Sancti Thome
-AIIC XXII
Sancti Thomefectū reſpectu eē vitalis eē ſenſitiui. ⁊ eē intellectualis.ip̄m eſſe trāſcendens logice. ⁊ ẜm rōem intrinſece ꝯͣhetium. ⁊ ſil̓r qͣꝫuis ip̄m eē receptū in aliquā naturā ſpecialem ſine ꝑfectōe vitali. cuiuſmodi eſt eē lapidis ſit iꝑfectū reſpectu ip̄ius eē vital̓ in arbore. vel reſpectu eē ītellectualis in hoīe. tn̄ ip̄m eē ſingularit̓ in ſe ſubſiſtēs ſingulas ꝑfectōes in ſe cōp̄hēdit. Un̄ nec ip̄m ē ex natura rei ītrinſece ꝑfectibile vt eē trāſcendens nec eſt īꝑfectū reſpectu alicuiꝰ eſſe ī alio reꝑti. qͣliter eſt īꝑfectū eſſenō viuentꝭ. reſpectu ſcꝫ eſſe viuetis. Ad qͣrtā patuitin cōmento qͥd dd̓m Ad qͥntā dd̓m ꝙ rō militaret ſiꝑfectōes reꝝ eēnt in deo pariformit̉ qͣliter ſunt ī rebꝰ. cūius oppoſitū ſuꝑius dicebat̉ Ad ſextā dd̓m ꝙ lꝫ eſſeſumptū abſolute ⁊ ẜm ſe poſſit ſaltē ẜm rōem accipi cōmuniter inqͣꝫtū eē ꝯͣhit̉ ẜm rōem ꝑ eē vitale ꝑ eē ſenſitm̄et ſic de alijs. Uerū tn̄ cū d̓r eē ſub̓e eē aīalis vl̓ eſſe hoīstūc eē deſignat̉ cū vaga ſingularitate. ſicut cū d̓r curſushoīs curſus deſignat̉ vage indiuidual̓r. nā ſicut currerenō attribuit̉ hoī. ꝓut hō accipit̉ in ſua cōitate. ſꝫ inqͣꝫtūhō eſt ſingulariſatus cū actōes ſint ſuppoſitoꝝ. ita ꝯſil̓rnec eſſe attribuit̉ ſeu ꝯuenit alicui cōi inqͣꝫtum illud cōeꝯſiderat̉ in ſua cōitate. qꝛ ſic vl̓ia vl̓r exiſterent in naturaſꝫ ꝯuenit cōibꝰ inqͣꝫtū ip̄a ſunt ſingulariſata in indiuiduo cui pͥmo cōpetit exiſtere tāqͣꝫ ei qd̓ eſt. lꝫ ẜm rōempͥus ꝯueniat forme vel eſſentie tāqͣꝫ ei qͦ eſt ad ſenſumſuꝑius expoſitū. Ex his pꝫ ꝙ cōitas eſſe aīalis nō ē ꝓportionabilis cōitati eſſentie aīalis. ſꝫ potiꝰ cōitati huiqd̓ d̓r aliqd̓ aīal qd̓ eſt vagū indiuiduum Un̄ eſſe ſub̓eꝓportionat̉ in cōitate huic qd̓ d̓r aliqͣ ſub̓a ⁊ eſſe corꝑishuic qd̓ d̓r aliqd̓ corpꝰ. ⁊ ſic de alijs Sic itaqꝫ cōitas eēaīalis eſt ſola cōitas īdiuidual̓ vaga. ſed cōitas eſſentisaīalis eſt cōitas etiā cōplete vl̓itatis. Un̄ nō irrōnabiliter ꝯcedit̉ ꝙ Cexēpli gr̄a) hō ⁊ aſinus nō diuerſificant̉in eſſentia aīalis tn̄ diuerſificant̉ in eē aīalis. Scd̓o patꝫqͣre rōnabiliter ꝯcedit̉ ꝙ hō ⁊ aſinꝰ ꝯueniant in aīali cōſiderato eſſentialiter. ⁊ nō in aīali ꝯſiderato exiſtētial̓r.Nā aīal exn̄s deſignat̉ vage indiuidual̓r. vt aīal currēsTercio pꝫ qͣre eſſentia aīalis attribuit̉ hoī ⁊ aſino etiaꝫꝯſideratꝭ in ſua cōitate. ſꝫ eē aīalis nec eis nec aīali cōpetit