.clvij.Queſtio
eſt diffidentia eſſentialiter. Si ergo diffinitio datur pereſſentialia rei. gͦ male diffinit̉ accidia ꝑ diffidētiā. ¶ Adppoſitum ꝯfentia eſt diſpoſitio fortiinis vt dīc tulus. Et dicit yſi. de inſtitu. eccleſiaſtica ꝙ accidie opponitur fortitudo. gͦ ꝑ ſe et eſſentialiter dr̄ accidia diffidentia: qꝛ rōe illius dicit̉ opponi fortitudini. ¶ Sil̓r obijcit̉de illa diffinitōne q̄ eſt. Accidia ē tediū interni boni. ꝗaaccidia ē reſpectu p̄cepti vel ꝓhibiti. et hoc eſt exteriꝰ bonum: gͦ dr̄ accidia reſpectu exterioris boni. gͦ nō eſt tedium interni boni: īmo boni exterioris. et ita nō dicit iſtadiffinitio rōnem ipſiꝰ. ¶ Sil̓r obijcit̉ de illa diffinitioneꝙ accidia eſt torpor mentis bona negligentis. ꝯtra quāobijcit̉ ſic. torpor eſt idem qd̓ ſegnities: ſꝫ ſegnities eſt timor future oꝑatōnis: gͦ torpor eſt timor future oꝑatiōisſꝫ triſticia ⁊ timor diſꝑata ſunt. gͦ accidia cuꝫ ſit triſticianō eſt torpor. ¶ Sil̓r obijcitur ꝯtra iſtam diffinitōnem q̄eſt. Accidia ē triſticia aggrauās. ꝗa dama. ponit qͣtuoſpēs triſticie. et vnam vocat achos que vocē aufert. ⁊ illa eſt triſticia aggrauās. gͦ ẜm hoc achos ⁊ accidia ideꝫeſſent qd̓ ē falſum. cū ſint diuerſe ſpēs triſticie. gͦ nō ē illadiffinitio accidie. ꝙ aūt achos ſit triſticia aggrauās pꝫ.qm̄ efficit hoīem ſine voce. ¶ Item torpor opponit̉ triſticie ſꝫ accidia ē torpor ſicut dīc Rich. gͦ accidia non eſt triſticia. ¶ Item triſticia opponit̉ gaudio: accidie oppoīturfortitudo. ſꝫ quoꝝ oppoſita ſunt diuerſa: ipſa ſunt diuerſa: ſꝫ gaudiū nō eſt fortitudo quia gaudiū eſt fructꝰ: gͦ acidia nō eſt triſticia. ¶ Contra aug. de ꝯflictu viciorū etv̓tutū dicit. ꝙ triſticia et gaudiū ſpūale opponunt̉. vndedicit. Nō eſt in his ꝯtriſtandū q̄ ſuades ſꝫ magis gaudēdum in his q̄ nondū intelligis: ⁊ iterum. Nullꝰ merorisdebꝫ eſſe locus. vbi tanta leticia ſuccedit: gͦ triſticia ⁊ accidia ſunt idem cū hēant idē oppoſitū. ¶ Preterea obijcitur. ẜm iſtā diffinitōeꝫ dama. non videt̉ accidia differreab inuidia: qm̄ inuidia eſt triſticia aggrauans. ¶ Ad hͦdicendū ad primū. ꝙ tres ponunt̉ rōnes ſicut tactuꝫ eſtſupͣ diſtincte ẜm cauſas in tꝑe p̄terito aut pn̄ti aut futuro. Prima em̄ reſpicit malū in pn̄ti cū dicit̉ ꝙ accidia ētriſticia aggrauās. ſcd̓a reſpicit bonū in p̄terito ꝯprehēſum vt malum ſibi qꝛ .ſ. eſt difficile et laborioſum .ſ. illaq̄ dicit. ꝙ accidia eſt tediū boni interni a deo collati. tercia v̓o reſpicit malū in futuro cū .