QueſtioII
verū ē. ⁊ ideo v̓bū dei ſine cogitatice dꝫ īte ligi. nō aliqͦdhn̄s formabile qd̓ poſſit eē informe ⁊ ẜm hoc cogitatio ꝓprie d̓r motꝰ animi deliberātis nōdū ꝑfecti ꝑ plenā viſionē veritatis. ſꝫ qꝛ talis motꝰ pōt eē vel aī deliberantis circaītētiones vniuerſales. qd̓ ꝑtinet ad ītellectiuā ꝑtē. vel circa intētiones ꝑticulares qḋ ꝑtinet ad ꝑtē ſenſitiuaꝫ. ideocogitare. ſcd̓o modo ſumit̉ ꝓ actu ītellectus deliberātis.tertio modo ꝓ actu ꝟtutis cogitatiue. Si ergo cogitareſumat̉ coīter ẜm ꝓpriū modū. ſic hoc qd̓ d̓r cū aſſenſiōe cogitare nō dic̄ totā rōneꝫ eiꝰ qd̓ ē credere. Nā ꝑ hūc modūetiā qͥ ꝯſiderat ea q̄ ſcit vel ītelligit cū aſſenſione cogitatSi ꝟo ſumat̉ cogitare ſcd̓o mō ſic ī hoc ītelligit̉ tota rōhuiꝰ actꝰ qͦ ē credere. Actuū enī ad ītellectū ꝑtinētiū qͦdāhn̄t firmā aſſenſionē abſqꝫ tali cogitatiōe. ſicut cuꝫ aliqͥsꝯſiderat ea q̄ ſcit vel ītelligit. talis enī ꝯſideratio iā ē formata. Quidā ꝟo actꝰ ītellectꝰ hn̄t qͦdā cogitationē informem abſqꝫ firma aſſenſione. ſiue ī neutrā ꝑtē declinēt. ſic̄accidit dubitāti. ſiue ī vnā ꝑtē magis declinēt. ſꝫ tenēturaliqͦ leui ſigno ſic̄ accidit ſuſpicāti. ſiue vni ꝑti adhereat.tn̄ cū formidīe alteriꝰ qd̓ accidit opināti. ſꝫ actꝰ iſte qͥ ē credere hꝫ firmā adheſionē ad vnā ꝑtē ī qͦ ꝯueīt credēs cū ſciente ⁊ ītelligēte. ⁊ tn̄ eiꝰ cognitio nō eſt ꝑfecta ꝑ maximāviſionē. in qͦ ꝯuenit cū dubitāte ſuſpicāte ⁊ opināte. ⁊ ſicꝓpriū ē credētis vt cū aſſenſu cogitet. ꝓpter hoc diſtinguitur iſte actꝰ qͦ ē credere ab oībꝰ actibꝰ ītellectꝰ qͥ ſunt circaveꝝ vel falſū. Ad primū ergo dd̓m ꝙ fides nō hꝫ inqͥſitionē rōnis naturalis de mō ſtrātis id qd̓ credit̉ hꝫ tn̄ inqͦſitionē quādā eoꝝ ꝑ q̄ inducit̉ hō ad credēdum puta qꝛſūt dicta a deo ⁊ miraculis ꝯfirmata. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙcogitare nō ſumit̉ hic ꝓut ē actꝰ cogitatiue ꝟtutis. ſꝫ ꝓutꝑtinet ad ītellectū vt dictū ē. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ītellectꝰcredētis de terminat̉ ad vnū. nō ꝑ rōneꝫ ſꝫ ꝑ volūtatem. ⁊ideo aſſenſus hic accipitur ꝓ actu intellectus ẜm ꝙ a voluntate determinatur ad vnum.Adſcd̓ꝫ ſic proceditur videt̉ ꝙ incōueniēter diſtinguat̉ actꝰ fidei ꝑ hoc qd̓ ē credere deo. credere debet ⁊ credere ī deū. Uniꝰ enī habitꝰ vnꝰ ēactꝰ. ſꝫ fides ē vnꝰ habitꝰ cū ſit vna viriꝰ. ergo incōuenienter ponūt̉ plures actꝰ fidei. ¶ Preterea id qd̓ ē cōe omniactui fidei nō dꝫ poni vt ꝑticularis actꝰ fidei. ſed crederedeo