Deente et eſſentia
ditatis ſeu nature. ita ꝙ natura dicat̉ ſingularꝭ. qꝛ ſpēsintelligibilis q̄ nature gerit vicē exiſtit ſingularis. Un̄⁊ ip̄a ſpēs intelligibilis ſaltē ip̄oꝝ accidētiū eſt qͦdāmōeiuſdē exiſtentie cū accn̄te. ſicut ſpēs ſenſibilis coloris ēeiuſdē eſſentie cū colore. nō tn̄ videt̉ hoc cenſendū eē deſpē intelligibili ſub̓e. Nā illa cū ſit in intellectu inheſiue tāqͣꝫ accn̄s nō videt̉ eē taliter eiuſdē eſſentie cū ſub̓aqͣꝫuis qͥdā dicant oppoſitū defendētes ꝙ ſpēs intelligibiles nō afficiūt intellectū inheſiue ſꝫ inſunt intellectuiꝑ modū localis ꝯtinētie ⁊ allegant ph̓m dicentē ꝙ intellectus eſt locꝰ ſpecieꝝ. Et hij forſitan ꝯcederent ꝙ ſpecies intelligibilis ſe vl̓is nō ſingulariſata in intellectu.rit etiā natura intellecta. ⁊ ſit illud cui attribuit̉ intentiovl̓is qd̓ tn̄ ſententie ph̓i nullatenꝰ ē ꝯforme. Poſſit etiāqͥs rōnem euadēdo dicere ꝙ doctor hic Auerroym impugnat qͥ ponebat ꝙ ſi ſpēs intelligibilis eēt ſingularistūc ⁊ natura ꝑ eā p̄ſentata eſſet ſingularis. d̓t Doctorinuectiue ꝙ etiā ſuppoſito ꝙ natura intellecta eſſet ſingularis ꝓut eſt in hoc vel in illo intellectu. adhuc tn̄ eēpoſſet vl̓is ꝑ relatōem ad indiuidua. quoꝝ oīm ē ſil̓itudo. Etiā dici poſſet ꝙ ip̄a natura intellecta diceret̉ ſingularꝭ ꝑ relatōem ad intellectū ſingularē in qͦ tn̄ nō eſſꝫſubiectiue. ſꝫ a quo cognoſceret̉ obiectiue Sꝫ hic modꝰſingularizatōis meo iudicio ē extortꝰ. qꝛ quodāmō ſil̓rqͥnimo diceret̉ potiꝰ ꝙ hec ip̄a materia ītellecta efficeret̉ſingularis per relatōem intentionalem qua per intellectum ad indiuidua comparaturScd̓s tractatus de eſſentijsſubſtantiarū immaterialiūUnc aūt reſtat videre ꝑ quē moduꝫſit eſſentia ī ſubſtātijs ſeparatis. ſcꝫin aīa ⁊ intelligētia ⁊ cā pͥma Quāuis em̄ ſimplicitateꝫ pͥme cauſe oēsph̓i ꝯcedāt. tn̄ cōpōem ex materia ⁊ forma qͥdaꝫnitunt̉ includere in intelligētijs ⁊ in aīa. Cuiuspoſitōis autor videt̉ fuiſſe Auicebron autor libri fontis vite Tamē hoc dictis ph̓oꝝ cōiterrepugnat qͥ eas ſubſtātias ſeꝑatas a materia nominant. ⁊ eas abſqꝫ oī materia eſſe cōprobant.Cuiꝰ demonſtratio ē potiſſima ex ꝟtute intelligendi q̄ in eis ē. videmꝰ em̄ formas non eē actuintelligibiles niſi ẜm ꝙ ſeparant̉ a materia et aꝯditōnibꝰ materie Nec efficiunt̉ intelligibilesin actu niſi ꝑ v̓tutē ſub̓e intelligētis ẜm ꝙ recipiunt̉ in ea ⁊ ẜm ꝙ cognoſcunt̉ ꝑ eā Un̄ oꝑtꝫ ꝙin oī ſub̓a intelligente ſit oīno īmunitas a materia. ita ꝙ nō habeat pateriā ꝑtem ſui. nec ſit forma īpreſſa materie. vt eſt deformis corꝑalibꝰec etiā p̄t aliqͥs dicere ꝙ intelligentē nō impediat materia q̄libet. ſꝫ materia corꝑalis tm̄ ſi em̄hoc eēt rōe materie corꝑalis tm̄ cū materia corporalis non dicat̉ niſi ẜm ꝙ ſtat ſub forma corporali tūc oporteret ꝙ hec materia haberet impedire ītelligentē qd̓ a forma corꝑali nō p̄t eſſe.
