Queſtio¶ LXXX

vero attendat̉ difficultas bn̄ conſeruandi in religione ⁊ inofficio habētis curā aīaꝝ ſic difficiliꝰ ē ꝯuerſari bn̄ cū cura aīaꝝ ꝓpter exteriora ꝑicula. qͣꝫuis ꝯuerſatio religioniſſit difficilior quātum ad ipſum genus oꝑis ꝓpter altitudinē obſeruantie regularis. ſi vero religioſus etiā ordinecareat. ſicut pꝫ de ꝯuerſis religionū. ſic manifeſtū eſt excellere p̄e minentiā ordinis quātū ad dignitatē. qꝛ ꝑ ſacrumordinē aliquis deputat̉ ad digniſſima miniſteria quibusipſi chriſto ſeruit̉ in ſacramento altaris. ad qd̓ requiriturmaior ſanctitas interior qͣꝫ requirat etiā religionis ſtatusqꝛ ſicut Dio. dicit. vi. ca. cel̓. hierar. ꝙ monaſticꝰ ordo debet ſequi ſacerdotales ordines. ⁊ ad eoꝝ imitationē in diuina aſcendere. vnde grauius peccat ceteris paribꝰ clerioin ſacris ordinibꝰ cōſtitutꝰ ſi aliquid ꝯtrariū ſcītati agat.qꝫ aliquis religioſus qui nō hꝫ ordinē ſacrū. qͣꝫuis laicusreligioſus teneat̉ ad obſeruantias regulares ad quas illiqui ſunt in ſacris ordinibꝰ nō tenent̉. ¶ Ad i. ergo dd̓mꝙ ad illas auctoritates Chryẜ. breuiter reſpōderi poſſet.ꝙ non loquit̉ de ſacerdote curato minoris ordinis. ſed deep̄o qui dicit̉ ſummꝰ ſacerdos. ⁊ hoc ꝯuenit intentioni illius libri in quo ꝯſolat̉ ſe ⁊ Baſiliū de hoc ꝙ erāt ī ep̄oselecti. ſed hoc p̄termiſſo dicēdū ē ꝙ loquit̉ qͣꝫtum ad difficultatē. p̄termittit enī. Cū fuerit gubernator ī medijs fluctibꝰ ⁊ de tēpeſtate nauē liberare potuerit. tūc merito teſtimoniū perfecti gubernatoris ab oībus ꝓmeret̉. ⁊ poſtꝯcludit qd̓ ſupra poſitū ē de monacbo. qui nō cōꝑanduseſt illi qui traditus populis īmobilis ꝑſeuerat. et ſubditcām. qꝛ ſicut in tranquillitate. ita in tempeſtate gubernauit ſeipſuꝫ. ex quo nihil aliud on̄di pōt niſi ꝙ ꝑiculoſiorē ſtatus hn̄tis curā aīaꝝ qͣꝫ monachi. in maiori aūt ꝑiculoinnocentē ſe ſeruare ē maioris virtutis indicium. ſed hocetiā ad magnitudinē virtutis ꝑtinet ꝙ aliquis vitet pericula religionē intrādo. vn̄ nō dicit ꝙ mallet eē in officioſacerdotali qͣꝫ in ſolitudine monachoꝝ. ſed ꝙ mallet placere in hoc qͣꝫ in illo. qꝛ hoc ē maioris virtutis argumeniū.¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ etiā illa auctoritas Augu. manireſte loqͥtur qͣꝫtum ad difficultatē que on̄dit magnitudinē virtutis in his qui bene ꝯſeruant̉. ſicut dictū eſt. ¶ Ad. iij. dd̓.ꝙ Augꝰ ibi cōꝑat monachos clericis qͣꝫtū ad diſtantiamordinis. nō quantū ad diſtantiam religionis ⁊ ſecularisvite. ¶ Ad. iiij. dd̓m ꝙ illi qui a ſtatu religionis aſſumūtur ad curā aīaꝝ cū prius eſſent in ſacris ordinibꝰ conſtituti aſſequuntur aliquid qd̓ prius non habebant .ſ. officium cure. nō autē deponunt qd̓ prius habebāt .ſ. religiōisſtatum. dicitur enim in decre. xvi. q. i. de monachis. Quidiu morantes in monaſterijs ſi poſtea ad clericatus ordines perueniunt ſtatuimꝰ non debere eos a priori ꝓpoſitodiſcedere. ſed preſbyteri curati vel archidiaconi quandoreligionē ingrediunt̉ curam deponunt vt adipiſcant̉ perfectiorem ſtatum. vnde ex hocipſo excellentia ex parte religionis oſtenditur. in hoc auteꝫ ꝙ religioſi laici aſſumūtur in clericatuꝫ ⁊ ad ſacros ordines. mani feſte promouētur ad melius. ſicut ſupra dictum eſt. ⁊ hoc oſtenditur exipſo modo loquendi cum Hiero. dicit. Sic ī monaſterioviue vt clericus eē merearis. ¶ Ad. v. dd̓m ꝙ preſbytericurati ⁊ archidiaconi ſūt ſimiliores ep̄is qͣꝫ religioſi quātum ad aliquid. ſcꝫ quantum ad curam animarum quaꝫſecundario habent. ſed quantum ad perpetuam obligationem que requiritur ad ſtatum perfectionis ſimilioresſunt ep̄o religioſi. vt ex ſupra dictis patet. ¶ Ad. vi. dd̓mꝙ dificultas q̄ ē ex arduitate oꝑis addit ad ꝑfectionē viriutis. difficultas aūt q̄ ꝓuenit ex exterioribꝰ īpedimentis

