QueſtioVII

qd̓ homo ꝑtingit audiēdo ⁊ videndo videt̉ ab hoīe eſſeacquiſituꝫ. ſed homo ꝑtingit ad credendū ⁊ videndo miracula ⁊ audiēdo fidei doctrinā. Dicitur enī Iohānis. iiij.Cognouit pater qꝛ illa hora erat in qua dixit ei iheſus. filius tuus viuit. ⁊ credit ip̄e ⁊ domus eiꝰ tota. Et Roma. x.dicit̉ ꝙ fides eſt ex auditu. ergo fides habetur ab homīetanqͣꝫ acquiſita. ¶ Preterea illud qd̓ cōſiſtit in hoīs voluntate ab hoīe poteſt acqͥri. ſed fides cōſiſtit in credentiūvoluntate. vt Augꝰ. dicit in li. de p̄deſtinatōe ſanctoꝝ. ergo fides poteſt eſſe ab hoīe acquiſita. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓dicitur ad Ephe. ij. Gr̄a eſtis ſaluati ꝑ fidē ⁊ nō ex vobiſne quis glorietur. donū enī dei eſt. ¶ Rn̄ſio dicendū ꝙad fidē duo requiruntur. Quoꝝ vnū eſt vt hoī credibiliaꝓponantur. qd̓ reqͥritur ad hoc ꝙ hō aliquid explicite credat. Aliud aūt ꝙ ad fidē requiritur eſt aſcenſus credētisad ea que ꝓponuntur. Quātū ergo ad primū hoꝝ neceſſeeſt ꝙ fides ſit a deo. Etenī que ſūt fidei excedūt rationemhamanā. vnde nō cadūt in cōtemplatione hoīs niſi deo reuelante. ſed qͥbuſdā quidē reuelantur immediate a deo. ſicut ſunt reuelata apl̓is ⁊ ꝓphetis. quibuſdā aūt ꝓponuntur a deo mittēte fidei p̄dicatores. ẜm illud Romaꝝ. x.Quō p̄dicabunt niſi mittantur. Quantū vero ad ſcd̓m:ſcꝫ ad aſſenſuꝫ hoīs in ea que ſūt fidei poteſt cōſiderare duplex cauſa. Una quidē exteriꝰ inducens ſicut miraculumviſum. vel ꝑſuaſio hoīs inducentis ad fidē quorum neutrum eſt ſufficiens cauſa. Uidentiū enī vnū ⁊ idē miraculū ⁊ audientiū eandem p̄dicationem quidā credūt ⁊ quidā nō credūt. ⁊ ideo oꝑtet ponere aliā cauſaꝫ īteriorē: qumouet hoīem interiꝰ ad aſſentiēdū his que ſūt fidei. Hācaūt cauſam pelagiani ponebāt ſolū liberum arbitriū hoīs⁊ ꝓpter hoc dicebāt ꝙ initiū fidei eſt ex nobis inqͣꝫtum .ſ.ex nobis eſt ꝙ parati ſumꝰ ad aſſentiendū his q̄ ſunt fideiſed cōſūmatio fidei eſt a deo ꝑ quam nobis ꝓponuntur eaꝑ que credere debemus. Sed hoc eſt falſū. qꝛ cum homoaſſentiēdo his que ſūt fidei eleuetur ſupra naturā ſuamoꝑtet ꝙ hic inſit ei ex ſuꝑnaturali prīcipio interius mouēte qd̓ eſt deus. ⁊ ideo fides qͣꝫtū ad aſſentiendū qui ē prīcipalis actus fidei. eſt a deo interiꝰ mouente per gratiam.¶ Ad primū ergo dicendū ꝙ ꝑ ſcientiam gignitur fides⁊ nutritur ꝑ modum exterioris ꝑſuaſionis q̄ fit ab aliqͣſcientia. ſed principl̓r ⁊ ꝓpria cauſa fidei eſt id qd̓ interiꝰmouet ad aſſentiendū. ¶ Ad ſcd̓m dicendū ꝙ etiā ratioilla ꝓcedit de cauſa ꝓponente exterius ea q̄ ſunt fidei velꝑſuadente ad credēdū vel verbo vel facto. ¶ Ad terciū dicendū ꝙ credere quidē in voluntate credentiū conſiſtit. ſꝫoportet ꝙ voluntas hoīs p̄paretur a deo ꝑ gr̄aꝫ ad hoc ꝙeleuetur in ea que ſunt ſupͣ naturaꝫ. vt ſupra dictum eſt.Ad ſcd̓ꝫ ſic proceditur videtur ꝙ fides in formis non ſit donum dei. Dicitur enimDeutro. xxxij. ꝙ dei ꝑfecta ſunt oꝑa fides aūt informis ēquoddā imꝑfectū. ergo fides informis non eſt opus dei.Preterea ſicut actꝰ dicitur deformis ꝓpter hoc ꝙ caretdebita forma ita etiā fides dicit̉ īformis ꝑ hoc ꝙ caret debita forma. ſed actus deformis peccati nō eſt a deo vt ſupͣdictū eſt. ergo neqꝫ etiā fides informis eſt a deo. ¶ Preterea quēcūqꝫ deus ſanat. totaliter ſanat. Dicitur enī Io.vij. Si circūciſionē accipit hō in ſabbato vt non ſoluaturlex moyſi mihi indignamini qꝛ totum hoīem ſanū feci īſabbato. ſed ꝑ fidē homo ſanatur ab infidelitate. quicūqꝫergo donum fidei a deo accipit ſimul ſanatur ab oībꝰ peccatis. ſed hoc non fit niſi per fidem formatam. ergo ſola

