PrluiusDe celo

ſum deo locum attribuunt ⁊ barbari ⁊ greci qͥcunqꝫ quidem putant eſſe deos. Palam vt immortali immortale coaptatū. īpoſſibile em̄ aliter. ſiquidē igitur eſt aliquid diuinū. quēadmo/dum eſt. ⁊ nunc dicta de pͥma ſubſtantia corporum dicta ſunt bene. Accidit aūt hoc ⁊ ꝑ ſenſuꝫſufficienter vt ad humanā dicere fidē In omniem̄ p̄terito tempore ẜm traditā inuicem memoriam nihil videtur tranſmutatū. neqꝫ ẜm totuꝫextrernū celū. neqꝫ ẜm partem ip̄ius propriorūnullam. Uidetur aūt ⁊ nomē ab antiquis datūvſqꝫ ad tempus p̄ſens hoc modo exiſtimātibꝰ.quo quidem ⁊ nos dicimus. Non em̄ ſemeaqueqꝫ bis ſed infinities oportet putare eaniſſe opiniones ad nos. ꝓpter qd̓ tanqͣꝫ altero.quodā exiſtente pͥmo corpore p̄ter terram ⁊ ignem ⁊ aerem ⁊ aquam ethera appellauerunt ſup̄mum locum accurrere ſemꝑ ſempiterno tempore ponentes denominatōem ip̄i. Anaxagoras aūt vtitur nomine hoc non bene. nominatem̄ ethera pro igne.¶ Hic Areſtoteles manifeſtat ꝓpoſitum per ſigna.Dicens ꝙ ratio ⁊ ea que apparent videntur ꝓbabiliter ad inuicē teſtificari in iſta materia. Et ponit tria ſigna. Primū. qꝛ om̄es homines ſcꝫ greci ⁊ barbari ⁊ qͥcunqꝫ putāt deos eſſe attribuūt deo ſupͥmum locum ſcꝫcelum. coaptantes immortale immortali ⁊ diuinū diuino. ergo ſignum eſt ꝙ celum ſit immortale Scd̓m ſignūſumitur ex experiētia longi temporis. qꝛ ẜm humanamfidem ⁊ ẜm memoriā traditam in om̄ī tempore p̄teritocelum non videtur eſſe tranſmutatū. nec ẜm totum necẜm aliquā ꝓpriam partem. ergo ſignū ꝓbabile ē ꝙ celūſit intranſmutabile. Tercium ſignū ſumitur a nomineimpoſito ab antiquis quod durat vſqꝫ ad p̄ſens tempus. qꝛ illi appellauerunt hoc ſup̄mum corpus ethera aſemꝑ ⁊ ſempiterno tempore currere ⁊ ſic etiam nos dicimꝰ. ethin em̄ grece currere d̓r in latino Et hec fuit ꝟaopinio. Nec eſt mirum ꝙ aliqui tempore intermedio vl̓etiā circa tempus Areſtotelis poſuerunt celum generabile ⁊ corruptibile ⁊ Areſtoteles poſt eos ponit celumiterum ingenerabile ⁊ incorruptibile. qꝛ vere opinionesnō ſolum ſemel neqꝫ bis ſed infinities reiterātur (ſuppoſita eternitate mūdi) qꝛ contingit deſtrui ſtudia veritatis ⁊ iterum reparari. Sed hoc nō oportet de falſis opinionibus. qꝛ mens hominis naturaliter inclinatur adverum. ⁊ ſic ceſſantibus impedimentis renouantur opiniones vere que pͥus fuerunt. Sed Anaxagoras male interp̄tatus eſt hoc nomē attribuens ip̄m igni. quaſiceleſte corpus ſit igneum. Ethin em̄ in greco etiam eſtidem qd̓ ardere quod eſt ꝓprium ignis. Et licet celumſit calidum effectiue. nō tamē formaliter.F Homines exiſtimant templa eſſe locum deiI L. ergo hoc male dicitur de celo Dicendumẜm doctorē ſanctum ꝙ homines hoc exiſtimantes nonexiſtimant illud ex parte dei. qꝛ ſic locus dei eſt celū non