īuenit̉ coīter in qͦlibet actu fidei. qꝛ fides īnitit̉ primeveritati. ergo videt̉ ꝙ incōueniēter diſtinguat̉ a qͥbuſdaꝫalijs actibꝰ fidei. ¶ Preterea id qd̓ ꝯuenit etiā nō fidelibꝰnō p̄t poni actꝰ fidei. ſꝫ credere deū eſſe ꝯuenit etiā infidelibꝰ. ergo nō dꝫ poni īter actꝰ fidei. ¶ Preterea moueri īfinē ꝑtinet ad volūtatē. cuiꝰ obiectū ē bonū ⁊ finis. ſꝫ credere nō ē actꝰ volūtatis ſꝫ ītellectꝰ. ergo nō dꝫ poni differētia vna eiꝰ qd̓ ē credere ī deū qḋ importat motū ī finē¶ Sꝫ ꝯͣ ē ꝙ Augꝰ hāc diſtinctionē ponit ī li. de ꝟbis dn̄i⁊ ſuꝑ Iohānē. ¶ Rn̄ſio dd̓m ꝙ actus cuiuſlibet potētievel habitꝰ accipit̉ ẜm ordinē potētie vel habitꝰ ad ſuumobiectū. Obiectū aūt fidei pōt tripliciter ꝯſiderari. cumenī credere ad ītellectū ꝑtineat ꝓut ineſt volūtate motꝰad aſſentiēdū vt dictū ē. p̄t obiectū fidei accipi vel ex ꝑteipſiꝰ ītellectꝰ. vel ex ꝑte volūtatis ītellectū mouētis. Siqͥdē ex ꝑte ītellectꝰ ſic ī ſubiecto fidei duo pn̄t ꝯſiderari. ſicut ſupͣ dictū ē. qͦꝝ vnū ē materiale obiectū fidei. ⁊ ſic ponit̉ actꝰ fidei credere deū. qꝛ ſicut ſupͣ dictū ē. nihil ꝓponitur nobis ad credēdū niſi ẜm ꝙ ad deū ꝑtinet. Aliud aūtē formalis rō obiecti qd̓ ē ſicut mediū ꝓpter qd̓ tali credibili aſſentit̉. ⁊ ſic ponit̉ actꝰ fidei credere deū. qꝛ ſic̄ ſupͣ di-
ctū ē. formale obiectū fidei ē veritas prima cui inheret hōvt ꝓpt̓ eā creditis aſſentiat. Si ꝟo ꝯſideret̉ tertio mō obiectu fidei ẜm ꝙ ē ītellectꝰ motꝰ a volūtate. ſic ponit̉ actꝰfidei credere ī deū. Ueritas enī prima ad volūtatē refert̉ẜm ꝙ hꝫ rōneꝫ finis. ¶ Ad primū ergo dd̓m ꝙ ꝑ iſta trianō deſignāt̉ diuerſi actꝰ fidei. ſꝫ vnꝰ ⁊ idē actꝰ hn̄s diuerſam relationē ad fidei obiectū. Et ꝑ hoc ptꝫ rn̄ſio ad ſcd̓ꝫAd tertiū dd̓m ꝙ credere deū nō ꝯuenit infidelibꝰ ſubea rōne qͣ ponit̉ actꝰ fidei. Nō enī credunt deū eē ſub hiscōditionibꝰ qͣs fides determinat. ⁊ iō nec vere deū credūtqꝛ vt ph̓s dic̄. xi. metaphi. In ſimplicibꝰ defectꝰ cognitionis ē ſolū ī nō attingēdo totalit̓. ¶ Ad qͣrtū dd̓m ꝙ ſicutſupͣ dictū ē volūtas mouet ītellectū ⁊ alias vires aīe ī finem. ⁊ ẜm hoc ponit̉ actus fidei credere in deum.Ad tertiū ſic procediturUidet̉ ꝙ credere nō ſit neceſſariū ad ſalutē. Ad ſalutemenī ⁊ ꝑfectionē cuiuſlibet rei ea ſufficere vidēt̉ q̄ ꝯueniūtei ẜm ſuā naturā. ſꝫ ea q̄ ſunt fidei excedūt naturalē hoīsrōneꝫ. cū ſint nō apparētia vt ſupͣ dictū ē. ergo credere nōvidet̉ neceſſariū eē ad ſalutē. ¶ Preterea periculoſe hō aſſentit