A7qꝛ etiā ip̄a forma corꝑalis actu intelligibilis ⁊4ē ſicut et alie forme ẜm ꝙ a materia abſtrahunt̉Un̄ in aīa vel in intelligentia nulla eſt cōpoſitōex materia ⁊ forma vt hoc modo accipiat̉ in eiseſſentia ſicut in ſubſtātijs corꝑalibꝰ. ſꝫ ē cōpoſitio in eis ſubſtātijs ſimplicibꝰ forme ⁊ eē. Un̄in cōmēto noue ꝓpōis libri de cauſis declarat̉ꝙ intelligentia eſt hn̄s eſſe ⁊ formam. ⁊ accipit̉ibi forma ꝓ ip̄a qͥdditate vel natura ſimpliciEt quō hoc ſit planū videre deducit̉ hoc mō. q̄cunqꝫ em̄ ſic ſe hn̄t ad inuicē ꝙ vnū ē cā alteriusillud qd̓ hꝫ rōnem cauſe p̄t eē habere ſine alteroſꝫ nō ꝯuer. it̉. talis aūt inuenit̉ habitudo materie ⁊ forme. qꝛ forma dat eē materie. ⁊ iō īpoſſibile eſt eē materiā ſine aliqͣ forma. tn̄ nō ē īpoſſibile aliquā formā eē ſine materia. forma em̄ in eoꝙ ē forma nō hꝫ dependentiā ad materiā: ſꝫ ſi inueniant̉ aliq̄ forme q̄ nō pn̄t eē niſi in materia hͦaccidit eis ẜm ꝙ ſunt diſtantes a primo principio qd̓ ē actꝰ pͥmus ⁊ purꝰ. vn̄ ille forme queſunt ꝓpinquiſſime pͥmo pͥncipio ſunt forme ꝑ ſeſine materia ſubſiſtētes. nō em̄ forma ẜm totuꝫgenus ſuū materia indiget vt dictū ē ⁊ hmōi forme ſunt intelligētie. Et iō nō oportꝫ vt eſſentievel qͥdditates eaꝝ ſub̓aꝝ ſint aliud qͣꝫ ip̄a formaIn hͦ gͦ differt eſſentia ſub̓e cōpoſite ⁊ ſubſtātię ſimplicis. qꝛ eſſentia ſub̓e cōpoſite nō tm̄ eſtforma ſꝫ cōplectit̉ materiā ⁊ formā. eſſentia aūtſub̓e ſimplicis ē forma tm̄ Et ex hoc cauſant̉alie due dr̄ne. vna ē ꝙ eſſentia ſub̓e cōpoſite p̄tẜcari vt totū vel vt ꝑs qd̓ accidit ꝓpter materiedeſignatōem vt dictū ē. ⁊ iō nō qͦlibet mō p̄dicat̉ eſſentia rei cōpoſite de ip̄a re cōpoſita. nonem̄ p̄t dici ꝙ hō ſit qͥdditas ſua. ſꝫ eēntia rei ſimplicis q̄ ē ſua forma nō p̄t ẜcari niſi vt totū cumnihil ſit ibi p̄ter formā qͣſi formā recipiēs. ⁊ iō qͦcunqꝫ mō ſumat̉ eēntia ſub̓e ſimplicis de ea predicat̉. Un̄ Auicēna d̓t ꝙ qͥdditas ſimplicis eſtip̄m met ſimplex. qꝛ nō eſt aliqd̓ aliud recipiēsqͥdditatē ip̄am. Scd̓a drn̄a ē. ꝙ eſſentie rerūcōpoſitaꝝ ex eo ꝙ recipiunt̉ in materia ſignatamultiplicant̉ ẜm diuiſionē eiꝰ. vn̄ ꝯtingit ꝙ aliqͣ ſunt idē ſpē ⁊ diuerſa numero. Sꝫ cū eſſentiaſimplicis nō ſit recepta ī materia nō p̄t ibi eē talis multiplicatio. ⁊ iō oportꝫ vt nō inuenianturin illis ſubſtātijs plura indiuidua eiuſdē ſpēi. ſꝫqͦt ſunt ibi indiuidua tot ſunt ibi ſpēs. vt Auicenna expreſſe dicitIſte eſt ſcd̓us tractatꝰ huiꝰ libri in qͦ doctor incipit