Queſtio.clxxiij
in alio. ſcꝫ ī volūtatectoris. Dicit̉ aūt irremiſſibile qd̓ꝯtriat̉ ꝑ ſe gr̄e remiſſioīs. et hoc mō dicit̉ impnīa pct̄mirremiſſibile. Dicit̉ etiā irremiſſibile qd̓ inhabile ē r̄mitti. et hoc mō dicit̉ obſtīatio. Dicit̉ etiā qd̓ indignū ē remitti. qꝛ tollit admīculās: et hoc mō impugnatio fraterne gr̄e ē pct̄m irremiſſibile. Dicit̉ etiā irremiſſibile qd̓ n̄hꝫ colore excuſatōis ſic̄ hꝫ pct̄m qd̓ eſt ex ignorātia vl̓ exinfirmitate. et hoc mō qd̓cūqꝫ pct̄m in ſpīſct̄m qꝛ eſt excerta malicia dicit̉ irremiſſibile. ex his v̓o pt̄ patere qualiter intelligenda ſunt que obiecta ſūt. ¶ Qd̓ em̄ primoobijcit̉ attēdit̉ de pct̄o qd̓ ē remiſſibile rōe ſtatꝰ viatorisin qͦ ē poſſibilitas ad gr̄am pꝰ lapſuꝫ. Secūdum aūt datintelligere remiſſibile ꝓpter magnitudīem miſericordiedīne cū deſꝑatiſſimos ꝯuertit. Terciū v̓o dat ītelligereremiſſibile īterū rōe ſtatꝰ. Quartū aūt dat ītelligere remiſſibile rōe potētie redēptoris. Quītū aūt dat ītelligremiſſibile eo ꝙ ẜm eē ſuuꝫ eſt finibile: ſi aſſit volūtasex ꝑte hoīs et gr̄a ex ꝑte dei. ¶ Rōes v̓o q̄ inducte ſūt adrariū dicūtur irremiſſibile: vl̓ ꝙ nūꝙͣ remittet̉. vl̓ ꝓpt̓itatē ad indignitatē. vel qꝛ cām excuſatōis noninhhꝫ. ¶ Deinde querit̉ de hͦ qd̓ dr̄. ꝙ ꝗ dixerit ī ſpm̄ ſct̄mnō remittet̉ hic neqꝫ in fut̉o. vidr̄ em̄ ꝙ ſuꝑfluū ſit illudqd̓ addit̉. neqꝫ dimittet̉. cū em̄ hec ſit mors hoī qd̓ caſusangeli. poſt caſū aūt angeli nō ē dimiſſio pct̄i. poſt mortem gͦ hoīs nō ē remiſſio pct̄i: idē gͦ eſt dicere nō dimittet̉in fut̉o et nō dimittet̉ hic. ¶ Preterea dīc aug. in Ench̓.Nemo ſperet qd̓ hic neglexit cū obierit apud deū mereri. om̄e em̄ meritū quo poſſit ꝗſpiā poſt hac vitā releuari. hic oꝑat̉. nō gͦ vidr̄ ꝙ aliqua fiat dimiſſio pct̄i ī futuro eius qd̓ hic nō eſt dimiſſuꝫ. ſuꝑflue gͦ addit̉ illa cōpulatio. ¶ Ad qd̓ dicēdū ē. ꝙ aliqͣ dimittutur hic qͦ ad culpam et nō qͦ ad penā. ſic̄ ē de pct̄is ꝗbuſdā mortalibꝰ deꝗbꝰ nō ē facta ſatiſfactō ī pn̄ti. Aliqͣ d̓o ſic̄ vr̄ dice̓ gregque poſt mortē dimittūtur et quo ad culpā et qͦ ad penDicit em̄ ī moral̓. ſunt q̄dā leuia. q̄ ſi in hac vitā nōdumſunt remiſſa: poſt morteꝫ grauāt: ſed remittūtur ſi digniſūt. et magis explanat̉ ꝑ hoc qd̓ dīc aug. ad iulianū. Sinulla remitterent̉ in iudicio nouiſſimo. puto ꝙ dn̄s nondixiſſet de quodā peccato. Nō remittetur in hoc ſeculoneqꝫ in futuro. Siue gͦ culpe ẜm ſe tollātur in futuro ſiue nō: aliqͣ ſunt peccata que dimittūtur in futuro qͦ adpenā. ſi homo bonis actibꝰ in hac vita vt ibi dimittaturp̄meruit.