ꝯſideratis cōiter. ſꝫ vt ꝯſiderant̉ in indiuiduis tāqͣꝫvl̓ia in re ſingulariſata. Quarto pꝫ ꝙ eſſentia rōnabilitpͥus attribuit̉ ſpēi qͣꝫ īdiuiduo. ecōtra ꝟo eſſe pͥus attribuit̉ indiuiduo qͣꝫ ſpēi. Quinto pꝫ ꝙ qͣꝫuis ſuꝑius dicebat̉ ꝙ eſſe exiſtentie etiā cōpetit nature ſpecifice. vel nature accepte cōiter ꝑ hoc tn̄ nō eſt intelligendū ꝙ exiſtere ꝯueniat nature ſpecifice. ſeu cōi inqͣꝫtū ip̄a cōiter accipit̉. ſꝫ inqͣꝫtū ip̄a ꝯſiderat̉ in ſingularibꝰ in qͥbꝰ lꝫ nō ſitꝓprie ſingularis vel indiuidua. eſt tn̄ ſingulariſata ⁊ īdiuiduata. ⁊ iſtud eſt memorie cōmendandū Ad ſeptimam qͦ ad pͥmā ꝑtē d̓r ꝙ deꝰ nō eſt ſub̓a ꝓut ſub̓a ponitur genꝰ generaliſſimū nā hͦ mō vt dictū eſt. ſub̓a ē resꝑ ſe ſubſtās ip̄i eē cuiuſmodi nō ē deꝰ. ſi āt ſub̓a capiat̉trāſcendentiꝰ. vtputa ꝓut eſt res ꝑ ſe ſubſiſtēs. tūc deus dici poſſet ſub̓a. ſꝫ tūc ſub̓a nō ē mēbrū ꝯdiuidēs ipſumens qd̓ īmediate diuidit̉ in decē genera. ſꝫ ē mēbrūꝯdiuidens ens acceptū trāſcendentiꝰ. Quo ad ſcd̓amꝑtē d̓r ꝙ ſi oē ens dicat̉ ſub̓a vel accn̄s oportebit. vl̓ ſubſtantiā caꝑe trāſcendentiꝰ qͣꝫ ꝓut ē genꝰ generaliſſimūvel oꝑtebit ens caꝑe reſtrictiꝰ qͣꝫ ſumit̉ cū de deo ⁊ creaturis p̄dicat̉ analogice Ad octauā d̓r ꝑ interemptōnem ſeq̄le. plura em̄ ſunt noīa appellatiua ẜᵐ grāmaticūvt chimera vel oīs ⁊ alia ſyncathegoremata q̄ nō ſunt
vl̓ia apud logicū. Nam grāmaticus attendit modumẜcandi. logicꝰ aūt ꝓtendit ad ip̄am naturam rei Adnona d̓r ꝙ in ſpē nō ſolū eſt diſtinctio rōnis rei rōnabil̓.qͣlem doctor in deo ponit. veꝝ etiā in qͣlibet ſpē reꝑibil̓eſt diſtinctio ex ip̄a natura rei. etiā in ſe accepte. qͣlem indeo ponere eſſet error. Ad decimam patuit in quarta ꝓpone quid ſit dd̓m.¶ Eirca lrām occurrit iſta dubi☞Atatio. vtꝝ qͣꝫuis eē ſit preſtantius qͣꝫ eſſentia. tn̄ eſſentia ſit infinita: ⁊ eſſe ſit finitū inip̄a intelligentia. Et arguit̉ pͥmo ꝯͣ pͥmā ꝑtē tituli. nampͥncipiū eſt p̄ſtantius ſuo pͥncipiato. ſꝫ eſſentia eſt pͥncipium ip̄ius eſſe. igit̉ eſſentia eſt preſtantior qͣꝫ ip̄m eſſe:Scd̓o arguit̉ ꝯͣ ſcd̓am ꝑtē tituli. qꝛ ſi eſſentia in ſeparatis eſſet infinita. hoc vel eſſet infinitate molis vel qͣꝫtitatis. vel infinitate ꝑfectōis. Non pͥmū. qꝛ illa infinitasꝯuenit ſolū quātitati. nec ſcd̓m. qꝛ ſic eſſentia intelligentie eſſet infinite ꝑfectōis. vel eſſet ſaltē longe ꝑfectior qͣꝫip̄m eſſe In oppoſitū vtriuſqꝫ eſt autoritas doctorisin lr̄a