Druckschrift 
2 (1481) Tabula tractatuus hui[us] secūde ptis sūme alexādri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Uarto querit̉ de cauſa iſtius peccati et radice. vtꝝ .ſ. ex amore ſit vel libidine: ẜm olibido dr̄ eſſe pͥncipiū om̄is pct̄i. on̄dit̉ artem. qm̄ amor ille inordinatꝰ ſiue livido idem ē accidia ex oppoſito ſe hn̄t. libido em̄ dr̄improba volūtas reſpectu eiꝰ qd̓ placꝫ. ſꝫ accidia ſiue triſticia dr̄ reſpectu eiꝰ qd̓ diſplicet. oppoſitū ſe hꝫ ad illum amorē inordinatuꝫ ſiue libidinē: reducit̉ ad illum tanꝙͣ ad radicē vel pͥncipiū. ex ſeꝗtur accidiaſit peccatū: om̄e peccatū ad illā reducat̉ tanꝙͣ ad radicem ſiue pͥncipiū ſicut dīc aug. in li. de li. ar. Ad qd̓dicendū. ẜm aug. in li. ar. licꝫ timor male humiliās etamor male accendens opponant̉: nihilominꝰ timor malehuīlians naſcit̉ ex amore male accendēte. ſic̄ aliꝗs accendit aliū hoīeꝫ quē timet. et hoc: qꝛ amat viue̓ ſine metu. et iſte amor ſiue libido mouet ip̄m. vn̄ ſint due radices pct̄oꝝ .ſ. timor et amor: tamē timor ſemꝑ redit̉ adamorē cauſat̉ ab illo. ſicut hr̄ in glo. ſuꝑ pͣs. Incenſaigni ſuffoſſa. et ideo dr̄ amor ſiue libido ſimpl̓r eſſe radix oīm pct̄oꝝ. qꝛ nunꝙͣ cauſat̉ pct̄m ex timore: qn̄ amorp̄cedat timore radicaliter. Sil̓r dicimꝰ licꝫ triſtetur in hoc peccato: hec tn̄ triſtica radicatur in aliqͦ qd̓ ſibi placet et ita patet radix cauſa iſtius peccati. Nembrum quintumUinto querit̉ vtrū accidia ſit capitale vicium. et on̄dit̉. ſpūale laborioſuꝫ ē triſtabile: ſꝫ triſtabile diſplicet tale non cadit in affectōne. et qd̓ cadit ī affectiōeē peccatū: accidia vel triſticia reſpiciat hmōi ſpūalelaborioſuꝫ: relinꝗtur eſt vnū de ſeptem vicijs capitalibꝰ. Item capitale viciū dr̄ capitale. ꝗa naſciturex alio ſꝫ alia ex ip̄o. ſed accidia ſiue triſticia naſcitur exalio non eſt capitale minor pꝫ qm̄ accidia fugit ſpūalelaborioſuꝫ ſic̄ dictū eſt. et hoc ꝓpter aliqd̓ delectabileei adueīt ex fuga illiꝰ laborioſi ſiue triſtabilis. iſtd̓ pecatū naſcit̉ ex appetitu vel amore inordinato alicuiꝰ dectabilis. ex alio pct̄o naſcit̉: et ita ē capitale. Itdicit gr̄e. ex ꝑturbatōe ire naſcit̉ triſticia ſꝫ ira ē viciūgͦtriſticia ſiue accidia naſcit̉ ex alio capitalicapitalip̄a eſt viciū capitale. ſic̄ diceremꝰ torpor eſſet capitaqꝛ ſeꝗtur ex accidia. Contͣ. greg. ī enūerationeaboli ponit ip̄am eſſe viciū capitale: ē viciuꝫqd̓ dicendū. accidia ẜm gre. ē capitacimā ratōeꝫ in cōtrariū dicendum. tridiſplicet niſi qꝛ eiꝰ oppoſitū placet .i. quies.lacet