qͥdem neceſſitatis quaſi indigeat loco corporali ſed congruitatis. ſed exiſtimant illud ex parte colentiū deuꝫ. qꝛoportet homines deos in aliquo loco corporali colere.Et ergo templū corruptibile ꝓportionatur hominibꝰcorruptibilibꝰ. ſed celum incorruptibile eſt ꝓportionabile ſubſtantie diuine.Manifeſtū eſt aūt ex dictis. ꝙ ⁊ numeꝝ impoſſibile eſſe pluralē dictoꝝ corporum ſimplicium. Simplicis quidem em̄ corporis neceſſemotum ſimplicem eſſe. Solos aūt hos eſſe dicimus ſimplices eū qui circū. ⁊ eum qui in rectūet huius duas partes. Hunc quidem a medio.hunc aūt ad medium vt motus deorſumC2L ¶ Hic Areſtoteles infert correlariū. Dicens ꝙͣp̄dictis manifeſtum eſt ꝙ impoſſibile eſt eſſe maiorē numerum corpoꝝ ſimplicium qͣꝫ qui dictus eſt. qꝛ neceſſeeſt motum ſimplicem eſſe alicuius corporis ſimplicis.ſed nō ſunt plures motus ſimplices qͣꝫ illi qui dicti ſuntſcꝫ circularis et rectus qui eſt duplex. ſcꝫ a medio et admedium. motus a medio cōuenit igni ⁊ aeri. motus vero ad medium conuenit terre ⁊ aque. ſed motus circularis eſt pͥmi et ſupremi corporis quod eſt celum. Et itaintegritas vniuerſi ex iſtis quinqꝫ corporibus conſiſtit.¶ Ꝙ aūt nō eſt circulatōni contraria alia latio. ex multis vtiqꝫ quis accipiet fidem. Primūquidem. qꝛ circulari rectū opponi maxime ponimus. Concauū em̄ ⁊ gibboſum nō ſolum adinuicem opponi videntur ſed ⁊ recto cōbinataet iuxta ſe poſita. Itaqꝫ ſiquidem contraria alioqua eſt eā que in recto maxime neceſſariū cōtrariam eſſe. ad eum qui in circuitu motum. Queaūt in recto ad inuicem opponuntur ꝓpter locaQuod em̄ ſurſuꝫ ei quod deorſuꝫ. ⁊ loci ē differentia ⁊ contrarietas. V¶ Iſtud eſt quartū ⁊ vltimum capitulū huius tractatus pͥmi in quo ph̓us oſtendit ꝙ motui circulari noſit aliquis motus contrarius. Et diuiditur in trespartes Iu pͥma oſtendit ꝙ motui circulari nō ſit motꝰrectus contrarius. pͥus tamē ꝓponit quod intēdit Dicens ꝙ per multas ratōnes poteſt aliquis accipere fidem ꝙ motui circulari non ſit aliquis motus localiscōtrarius. Tunc ſtatim ſubiungit ꝙ motui circulari maxime videtur opponi rectus. quia linea recta nullam habet fractōnem. ſed figura circularis videtur pertotum habere fractōnem. Nec obſtat ꝙ in circulo contrariantur concauum ⁊ gibboſum. id eſt conuexū. quiailla ambo videntur contraria recto ex eodem fundamēto. Sed dicit ph̓us ꝙ motus recti contrariantur ad inuicem propter loca contraria. ſicut motus ſurſum ⁊ deorſum contrariantur. quia ſurſum et deorſum important differentiam et contrarietatem loci. ergo eſt impoſſibile ꝙ motui circulari ſit motus rectus contrarius qꝛtantū vnum vni eſt contrarium.Figure nihil eſt contrariū. vt patet in predicamentis ſed rectū ⁊ circulare ſunt differētis