū ille nō eſſet cor7 ruptiuus. gͦ videt̉ ꝙ īprobatio ph̓i ſit inſufficiēs. An̄s ꝓbat̉. qꝛ ſicut motꝰ celi eſt ꝯſeruatiuꝰ ⁊ viuificatiuꝰ cū ſit vita q̄dam oībus ſubſiſtētibꝰ vt d̓r octauo phiſicoꝝ. Ita ſil̓r dicendū eſſet de ſono ip̄oꝝ. Et cōfirmat̉. qꝛ pythagorici nō dicūt illū ſonū a nobis audirinō poſſe ꝓpter ꝯſuetudinē. imo dicūt pythagorā qn̄ꝫ talē armoniā audiuiſſe. Sed ip̄i aſſignāt aliā cām. qꝛ .ſ. nōoīa ſenſibilia ſunt ꝓportionata oībus ſenſibꝰ vt ab eis ꝑcipi poſſent. Sicut in ſil̓i canes ꝑcipiūt multos odoresquos hoīes ꝑciꝑe nō poſſunt. Dicūt gͦ ip̄i pythagorici. ꝙ illi ſoni nō poſſint ꝑcipi ab hūano auditu. niſi multū eleuato ⁊ depurato. qualis fuit auditus pythagore.¶ Qd̓m vt recitat ſcūs Thomas/ ꝙ he ſunt due rōesSimplicij qͥbus nitit̉ ꝓbare ꝙ poſitio pythagore ſuſtineri poſſet ꝯtra ea q̄ hic dicit Areſto. Sꝫ dd̓m eſt ẜmſcm̄ doctore. ꝙ hec dicta nullā vident̉ hr̄e veritatē. Tūpͥmo. qꝛ licet corꝑa celeſtia ſint cā vite. ⁊ p̄cipue ſol tamēfulgor eius corrūpit viſum noſtrū. qꝛ eius ꝓportionē excedit. ⁊ eadē eſſet rō in ꝓpoſito de ſono Tū ſcd̓o. qꝛ ſicutintellectus eſt ꝑceptiuꝰ oīm intelligibiliū. ita ſenſus eritꝑceptiuus oīm ſenſibiliū. qꝛ d̓r tercio de aīa. ꝙ aīa eſt qͦdāmodo oīa ẜm ſenſum ⁊ intellectū. Nec eſt inconueniens ꝙ aliqd̓ aīal delectet̉ in aliqͣ ſpē ſenſibilis ẜm aliquēſenſum in qͣ nō delectet̉ aliud aīal. Sicut odores rōſaꝝet lilioꝝ delectant olfactū hoīs. cui ẜm ſe ꝯueniūt. ſꝫ nōdelectat olfactū canis qͥa odores nō ꝯueniūt canibꝰ niſirōe alimēti. Ponit etiā doctor ſanctus multa alia ꝯtraSimpliciuꝫ que in p̄ſentiarum relinquo. videantur incommento doctoris.¶ Sed rōnabiliter neqꝫ audimus. neqꝫ patientia vident̉ corpora: violentā nullā paſſionē ꝓpr̓nō ſonare. Simil̓r aūt erit ⁊ cā hoꝝ manifeſta ⁊teſtimoniū dictoꝝ nobis ſermonū ꝙ ſunt veri.Dubitatū em̄ ⁊ faciens pythagoricos dicere fieri ſimphoniā latoꝝ nobis erit argumentum.¶ Quecūqꝫ qͥdē em̄ ẜm ſeip̄a ferunt̉: faciūt ſonūet plagam Quecunqꝫ aūt in lato infixa ſunt autexiſtunt quēadmodū in naui ꝑtes nō poſſibileeſt ſonare. Neqꝫ rurſus nauis ſi ferat̉ in fluuioqͣꝫuis eiſdē rōnibꝰ vtiqꝫ habebit dicere qd̓ incōueniens ſi nō qͥ fertur malus ⁊ puppis facit ſonum multū tante nauis. aut iteꝝ ip̄a nauis mota qd̓ aūt in nō lato fertur facit ſonū. In lato ātꝯtinue ⁊ nō facienti plagā impoſſibile ſonare.Quare hic dd̓m ꝙ ſi qͥdē ferebant̉ corpora ho-
gg i.