inordinate: ideo facit peccatū. cadit ergo accidia in affectōne rōne illiꝰ libidinis vel amoris inordīati an̄cedentis ad iſtā diſplicentiaꝫ ſiue triſticiā. Ad ſecundā rōnem dicendū. licet accidia vel triſticia naſcat̉ex amore libidinoſo: nihilominꝰ eſt viciū capitale. amorem̄ ille libidinoſus radix eſt pct̄i cuiuſlibet generalis ſic̄dicit aug. vn̄ iraſci ex illo impedit qn ſit viciū capitale. amor ille ſit pct̄m ſeꝑatu: īmo et radix eſſentialis cuiuſlibet pct̄i ſine eſt peccatuꝫ. vn̄ qn̄ dicimusiſte amat voluptuoſuꝫ inꝗete io fugit laborioſuꝫ. fugere laborioſū iſtd̓ ē motꝰ illiꝰ peccati accidie. amare at̄ voluptuoſuꝫ inꝗete iſtud ē radix eiꝰ. et hec duo vnū pecca ꝑficiūt duo. et pꝫ tūc naſcit̉ ex alio peccato: qꝛ diſtinguit̉ ī peccato ſꝫ faciūt vnū peccatū. Adterciā rōnem dicendū. ſeꝗ ex peccato capitali ē dupl̓rUno coordinatōne eſſentiali. ẜm dicimꝰ filie capitaliū pctōꝝ ſequūt̉ ex ipſis. et hoc ſeꝗ vel generari ex capitali vicio ſicut ex ira: bn̄ impediret viciū eſſe capitale qd̓ ex ip̄o ſeq̄ret̉. Alio generat̉ aliꝗd ex capitali vicio ita eſt coordinatio eſſentialis vniꝰ ad alteꝫſꝫ accidētalis. ſic ſeꝗ ex vno capitali impedit eſſe captale: ꝗa ſequit̉ tanꝙͣ filia. hoc modo ſequitur accidiavel triſticia ex ꝑturbatōne ire. non ſit eius filia: ſꝫ qn̄qꝫ ꝯtingit ex ipſa ſequitur.

Mombrum ſextumExto querit̉ de oppoſito iſtiꝰ peccati. oſtendit̉ aūt ſe opponit̉ ip̄i caritati. qm̄ caritas facit om̄e difficile facile. ſic̄ dr̄ ſuꝑ illud math̓. xj. Iugū meū ſuaue ē onꝰ meileue. qd̓ ē difficile ī ſe: amati ē facile. caritas facit diſficili facile. ſꝫ accidia facit cōtrariū: accidia ſe oppoītur caritati. at̄ opponit̉ fortitudini vidr̄. qꝛ dīc yſi accidie fortitudo: triſticie gaudiū opponit̉. Preteresvidet̉ opponit̉ gaudio quod eſt fructus ſpirituſſanctiqm̄ accidia ē triſticia. ſꝫ triſticia illa oppoīt̉ gaudio qd̓īfructꝰ. accidia eidē oppoīt̉. Preterea vidr̄ opponit̉caritati ſpēi patiētie. qm̄ ſuꝑ illd̓ psͣ. qͣre triſtis es aīamea. glo. freq̄nter et vehemēter ꝑſuadet triſticiā ſcl̓ifugiēdā. patīam et caritatē et ſpem extīguit. iſta opponit̉ iſtis. Et dicēdū accidia oībꝰ iſtis opponit̉et ꝓpter dr̄ſa ſūt ī ea. ip̄aꝫ accidiā ſic̄ dictū ē ꝯcomitat̉ diffidētia implēdi p̄cepta. et rōe hmōi diffidentieopponit̉ ſpei. Itē ibi ē tediū rei laborioſe. et rōe hmōi tedij opponit̉ fortitudini eſt ī aggreſſu difficiliū laborioſoꝝ radicaliter. Aut opponitur ip̄i caritati ꝓpt̓ ꝯtrarietatē ſuoꝝ motuū. qꝛ accidia facit facile eſtīari