¶ Queſtio. clxxiiij. de deſperVoniā vero deſpeatio gͣuiſſima ſpēs ē pct̄i ī ſpm̄ ſct̄m. dicendū ē de deſꝑatōe. Circa quā hec pn̄tq̄ri. Si deſꝑatio ē pct̄m ẜm illā diffinitōeꝫ pct̄i quā poīt aug. Pct̄m ē ꝯuerſio⁊cͣ. ſiue pct̄m ē ſpreto incōmutabili bono et adhere̓ commutabilibꝰ hoīs. Scd̓o vtrū ſit pct̄m idē cū ſpe. ſiue cōfidētia q̄ ē ī creatura. Tercō vtrū deſperatō poſſit eē cūIfide informi aut nō. Quarto vtrū deſꝑatio ſit de potentia dei ſic̄ de boītate diuīa. Quīto vtrū deſꝑatio ꝓut eſtpct̄m ꝑmaneat ī damnato ẜm actū. Sexto de comꝑatione deſꝑatōnis ad alia peccata et de comꝑatōe ꝑtiū int̓ſe. Septimo vtrū deſꝑare de ſalute ꝓximi ſit pctꝫ. Octauo de remedio peccati deſperatōis.¶ Nembrū primumDiimū ſic videt̉ ꝙ nō ſit peccatū ẜm illam rōem. Peccatū em̄ ē cōuerſio ad mutabile bonū cū auerſiōe ab incōmutabili.ſed in deſꝑatione quātum ē de ſe non ē niſiuerſio. auertit em̄ a ſūma bonitate qd̓ pꝫ ex rōne eius.Deſperatio em̄ eſt de bonitate diffidētia ſicut habet̉. ij.Ro. cum aūt dicit̉ diffidētia de deo a deo notatur auerſio vel ẜm ꝙ dicit aug. in li. de fide ad petrū deſperatio
eſt diffidentia de dei miſericordia. ¶ Cōtra. nullus volūtate auertit̉ actualit̓ a ſūmo bono niſi aliꝗd aliud alliciat ip̄m ꝑ ꝯcupīam. ſic em̄ dr̄ in. j. iacob̓. vnuſꝗſqꝫ abſtractus a ꝯcupīa ſua et illectꝰ temptat̉. cōcupīa aūt cū conceꝑit parit pct̄m. cū aūt deſperas temptat̉ a ſua cōcupīaeſt illectꝰ. ꝯcupīa aūt eſt reſpectu mutabilis boni. deſperans gͦ cōuertit̉ ad mutabile bonū. ¶ Ad qd̓ dicēdū eſtꝙ licet deſperatio principalit̓ reſpiciat auerſionē a miſericordia dei. nihilomīꝰ tn̄ aliqd̓ hꝫ illectiuū. Et ſi queratur ꝗd ſit: dicēdū ē. ꝙ hec eſt delectatio in magnitudinepct̄i rōne cuiꝰ deſperat de venia. et hͦ īnuit̉ ī glo. ſuꝑ illd̓x. leui. inter hͦ hyrcū ⁊cͣ. pct̄m ī ſpm̄ ſct̄m ē ī ſceleribꝰ vſoad finē vite ſue ꝑſeuerare. de ſalute ſua deſperare. cōueſio gͦ ad delectatōꝫ pct̄i eſt iniciū deſperatōis. hoc etiampꝫ ꝑ hoc qd̓ dicit Criẜ. oſtēdēdo gͣdꝰ in pct̄o ip̄iꝰ CaynPrio em̄ dyabolꝰ p̄parat ip̄m deteriora offerre. ſcd̓o īuidiam et emulatōꝫ accēdit. tercio int̓ficere ꝑſuaſit. deinde negare inquinatā occiſionē. poſt nō deſiſtit quouſqꝫverticem maloꝝ deſperatōnū ſuꝑimpoſuit.