QueſtioCXL
Uidetur ꝙ quarta beatitudo .ſ. beati qui eſuriūt ⁊ ſitiuntiuſticiā. non rn̄deat dono fortitudīſ. Donū enī fortitudīsnon rn̄det virtuti iuſticie ſed potius donū pietatis. ſꝫ eſurire ⁊ ſitire iuſticiā ꝑtinet ad actū iuſticie. ergo beatitudoiſta magis ꝑtinet ad donū pietatiſ qͣꝫ ad donū fortitudiniſ¶ Pre. Eſuties ⁊ ſitis iuſticie importat deſideriū boniſed hoc ꝓprie ꝑtinet ad charitatē cui non rn̄det donū fortitudinis ſed magis donū ſapiētie. vt ſupra habitū eſt. ergoiſta beatitudo non rn̄det dono fortitudiniſ ſed dono ſapīe¶ Pre. Fructus conſequūtur ad beatitudines qꝛ d̓ rōnebeatitudinis eſt delectatio vt d̓r in. i. ethi. ſed in fructibuſnon videt̉ aliquid poni qd̓ ꝑtineat ad fortitudinem. ergoneqꝫ beatitudo aliqua ei rn̄det. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ Aug.dicit in li. de ſermone dn̄i in monte. Fortitudo congruiteſurientibꝰ. laborāt enī deſiderantes gaudiū de veris bonis. amorē a terrenis auertere cupiētes ¶ Rn̄. dd̓ ꝙ ſic̄ſupra dictū eſt Aug. attribuit beatitudines donis ẜm ordinē enumeratōis conſiderata tn̄ aliqͣ cōuenientia. ⁊ ideoquartā beatitudinē .ſ. d̓ eſurie ⁊ ſiti iuſticie attribuit quarto dono .ſ. dono fortitudinis. eſt tn̄ ibi aliqua ꝯuenientiaqꝛ ſicut dictū eſt fortitudo in arduis cōſiſtit. eſt aūt valdearduū ꝙ aliquis non ſolū oꝑa virtuoſa faciat q̄ cōiter dicūtur oꝑa iuſticie ſed faciat ea cū inſatibili quodā deſiderio. quod pōt ſignari ꝑ famē ⁊ ſitim iuſticie. ¶ Ad .i. ergodd̓ ꝙ ſicut Chryſo. dicit ſuꝑ Matth. iuſticia hic pōt accipi non ſoluꝫ ꝑticularis ſed etiā vniuerſalis q̄ ſe habet adoīm virtutū opera vt d̓r in. v. ethi. in quibꝰ arduū intēditfortitudo q̄ eſt donū. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ charitas eſt radixoīm donoꝝ ⁊ virtutū. vt ſupra dictū eſt. ⁊ ideo quicquidꝑtinet ad fortitudinē pōt etiā ad charitatē ꝑtinere. ¶ Adiij. dd̓ ꝙ inter fructus ponūtur duo q̄ ſufficienter corrn̄dent dono fortitudinis .ſ. patiētia q̄ reſpicit ſuſtinentiaꝫmaloꝝ. ⁊ longanimitas q̄ reſpicere pōt diuturnā expectationē ⁊ oꝑationem bonoꝝ.¶ Queſtio. CXL.Einde ꝯſideradumeſt de preceptis fortitudinis. Et primo de preceptis ip̄iꝰ fortitudīs. ſcd̓o de p̄ceptis ꝑtiū eiꝰAd primū ſic procediturUidetur ꝙ non ꝯueniēter in lege diuina p̄cepta fortitudinis tradātur. Lex enī noua perfectior eſt veteri lege. ſedin veteri lege ponūtur aliqua precepta fortitudinis. vt pꝫDeutro. .xx. ergo ⁊ in noua lege aliqua precepta fortitudinis danda fuerūt. ¶ Pre. Precepta affirmatiua vidētur eſſe potiora preceptis negatiuis. qꝛ affirmatiua in cludūt negatiua ſed non ecōuerſo. incōuenienter ergo in lege diuina ponūtur p̄cepta fortitudīs ſolū negatiua timorem ꝓhibentia. ¶ Pre. Fortitudo eſt vna de virtutibꝰ prīcipalibus. vt ſupra habitū eſt. ſed p̄cepta ordinātur ad virtutes ſicut ad fines. vnde debent ei ꝓportionari. ergo ⁊ p̄cepta fortitudinis debuerūt poni inter p̄cepta decalogi q̄ſunt prīcipalia legis p̄cepta. ¶ Sed ꝯͣriū apparet ex traditione ſacre ſcripture. ¶ Rn̄. dd̓ ꝙ p̄cepta legis ordinātur ad intentōeꝫ legiſlatoris. vn̄ ẜm diuerſos fines quosintendit legiſlator oportet diuerſimode p̄cepta legiſ inſtitui. vn̄ ⁊ in rebꝰ humanis alia ſunt. precepta democraticaalia regia. alia tyrānica. finis aūt legis diuine eſt vt homoinhereat deo. ⁊ ideo p̄cepta legis diuine tā de fortitudineqͣꝫ de alijs virtutibus dant̉ ẜm ꝙ conuenit ordinatōi mētis in deū. ⁊ ꝓpter hoc Deutro. xx. d̓r. Nō formidetis eosqꝛ dn̄s deus veſter in medio veſtri eſt. ⁊ ꝓvobis ꝯͣ aduer