fides formata eſt donum dei. non ergo fides informis eſta deo. ¶ Sed cōtra eſt qd̓ quedam glo. dicit. i. ad Coꝝ.xiij. ꝙ fides que eſt ſine caritate eſt donum dei. hec aūt eſtinformis ergo fides informis eſt donū dei. ¶ Rn̄ſio dicēdum ꝙ informitas priuatio quedā eſt. Eſt aūt conſiderādū ꝙ priuatio qn̄qꝫ quideꝫ ꝑtinet ad rationē ſpeciei qn̄qꝫaūt non. ſed ſuꝑuenit rei iam habēti ꝓpriam ſpeciem. ſicutpriuatio debite cōmenſuratiōis humoꝝ eſt de rationeſpeciei ip̄ius egritudinis. tenebroſitas aūt nō eſt de rationeſpeciei ip̄ius dyaphani. ſed ſuꝑuenit. qꝛ ergo cum aſſignatur cauſa alicuius rei intelligit̉ aſſignari cauſa eius ẜm ꝙin ꝓpria ſpecie exiſtit. ideo qd̓ non eſt cauſa priuatiōis nōpoteſt eſſe cauſa illius rei ad quā ꝑtinet priuatio ſicut exiſtens de ratiōe ſpeciei illius. Non enī poteſt dici cauſa egritudinis qd̓ non eſt cauſa diſtemꝑantie humoꝝ. Doteſt tn̄ dici aliquid eſſe cauſa dyaphani. qͣꝫuis non ſit cauſa obſcuritatis. que nō eſt de ratiōe ſpeciei dyaphani. Informis aūt fides non ꝑtinet ad rationē ſpeciei ipſius fideicum fides dicat̉ informis ꝓpter defectum cuiuſdā exterioris forme. ſicut dictū eſt. ⁊ ideo illud eſt cauſa fidei informis qd̓ eſt cauſa fidei ſimpliciter dicte hoc aūt eſt deꝰ. vtdictū eſt. Unde relinquit̉ ꝙ fides informis ſit donū dei.Ad primū ergo dicendū ꝙ fides informis ⁊ ſi non ſitꝑfecta ſimpliciter ꝑfectione virtutis. eſt tn̄ ꝑfecta quadāperfectione que ſufficit ad fidei rationē. ¶ Ad ſcd̓m dicēdum ꝙ deformitas actus eſt de ratione ſpeciei ip̄ius actꝰẜm ꝙ eſt actus moralis. vt ſupra dictū eſt. Dicit̉ enī acrꝰdeformis ꝑ priuationē forme intrinſice que eſt debita cōmenſuratio circūſtantiaꝝ actus ⁊ ideo nō poteſt dici cauſa actus deformis deus qui nō eſt cauſa deformitatis. licꝫſit cauſa actus inquantū eſt actus. Uel dicendū ꝙ deformitas non ſolū importat priuationē debite forme. ſed etiam ꝯtrariā diſpoſitionem. Unde deformitas ſe habet adactum ſicut falſitas ad fidem ⁊ ideo ſicut actus deformisnon eſt a deo. ita nec aliqua fides falſa. ⁊ ſicut fides informis eſt a deo ita etiā actus qui ſunt boni ex genere qͣꝫuisnon ſint charitate formati. ſicut plerūqꝫ in peccatoribꝰ cōtingit. ¶ Ad terciū dicendum ꝙ ille qͥ accipit a deo fidēabſqꝫ charitate nō ſimpliciter ſanat̉ ab infidelitate. qꝛ nonremouet̉ culpa p̄cedētis infidelitatis. ſed ſanat̉ ẜm quid.vt ſupra. ceſſet a tali peccato. Hoc aūt frequēter cōtingitꝙ aliqͥs deſiſtit ab vno actu peccati etiā deo hoc fauente.qui tn̄ ab actu alteriꝰ peccati nō deſiſtit ꝓpria vanitate ſuggerente Et per hunc modum datur aliquaodo homini adeo ꝙ credat. non tn̄ datur ei caritatis donū. ſicut etiā aliquibꝰ abſqꝫ charitate dat̉ donū pphecie vel aliqͥd ſimile.Einde cōſiderandūeſt de effectibus fidei. Et circa hoc querunturduo. Primo vtruꝫ timor ſit effectus fidei. ſecundo vtrum purificatio cordis ſit fidei effectus.Ad primum ſic procedit̉Uidetur ꝙ timor non ſit effectus fidei. Effectus enī nonp̄cedit cauſam. ſed timor p̄cedit fidem. Dicit̉ enī Eccl̓. ijQui timetis deum credite illi. ergo timor nō eſt effectusfidei. ¶ Preterea idē non eſt cauſa cōtrariorū ſed timor⁊ ſpecies ſunt ꝯtraria. vt ſupra dictū ē. fides aūt generatſpem. vt dicit̉ in gloſa. Mat̉ .i. ergo nō eſt cauſa timoris.¶ Preterea contrariū non eſt cauſa cōtrarij. ſed obiectūfidei eſt quoddā bonum quod eſt veritas prima. obiectuꝫautem timoris eſt malū. vt ſupͣ dictū eſt. actus aūt habēt