Ad iſtud dubiū dd̓m pͥmo ꝙ nedū in intelligētia veꝝ etiā vbilibet ip̄m eēpuenit ſimpl̓r eſſentia in ꝑfectōe. Patet qꝛ in qͦlibet creato eſſe cōꝑatur ad eſſentiam ſicut forma ad materiā. Un̄ ſicut forma eſt actuseſſentialis materie ⁊ eiuſdē generis cū materia. ita eſſeeſt exiſtentialis actualitas eſſentie. ⁊ eſt eiuſdem generis cum eſſentia: Ex iſto ſeqͥtur correlarie ꝙ etſi eſſeeteſſentie intelligentiaꝝ ꝯcreantur ſimul teme. tn̄ eſſe prius ꝓducit̉ natural̓ ordinis pͥoritate. Scd̓o dd̓m ꝙin intelligentijs eſſentia d̓r infinita. eo ꝙ ip̄a in aliud nōrecipit̉ qͦ ꝯͣ ip̄m eſſe ſuſceptū in eſſentiā finiri d̓r. pꝫ nameſſe recipit̉ in eſſentiā ſicut actꝰ in potentiā. actꝰ āt ꝑ potentiā qͦdāmō finit̉ inqͣꝫtū ī ip̄aꝫ recipit̉ Eſſentia ꝟo inintelligentijs nō recipit̉ in materiā. eo ꝙ intelligētie ſtꝭſub̓e a materia ſeꝑate ſuntqꝫ ꝑ ſe indiuidue. Ex iſtoſeqͥtur correlarie ꝙ infinitas eſſentie in ip̄is intelligētijsinfinitati materie ꝑtim ē diſſil̓is. ꝑtim pariformis. Patet. qꝛ ſicut materia in aliud nō ſuſcipit̉. ita nec eſſentiaUerū tn̄ materia ē viciſſim. ſuſceptiua formaꝝ diuerſarum rōne cuius īdeterminata ⁊ infinita d̓r. Eſſentia ꝟovniꝰ rei nequit viciſſim in ſe ſuſcipere diuerſas exn̄tiasp¶ Ad pͥmā d̓r ꝙ eēntia ⁊ formay ¶ A noſtę pͥncipia eē exn̄tie niſi inqͣꝫtū eē pͥus natural̓r in forma ſuſcipit̉ vel in eſſentiā qͣꝫſuſcipiat̉ in ſuppoſitū vel in materia vt ſuꝑius ē late declaratū. Uerutn̄ ip̄a forma ꝑtis d̓r pͥncipiū ꝯſtitutiuūip̄ius eē eēntie inqͣꝫtū ē eiꝰ ꝑs. etiā pͥncipalis Ad ſecundā d̓r ꝙ eēntia nec ē īfinita infinitate molis. nec īfinitate ꝑfectōis. ſꝫ īfinitate irreceptibilitatꝭ. qꝛ ſcꝫ nō recipitur in aliud. vt patuit ſuperiusj ¶ Occurrit/ iſta dubitatio. vtꝝ rōnalesvl L. M aīe īdiuiduate ꝑ corpꝰ occaſional̓r poſt2ſeꝑatōem diſtinguant̉ dūtaxat numeral̓r. Et arguit̉pͥmo ꝙ ſic. ip̄a aīa intelligit̉ indiuidua ꝓut ē terminuscreatōis. eo ꝙ actōes ſunt circa ſingularia. ſꝫ aīa ē priusnatural̓r terminꝰ creatōis qͣꝫ informet corpꝰ. igit̉ aīmap̄intelligit̉ īdiuidua an̄ ip̄ius cū corꝑe vnionē Scd̓oſic. drn̄a formal̓ ē drn̄a ſpecifica. ſꝫ aīe ſeꝑate dn̄t formaliter. igit̉ drn̄t ſpecifice Minor pꝫ qꝛ aīe ſeꝑate ſunt ſolūforme ab inuicē diuerſe Tercio. ſi aīe ſeꝑate diſtinguerent̉ nūeral̓r ſeq̄ret̉ ꝙ ip̄e eēt quāte. Seq̄la pꝫ. qꝛ eis attribueret̉ nūerꝰ indiuidual̓ qͥ videt̉ eē de genere qͣꝫtitatꝭ
diij