difficilecaritas difficile facit eſtīari facile. Itē rōe īpatiētie ānere ip̄i oppoīt̉ patīe. que ē ī ſuſtinēdo ea vidētur aduerſa et laborioſa. eſt em̄ ip̄aꝫ accidiā ꝯcomitās ſꝑ impatīaẜm nos vocamꝰ impatīaꝫ ī ſuſtinēdo aliꝗd laborioſum et difficile ꝓpt̓ deū. et loꝗmur de impatīa que ēmotꝰ ſurgēs ex iiuria illata. hoc em̄ eſt in ira. ſe aut eteēntialit̓ opponit̉ gaudio: et rōe triſticie. hec em̄ determīat eiꝰ eēntiā. ſcꝫ accidia ē triſticia. et rōe triſticie illiꝰ ē eēntial̓: ip̄i oppoīt̉ gaudio ſe eēntialiterUerū tn̄ diſtinguēdū ē gaudiū. qꝛ qd̓daꝫ ē cōcomitās generalit̓ oēs v̓tutes. de hēt̉ Ro. xiiij. ē regnuꝫ deieſca et potꝰ: ſꝫ iuſtīa et pax gaudiū ī ſpūſct̄o. et huicopponit̉ prīo et ſe: ſꝫ ex ꝯſeq̄nti. qꝛ ſcꝫ oppoīt̉ v̓tuti. virtutē aūt cōcomitat̉ hoc gaudiū. eſt aūt aliud gaudiū qꝛeſt ī ſpūali laborioſo ꝓpt̓ deū. et hoc ſe opponit̉ accidie. Nembruꝫ ſeptimūtimo q̄rit̉ de ꝯꝑatōne accidie ad īuidiāvtꝝ ſint vnū pct̄ꝫ vl̓ duo. vidr̄ vnūqd̓ dr̄. xvj. ꝓuerb̓. ſpūs triſtis exiccat oſglo. triſticia ſcl̓i mortē oꝑat̉ agit̉. pinguedīeꝫ dīne caritatis ī robore v̓tutū qͣs exerce̓ vidr̄ hr̄enullatenꝰ valꝫ. ex he̓t̉ oppoīt̉ caritati. ſꝫ amor caritatis reſpicit bonū ī alt̓o bonū ī ſeip̄o. et tn̄ vna v̓tꝰ ē. vn̄ diſtinguūt̉ due v̓tutes. ſibi ī eiꝰ oppoſito idē ēviciū qd̓ reſpicit bonū ī ſe et bonū ī alio. ſꝫ accidia reſpicit bonū in ſe qꝛ accidia ē tediū interni hoī a deo collati.īuidia aūt reſpicit bonū ī alio qꝛ īuidia ē odiū alieni boī accidia et īuidia ſunt vnū viciū. Itē dīc damaſ. accidia ē triſticia aggrauās. Sꝫ īuidia ē triſticia aggrauās. īuidia ē accidia. vnū viciū. mīor pꝫ qꝛ triſticia īalienis hoīs ē triſticia aggͣuās hec ē īuidia. Ad oppoſitū ē illd̓ qm̄ accidia īuidia ſūt duo capitalia viciaadinuicē diſtīcta. Ad ddm̄. caritas ſit oppoſitūīuidie et accidie. ē ꝓprie oppoſitū ill̓. at̄ ꝓcedit acſi eēt ꝓprie oppoſitū. ꝓprie at̄ oppoſitū īuidie ſic̄ dic ph̓sē nemeſis. ē mediū īuidie epichetarie. v̓tus ſcꝫ qua fitgratulatio ī alienis hoīs et ꝯpaſſio ī alienis malis. Acidie v̓o oppoīt̉ bona leticia quā deſcribit damaſ. dicēs.bona leticia ē penitudīeꝫ īfert. nec alteriꝰ nocum̄tieſt generatiua. nec vltra mēſurā excedit. nec a ſtudioſisoꝑbꝰ nos abſtrahit. aut ī ẜuitutē redigit. ſic at̄ acceptisoppoſitis: ſic̄ vnū oppoſitoꝝ ē alteꝝ: ſic nec īuidia ē accidia vl̓ ecōuerſo nec ad vnū capitale pct̄ꝫ ꝯueniūt. Preterea poſſꝫ alit̓ rn̄dēi qd̓ ē ſil̓e ex ꝑte vicōꝝ ex ꝑtetutū. duo rami v̓tutis ī vno ramo v̓tutis pn̄t ꝯuenire.