ſ. dr̄ ꝙ accidia ē torpormētis bona negligentis inchoare. Si aūt querat̉ q̄ iſtarū diffinitionū eſſentiā determinet accidie. dicendum eſtꝙ illa q̄ dicit ꝙ eſt accidia triſticia aggrauās. ſeq̄ns v̓oeterminat cauſam antecedentē. q̄ ſcꝫ dicit ꝙ accidia eſttediū boni interni a deo collati. bonū em̄ internū apprehenſum vt difficile ad ꝯſiderandū in oꝑe. eſt cum p̄exn̄s.illius triſticie ꝯſeq̄ntis naturaliter. tercia v̓o dicit intentionē ꝯſequentē ꝓximo q̄ ſcꝫ dicit ꝙ accidia ē torpor mētis bona negligentis inchoare. ꝗ em̄ triſtat̉ triſticia aguante: torpet ab oꝑbꝰ fiendis. Et ꝑ hoc pōt patere qō ſiꝗs q̄rat. ꝓpter ꝗd ponat̉ torpor de naſcentibꝰ ab accidiaet nō triſticia aut tediū. hoc em̄ nō ꝯſequit̉: illud v̓o conſequit̉. ¶ Ad illud gͦ qd̓ primo obijcit̉ de illa magiſtraliſcꝫ ꝙ accidia ē diffidentia dicendū ip̄a dicit intentōneꝫꝯſequentē ſicut illa. accidia eſt torpor. ex hoc em̄ ꝙ videtbonū ſibi eſſe difficile et laborioſum ad ꝯſeruandū vl̓ faciendū. ex hoc eſt ꝙ diffidit et torꝑet circa illud faciendū.vn̄ ꝯcedo bn̄ ꝙ illa rō non determīat ipſiꝰ eſſentiaꝫ accidie. vn̄ nō dat̉ ꝑ aliꝗd qd̓ ſit eſſentiale ad ipſam. īmo perillud qd̓ ad ip̄am ꝯſequit̉ ſicut dictū eſt. et rōnē ꝯcedit q̄on̄dit ꝙ nō detur illud eſſentiale accidie. ¶ Ad rōnem inꝯtrariū dicendū eſt. ꝙ accidia nō eſt eſſentialiter diffidētia. īmo diffidentia ip̄aꝫ ꝯcomitat̉ hoc eſt ſeꝗtur ad ip̄aꝫet qd̓ dr̄ ꝙ fortitudo opponit̉ ipſi accidie. Dicenduꝫ ꝙ hͦē ex ꝯſeq̄nti rōne .ſ. diffidentie ānexe ip̄i accidie. vn̄ noſe illi opponit̉ ſꝫ rōne ānexi vel ſequētis natural̓r ex ip̄¶ Ad illud qd̓ ſcd̓o obijcit̉ de illa diffinitōne dicendum.ꝙ ip̄a nō determīat eſſentiā accidie: ſꝫ dat̉ ꝑ illd̓ qd̓ ē an̄cedens ad ip̄aꝫ. Et quod obijcit̉ ꝙ accidia dꝫ dici tediūexterni boni. dicendū ſic̄ dictū eſt. qꝛ pct̄m accidie dr̄ eē
circa bonū ſpūale app̄henſū vt difficile ⁊ laborioſū. ⁊ xhͦ qd̓ app̄hēdit̉ laborioſū vel difficile ex hͦ venit triſticia.rōne gͦ qua illud bonuꝫ eſt ſpūale dr̄ eē internū ad differētia boī corꝑalis. rōne aūt qua illd̓ bonū ē vt difficile et laborioſū ī oꝑe bn̄ dr̄ eē ext̓nū. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉de tercia diffinitōe. ſcꝫ ꝙ accidia ē torpor dicēdū ꝙ torpor ꝯn̄s ip̄aꝫ accidiā n̄ ē accidia eēntialit̓ ſic̄ diffidentiaīmo ad ip̄aꝫ accidiā vl̓ triſtitiā ſeꝗt̉ torpor ille et diffidētia. Un̄ diffinitō illa n̄ dat̉ ꝑ aliꝗd eēntiale acidie hͦ ē ꝙſit de eēntia illiꝰ. īmo ꝑ ꝯſeq̄ns ad ip̄aꝫ nat̉alit̓. ⁊ ita ron̄ ꝓcedit qn poſſit diffiniri ꝑ ip̄aꝫ tāꝙͣ ꝑ ꝯſeq̄ns ad ip̄aꝫlicꝫ nō tāꝙͣ ꝑ eēntiale vl̓ formale ī ip̄a. ex illa eī triſticiaſeꝗt̉ diffidētia ⁊ torpor. aīa eī q̄ triſtat̉ circa bonū difficile ⁊ laboſū: ex hͦ ꝙ videt ip̄m difficile et laborioſū torpet. ex hͦ at̄ ꝙ videt ip̄ꝫ et eſtīat ſe n̄ poſſe ꝑfice̓ illd̓ ⁊ implere ꝑſeuero ī illo diffidit. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ꝯtraterciāfinitōdamaſ. q̄ ē. ꝙ accidia ē triſticia agguāsdicēdūilla diffinitio determīat eēntiā ip̄iꝰ accidie. Etqd̓ obijcit̉ ꝙ ꝯuenit alij. ſcꝫ athos q̄ ē alia ſpēs accidie.dicimꝰ ꝙ ꝯtingit loꝗ de athos q̄ ē triſticia vocē auferēset de accidia duplicit̓. Uno mō ꝓut ſūt paſſiōes ſiue pene. et ſic differūt adinuicē ẜm gradꝰ. qꝛ accidia interiorathos v̓o ē exterior. et ita ſi diffiniūt̉ vt paſſiōes vel pene: bn̄ cōcedo ꝙ nō ē ip̄aꝝ eadē d̓tō. Alio mō ꝯtingit loꝗ de ip̄is vt ſūt. ⁊ ſic nō differūt īuicē īmo ad vnugenꝰ pct̄i reducūt̉. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ꝙ oppoſita triſticie et accidie nō ſūt eadē: gͦ nec accidia ē triſticia. dicendū ꝙ ſic̄ dictū ē fortitudo ꝑ ſe et rōe eēntie nō oppoīt̉ ip̄iaccidie. īmo rōne diffidētie ānexe ip̄i accidie. Un̄ ſic̄ diſfidētia nō ē accidia īmo ſeq̄ns ad ip̄am ita dicimꝰ ꝙ fotitudo nō eſt gaudiū. ſi aūt fortitudo ꝑ ſe et eēntialit opponeret̉ accidie et n̄ rōne ānexi: bn̄ ꝓcede̓t rō. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉ de torpore. dicēdū ſic̄ dictū ē. ꝙ cū dr̄ accidia ē torpor circa hoc nō ē p̄dicatō eēntialis ſiue formalis. īmo notās ꝯcomitātiā tāꝙͣ eiꝰ qd̓ ad alterū ſeꝗt̉. vn̄nō dr̄ accidia torpor niſi qꝛ accidia eſt triſticia formalit̓loq̄ndo: ad quā triſticiā ſeꝗt̉ torpor mētis circa boni impletōem ſiue circa īchoatōꝫ boī. ꝓpt̓ hͦ ꝙ eſtimat̉ n̄ poſſeimpleri. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ꝙ hec rō ꝯuenit īuidie. dicendū ꝙ nō ꝓut eſt rō accidie eſt rō inuidie: immo aliade cauſa et rōe. nā inuidia ꝓprie triſtat̉ de bono alteriꝰ.qd̓ tn̄ app̄hendit vt ſibi malū et nociuū. et hͦ ſcꝫ illd̓ eſſediminutiuū ſui boī: accidia ꝓprie triſtat̉ de bono qd̓ app̄hēdit illud tāꝙͣ difficile et laborioſū ad faciendū. et ſicſunt diuerſe rōes et motiua hmōi triſticie hic et ibi.¶ Nembrū terciuꝫErcō querit̉ in quo genere ſit accidia vtꝝſcꝫ ī gene̓ paſſioīs. et on̄dit̉ ꝙ nō. qm̄ dicitdamaſ. ꝙ paſſionē ꝯſeꝗt̉ triſticia et ſumitilld̓ ex v̓bo ph̓i dicētis. dico aūt paſſionesex ꝗbꝰ vniuerſalit̓ ſeꝗt̉ delectatio vel triſticia. Sed accidia ē triſticia. gͦ n̄ ē paſſio īmo ſeq̄ns ad paſſiōꝫ. ¶ Cōtra damaſ. vbi loꝗt̉ de paſſioībꝰ vocat ip̄aꝫ accidiā paſſionē. qꝛ hmōi triſticias vocat paſſiōes de ꝗbꝰ ibi loꝗt̉.¶ Ad qd̓ dicēdū. ꝙ delectatō vno mō ē termīꝰ paſſioīsdelectabilis. Alio mō ē paſſio. ſil̓r triſticia vno mō ē termīꝰ paſſioīs triſtabil̓. Alio mō ē paſſio. vn̄ de delct̄atōeq̄ ē termīꝰ delectabilis paſſioīs loꝗt̉ remigiꝰ cuꝫ dīc. ꝙdelectatio ē actꝰ ſine motu. paſſio em̄ cū motu ē. vn̄ delectatio illa nō ē paſſio. ſꝫ potiꝰ paſſioīs terminꝰ. ẜm gͦdelectatio ⁊ triſticia termī ſunt paſſionū. loꝗt̉ ph̓us ⁊cēs. ꝙ delectatio et triſticia paſſiōes ſūt. aīmus em̄ aliqn̄ mouet̉ fugiēdo vl̓ appetēdo ⁊ cū ī fine ſuccūbit t̓mīꝰiſte dr̄ triſticia. triſticia at̄ pt̄ dici ⁊ de paſſiōe ⁊ d̓ termīopaſſioīs. ⁊ ſic bn̄ ꝯcedēdū ē ꝙ t̓ſticia ē paſſio. tn̄ triſticiaiſta n̄ dr̄ pct̄ꝫ īqͣtū hmōi: niſi ẜm ꝙ volētibꝰ nob̓ acciditvl̓ n̄ ſine volūtate nr̄a: n̄ eī de rōe illa pura qͣ ē paſſio eſtpct̄ꝫ. īmo pena. ſꝫ qꝛ vlteriꝰ ē volūtaria vt dictū eſt.¶ Membruꝫ quartū