¶ Membrum ſecundumEcūdo querit̉ vtrū ſit idem pct̄m cuꝫ ſpeſiue cū fidētia que ē in creat̉a. Eſt aūt cōfidere ī creat̉a ꝓpt̓ ſe pct̄m. vn̄ dr̄. jͣ. ad thi.vlt̓. Diuitibꝰ huiꝰ ſeculi p̄cipe. nō ſperarein incerto diuitiaꝝ. et in psͣ. Nolite ſperare in iniꝗtateet diuitias nolite ꝯcupiſcere. Et. .xvij. hiere. Maledictꝰhō qui ꝯfidit in hoīe ⁊ ponit carnē brachiū ſuū et a dn̄orecedit cor eius. pt̄ gͦ queri ſi deſꝑare ſit idē qd̓ iſta vanaſpes ſiue vana cōfidentia. Qd̓ vidr̄ ꝑ hͦ qd̓ dicit gregde creatore deſꝑaſſet ſi ſpem ī creaturā poſuiſſet. ex qͦ vr̄ꝙ ſic̄ auerſio ab īmutabili bono et cōuerſio ad mutabile bonū vnū eſſe pct̄i cōſtituūtur: ita cōfidētia ī creaturaindebita. et diffidētia de deo. gͦ deſꝑatō erit idem pct̄ꝫ cūvana ſpe. ¶ Cōtra. ꝯtingit aliquē peccare pct̄o vane ſperet nō de deo ſperare: gͦ nō ſunt vnū pct̄m. ¶ Preterea cōfidentia vana in creatura ſicut ē in cupido vel ambitioſo eſt pct̄m remiſſibile. deſperatio aūt eſt pct̄m irremiſſibile. gͦ nō ſunt vnū pct̄m. ¶ Qd̓ cōcedēdū eſt. ¶ Ad obiectū aūt in ꝯtrariū dicēdū ē. ꝙ illd̓ verbū greg. nō arguit neceſſario hoc eē illd̓. ſꝫ hoc aliqn̄ ſeꝗ ad illd̓. Uel deſperare pt̄ accipi ibi nō ꝓ om̄imoda priuatōe ſpei: ſed vtſit ſenſus nō oīno de deo ſperat. ꝗ̄ ſperat ī creat̉a. qui em̄ſpem ſuā ponit ī creaturā. nō totā ſpem ſuā ponit ī deo.et ſic pt̄ priuari ꝑfectio ſpei.¶ Nembrum terciumErcio q̄rit̉ vtrū deſperatō poſſit eē cū fideīformi an n̄? Et vr̄ ꝙ n̄. ſic̄ eī ſe hn̄t adīuicē fides formata ⁊ ſpes formata: ſic ſe hn̄tdinuicē fides informis et ſpes informis.Qd̓ p̄t̄ ꝓbari ex ꝯmutata ꝓportōe. ſic̄ em̄ ſe hꝫ fides formata ad fidem informē: ſic ſpes formata ad ſpem informē. ergo ꝑmutatim ſic̄ ſe hꝫ fides formata ad ſpem formatam ⁊cͣ. ſed fides formata ⁊ ſpes formata ſil̓ ſunt neceſſario: gͦ fides īformis ⁊ ſpes informis ſil̓ ſūt nccͣio. ſꝫſpes informis et deſꝑatio opponūtur. ergo deſꝑatio et fides informis nō ſeſe cōpatiūtur. ¶ Item ſic̄ dicit aug. inench̓. in hoc differūt fides et ſpes. qꝛ fides ē p̄teritaruꝫp̄ſentiū et futuraꝝ rerū. ſil̓r et̄ et maloꝝ ⁊ bonoꝝ. fideseſt etiā de his q̄ ꝑtinēt n̄ tm̄ ad nos ſꝫ etiā ad alios. ſpesaūt nō niſi bonaꝝ rerū: nec niſi futuraꝝ et ad ſe ꝑtinētiūꝓprie. vn̄ dīc apl̓us. viij. ad Ro. ſi qd̓ nō videmꝰ ſꝑamꝰ:ꝑ patīam expectamꝰ. pt̄ gͦ aliꝗs hr̄e fidem informē et tn̄deſperare: ſicut poteſt habere motū fidei aliquē et tn̄ nōſperare. poteſt em̄ aliꝗs credere vitā eternā alijs fut̉am.et tn̄ de ſeip̄o deſperare. ¶ Ad qd̓ dicēdū eſt. ꝙ ſpes informis prout gignitur ex fide informi. reſpicit illum articulū qui eſt de remiſſione peccatorum: et illum qui eſtde vita eternā. ẜm hoc ergo ꝙ fides informis ponit cumintegritate omnes articuloperatio que puat ſpem