ſarios dimicabit. leges aūt humane ordinātur ad aliquamundana bona. ẜm quoꝝ conditōꝫ p̄cepta fortitudinis inhumanis legibꝰ inueniūtur. ¶ Ad i. ergo dd̓ ꝙ vetus teſtamētuꝫ habebat tꝑalia ꝓmiſſa. nouū aūt ſpūalia ⁊ eterna. vt Aug. dicit ꝯtra Fauſtū. ⁊ ideo neceſſariū fuit vt ī veteri lege ppl̓s inſtrueret̉ qualiter pugnare deberet etiā corporaliter ꝓ terrena paſſione acquireda. in nouo aūt teſtamēto inſtruendi fuerūt hoīes qualiter ſpūaliter certandoad paſſionē vite eterne ꝑuenirēt. ẜm illud Matth. xi. Regnum celoꝝ vim patit̉ ⁊ violēti rapiūt illud. vn̄ ⁊ Petrꝰprecepit. i. Pet̄. vlti. Aduerſarius veſter diabolus tanqͣꝫleo rugiens circūit querēs quē deuoret. cui reſiſtite forteſin fide. ⁊ Iaco. iiij. Reſiſtite diabolo ⁊ fugiet a vobis. qꝛtn̄ hoīes ad ſpūalia bona tendētes ab eis retrahi poſſemtꝑ corꝑalia ꝑſcula. fuerūt etiā in lege diuina danda fortitudinis p̄cepta ad ſuſtinenda fortiter tꝑalia mala. ẜm illd̓Matth. x. Nolite timere eos qui occidūt. corpꝰ. ¶ Ad. ij.dd̓ ꝙ lex in ſuis p̄ceptis d̓ꝫ habere cōem inſtructioneꝫ. eavero q̄ ſunt agēda in ꝑiculis non poſſunt ad aliquod cōereduci ſicut ea que ſunt vitanda. ⁊ iō p̄cepta fortitudinismagis dant̉ negatiue qͣꝫ affirmatiue. ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ ſic̄dictū eſt p̄cepta docalogi ponūtur in lege ſicut prima principia q̄ ſtatim debent eſſe oībꝰ nota. ⁊ ideo p̄cepta decalogi debuerunt eſſe principaliter de actibꝰ iuſticie in quibusvidetur eſſe ratio debiti. non aūt de actibꝰ fortitudinis. qꝛnō ita manifeſte videtur eē debitū ꝙ aliquis ꝑicula mortis non reformidet.Ad ſecundū ſic procedit̉.Uidet̉ ꝙ incōueniēter tradātur p̄cepta in lege diuina d̓ꝑtibꝰ fortitudinis. Sicut enī patiētia ⁊ ꝑſeuerātia ſunttes fortitudinis. ita magnificētia ⁊ magnanimitas ſiuefiducia. vt ex ſupra dictis pꝫ. ſed de patiētia inuenianturaliqua p̄cepta tradita in lege diuina. ſil̓r etiā ⁊ de ꝑſeuerātia. ergo pari rōne de magnificētia ⁊ magnanimitate aliqͣp̄cepta tradi debuerūt. ¶ Pre. Patientia eſt virtus maxime neceſſaria cū ſit cuſtos aliaꝝ virtutū. vt Grego. dic̄ſed alijs virtutibus dant̉ abſolute p̄cepta. nō ergo d̓ patientia fuerūt danda p̄cepta q̄ intelligūtur ſolū ẜm p̄parationē animi. vt Aug. dicit in li. de ſermone dn̄i ī mōte.Pre. Patientia ⁊ ꝑſeuerātia ſunt ꝑtes fortitudinis vt dictū eſt. ſed de fortitudine non dant̉ p̄cepta affirmatiua ſꝫſolū negatiua. vt ſupͣ habitū eſt. ergo etiā neqꝫ de patientia ⁊ ꝑſeuerātia fuerūt danda p̄cepta affirmatiua ſꝫ ſoluꝫnegatiua. ¶ Sed ꝯtrariū habet̉ ex tradione ſacre ſcripture. ¶ Rn̄. dd̓ ꝙ lex diuina ꝑfecte informat hoīem de hisq̄ ſunt neceſſaria ad recte viuēdū. indiget aūt hō ad recteviuendū non ſolū virtutibꝰ principalibꝰ ſꝫ etiā virtutibꝰſecundarijs ⁊ adiūctis. ⁊ ideo in lege diuina ſic̄ dātur cōuenientia p̄cepta de actibꝰ virtutū principaliū. ita etiā dātur ꝯuenientia p̄cepta de actibꝰ ſcd̓aꝝ virtutū ⁊ adiūctaꝝ¶ Ad .i. ergo dd̓ ꝙ magnificētia ⁊ magnanimitas non ꝑtinent ad genus fortitudinis niſi ẜm quandā magnitudinis excellentiā quā circa ꝓpriā materiā cōſiderāt. ea aūt q̄ꝑtinent ad excellentiā magis cadūt ſub ꝯſilijs ꝑfectionisqͣꝫ ſub p̄ceptis neceſſitatis. ⁊ iō de magnificentia ⁊ de magnanimitate nō fuerūt dāda p̄cepta ſed magis ꝯſilia. afflictiones aūt ⁊ labores pn̄tis vite ꝑtinēt ad patientiā ⁊ perſeuerantiā non rōne alicuius magnitudinis in eis cōſiderate ſed rōne ip̄ius generis. ⁊ iō de patiētia ⁊ ꝑſeuerantiafuerūt dāda p̄cepta. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ ſicut ſupra dictū eſt.p̄cepta affirmatiua ⁊ ſi ſꝑ obligent nō tn̄ obligāt ad ſꝑ ſꝫ