quandoqꝫ quidē diminuit perfectionē virtutis. puta cūaliquis non tantum virtutem amat vt impedimenta virtutis declinare velit. ẜm illud apl̓i. i. ad Coꝝ. ix. Oīs qͥ inagone contendit ab omnibus ſe abſtinet. qn̄qꝫ vero eſt ſignū perfectionis virtutis. puta cū alicui ex inopinato velex neceſſaria cauſa impedimenta virtutis occurrunt propter que tamen a virtute nō declinat. in ſtatu autē religionis ē maior difficultas ex arduitate opeꝝ. ſed in his quiin ſecu lo viuunt qualitercūqꝫ ē maior difficultas ex īpedimentis virtutis que religioſi ꝑ oīa ꝓuide vitauerunt.Queſtio CLXXXVEinde conſiderādūeſt de his que pertinent ad ſtatum ep̄oruꝫ. Etcirca hoc queruntur octo. Primo vtruꝫ liceatep̄atum appetere. Secūdo vtrū liceat epiſcopatū finaliter recuſare. Tertio vtrum oporteat ad epiſcopatū eligere meliorem. Quarto vtꝝ ep̄s poſſit ad religionē tranſireQuinto vtrū liceat ei corporaliter ſubditos ſuos deſerereSexto vtruꝫ poſſit hr̄e ꝓprium. Septimo vtrum peccetmortaliter bona eccleſiaſtica pauꝑibꝰ nō erogādo. Ociauo vtꝝ religioſi qui ad ep̄atum aſſumunt̉ teneant̉ ad obſeruantias regulares.¶ O primum ſic procedit̉. Uidet̉ ꝙ liceat ep̄atū appetere. Dicit enimApl̓s. i. ad Timo. iij. Qui ep̄atū deſiderat bonum opusdeſiderat. ſed licitū ē ⁊ laudabile bonuꝫ opꝰ deſiderape. gͦetiā laudabile ē deſiderare ep̄atū. ¶ Pre. Status ep̄oꝝē ꝑfectior qͣꝫ religioſorū ſtatus vt ſupra habitū eſt. ſꝫ laudabile ē ꝙ aliquis deſideret ad ſtatum religionis trāſire.gͦ etiā laudabile ē ꝙ aliquis appetat ad ep̄atū ꝓmoueri.¶ Pre. Prouer. xi. dicit̉. Qui abſcōdit frumenta maledicet̉. in populis. benedictio aūt ſuꝑ caput vendentiū. ſedille qui ē idoneꝰ ⁊ vita ⁊ ſcīa ad e p̄atū. videt̉ frumēta ſpiritualia abſcōdere ſi ſe ab ep̄atū ſubtrahat. ꝑ hoc autē ꝙep̄atū accipit ponit̉ in ſtatu frumēta ſpūalia diſpenſandigͣ videt̉ ꝙ laudabile ſit ep̄atū appetere. ⁊ vituꝑabile ipſūrefugere. ¶ Pre. Facta ſcōꝝ q̄ in ſacra ſcriptura narrant̉nobis proponuntur in exēplū ẜm illud. ad Ro. xv. Quecūqꝫ ſcripta ſunt ad noſtrā doctrinā ſcripta ſunt. ſed legitur Eſa. vi. ꝙ Eſaias ſe obtulit ad officiū predicatōis qd̓precipue ꝯpetit ep̄is gͦ videtur ꝙ appetere ep̄atuꝫ ſit laudabile. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ Augꝰ dicit. ix. de ciui. dei. Locus ſuꝑior ſine quo populus regi nō pōt. ⁊ ſi ammīſtretur vt decet. tamen indecēter appetit̉. ¶ Rn̄. dd̓m. ꝙ inepiſcopatu tria poſſunt cōſiderari. quorū vnum eſt principale ⁊ finale .ſ. epiſcopalis oꝑatio per quā vtilitati proximorum intendunt. ẜm illud. Ioh. vlt. Paſce ouēs meas. Aliud autem eſt altitudo gradus. quia epiſcopus ſuper alios conſtituitur ẜm illud. Matth. xxv. Fide lis ſeruus ⁊ prudens quem conſtituit dominus ſuper familiāſuam. Tertium autē eſt qd̓ conſequenter ſe habet ad iſtaſ. reuerentia ⁊ honor ⁊ ſufficientia temporalium ẜm illudi. ad Timot. v. Qui bene preſunt preſbyteri duplici honore habeant̉. appetere ergo ep̄atum rōne hmōi circūſtantium bonoꝝ. manifeſtū eſt ꝙ ē illicitum ⁊ pertinet ad cupiditatem vel ambitionem. Unde ꝯtra phariſeos dominus dicit. Matth. xxiij. Amant primos accubitus ī cenis⁊ primas cathedras in ſynagogis. ſalutationes in foro ⁊vocari ab hominibus rabbi. quantū autem ad ſcd̓m .ſ. adcelſitudinē gradus appetere ep̄atum ē preſumptuoſum.