illis ī qͥbꝰ nō pōt iudicare vtꝝ illud qd̓ ei ꝓponit̉ ſiveꝝ vel falſum. ẜm illud Iob. xij. Nōne auris ꝟba deiudicat. ſꝫ tale iudiciū hō hr̄e nō pōt in his q̄ ſunt fidei. qͣrehō nō pōt ea reſoluere ī principia prima ꝑ q̄ de oībꝰ iudicamꝰ. ergo periculoſum ē talibꝰ fidē adhibere. credere ergo nō ē neceſſariū ad ſalutē. ¶ Preterea ſalꝰ hoīs ī deo cōſiſtit. ẜm illud pͣs. Salꝰ aūt iuſtoꝝ a dn̄o. ſꝫ īuiſibilia deiꝑea q̄ facta ſunt ītellecta cōſpiciūt̉ ſempiterna qͦꝫ virtuseiꝰ ⁊ diuinitas. vt d̓r Ro. i. qͣ aūt cōſpiciūt̉ ītellectu noncredūt̉. ergo nō ē neceſſariū ad ſalutem vt hō aliqͣ credat.¶ Sꝫ ꝯͣ ē qḋ d̓r Heb. x. Sine fide impoſſibile ē placeredeo ¶ Rn̄ſio dd̓m ꝙ ī oībꝰ naturis ordinatis īuenit̉ ꝙ adꝑfectionē nature inferioris duo occurrūt. Unū qͥdē qḋ ēẜm proprium motum. Aliud aūt eſt quod ẜm motum ſuperioris nature. ſicut aqua ẜm motum proprium mouetur ad cētꝝ. ẜm aūt motū lune mouet̉ circa cētꝝ ẜm fluxū⁊ refluxū. Sil̓r etiā orbes planetaꝝ mouēt̉ ꝓprijs motibꝰab occidēte ī oriētē. motū aūt ꝓprij orbis ab oriēte in occidētē. Sola aūt natura rationalis creata hꝫ īmediatū ordinē ad deū. qꝛ cetere creature nō attingūt ad aliqͦd vl̓e.ſꝫ ſolū ad aliqͥd ꝑticulare ꝑticipātes diuinā bonitatē. velī eſſendo tm̄ ſicut inaīata. vel etiā ī viuēdo ⁊ cognoſcēdoſingularia. ſic̄ plante ⁊ aīalia. Natura aūt rationalis inqͣꝫtū cognoſcit vl̓em boni ⁊ entis rōnem hꝫ īmediatū ordinē ad vniuerſale eſſendi principiū. Perfectō ergo rationalis creature nō ſolū ꝯſiſtit ī eo qḋ ei cōpetit ẜm ſuā naturā. ſꝫ ī eo etiā qd̓ ei attribuit̉ ex qͣdā ſuꝑnaturali ꝑfection diuine bonitatis. Un̄ ⁊ ſupͣ dictū ē ꝙ vltima beatitudo hoīs ꝯſiſtit ī qͣdā ſuꝑnaturali dei viſionē ad quā qͥdeꝫviſionē hō ꝑtingere non p̄t niſi ꝑmodū addiſcētis a deodoctore. ẜm illud Ioh. vi. Oīs qͦ audit a patre ⁊ didicitvenit ad me. Huiꝰ aūt diſcipline fit hō ꝑticeps nō ſtatī.ſꝫ ſucceſſiue ẜm modū ſue nature. Oīs aūt talis addiſcēsoꝑtet ꝙ credat ad hoc ꝙ ad ꝑfectā ſciētiā ꝑueniat. ſic̄ etiāphiloſophꝰ dicit ꝙ oꝑtet addiſcēteꝫ credere. vn̄ ad hoc ꝙhō ꝑueniat ad ꝑfectā viſionē beatitudinis p̄exigit̉ ꝙ credat deo tāqͣꝫ diſcipulꝰ mgr̄o docēti. ¶ Ad primū ergo dicēdū ꝙ qꝛ natura hoīs depēdet a ſuꝑiori natura ad eiꝰ ꝑfectionē nō ſufficit cognitio naturalis. ſꝫ reqͥrit̉ q̄dā ſuꝑnaturalis. vt ſupͣ dictū ē. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ſic̄ hō ꝑ naturale lumē ītellectꝰ aſſentit principijs. ita hō ꝟtuoſus per
a