Queſtio.clvj.

terminatur in glo. ſuꝑ illud psͣ. Iraſcimini ⁊cͣ. ⁊ Eph̓. v.ſuꝑ illud idem. vn̄ dic̄ glo. ſuꝑ psͣ. venialis ira eſt q̄ nonducit̉ ad effectuꝫ. ⁊ talis n̄ ꝓhibet̉ ſꝫ ꝑmittit̉. ſꝫ iraſci ducendo ad effectum ⁊ conſenſum ꝓhibet̉ ⁊ illud ē moͣrle vn̄dic̄ Eph̓. v. glo. ꝙ ꝓhibet iram ad effectum duce̓ ⁊ illudſimplicit̓. vn̄t̓minat̉ Mat̉. v. in. glo. ſubitꝰ animi motus cui nō ꝯſentit̉ ꝓpaſſio eſt. ⁊ hec ē ira venialis. accedēte at̄ ꝯſenſu paſſio ē. ⁊ ē mors in domo ⁊ hec ē ira q̄ eſt mortale pct̄m. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de ꝯſuetudine iraſcendi.pd̓m ꝙ pt̄ dupl̓r dici ꝯſuetudo. vnoº vt dicat̉ ꝯſuetudo veniale multiplicatū ⁊ hͦ mō ꝑmittit̉ ipſa ꝯſuetudo iraſcēdivnde ꝙͣtum ad hͦ dic̄ glo. qd̓ ꝯſuetudinis ē ꝑmittit. Aliomō pt̄ accipi ꝯſuetudo .ſ. ꝙ ex illa multiplicatōe deducit̉ad pct̄m moͣre ꝑ ꝯſenſum in actū moͣrem vlteriꝰ. ſic̄ ꝯtīgit ꝙ aliꝗs hō alij iraſcit̉ ꝙ ꝯſentit vltra ad ip̄m occidendum. illeꝯſenſus ꝗ naſcit̉ ex ipſa ꝯſuetudine ꝓhibeturī moͣrem. vn̄ facit mortale pct̄m ſꝫ non niſieſtniaus. qꝛ hmōi ꝯſenſus mortale inducit: non¶ Alembrum nonumOno querit̉ de qͣntitate hꝰ pct̄i in ſe ⁊ in cōparatōne. In ſe at̄ videt̉ eſſe valde magnūAd qd̓ ſic dic̄ Criẜ. nihil turpiꝰ viſu furentis. nihil deformiꝰ ſeuero viſu: ⁊ multomagis anima. ⁊ loꝗͣt̉ de pct̄o ire. gͦ anima ꝯͣhit maxīam deformitatem ꝑ iram. ſꝫ aīa nunꝙͣ ꝯͣhit maximā deformitatē niſi ꝑ maxim pct̄m: gͦ ira in ſe ē maxīm pct̄m. ¶ Ꝙ aīira ſit maiꝰ pct̄m ꝙͣ hr̄e demoniū pꝫ. qꝛ dic̄ Criẜ. ire ⁊ inſanie mediū nl̓. ſꝫ tꝑaneꝰ ꝗdaꝫ ē demon: maiꝰ at̄ demoniūhn̄te difficiliꝰ. Si gͦ gͣuiſſimū eſt hr̄e d̓moniū. gͦ gͣuiſſimūpct̄m eſt ira ⁊ maxim. ¶ Ad oppoſitum dam̄. ponit tresſpēs ire. vnam vocat fel. aliam vocat inaniam. ⁊ iſta eſtqn̄ eſt ꝑmanēs memoria mali. vn̄ amaritudo iſta ē qn̄ hꝫaliꝗs ꝑmanētem mēoriam mali ſibi illati. tercia dr̄ thecꝰ.i. furor obẜuans tp̄s in vindictam. ſꝫ ꝙͣtū ad nullā iſtarum ſpēꝝ dr̄ maxīm pct̄m. minor ptꝫ. qm̄ ꝙͣtum ad pͥmānon dr̄ maxīm q̄ eſt fel. fel em̄ dr̄ qn̄ homo cito mouet̉ exebullitōe colere ⁊ in flammatōe. ſꝫ illud nō det̓minat maximum pct̄m. gͦ nunꝙͣ ad illud dr̄ maximū. Item nec ꝙͣtum ad ſcd̓am q̄ dr̄ inania. qꝛ non ſtatim pt̄ tranſire memoria mali. vnde etiam illud non eſt in ptāte hominis ⁊voluntate. Item nec ꝙͣtum ad terciam q̄ dr̄ thecus .i. obſeruās tempus in vindictam. gͦ ẜm nullam iſtaꝝ ſpēꝝ dr̄maius pct̄m. non eſt gͦ maximum pct̄m in ſe. ¶ Et dd̓mꝙ verum eſt ꝙ ira ẜm quamlibet ſui ſpēm ſingularit̓ nōeſt maximum pct̄m. vnde Criẜ. non loꝗtur dicendo ꝙ iraẜm omnem ſui ſpēm ſingulariter ſit maximum. ſꝫ loꝗturde iſta ira in qͣ ꝯiungunt̉ hec duo .ſ. memoria mali ⁊ obẜuatio temꝑis in vindictam qͣſi ſemꝑ creſcendo in vindictam. ⁊ tal̓ ira hꝫ inſanie rōeꝫ. vn̄ iſtam ⁊ inſaniam ꝯꝑatCriẜ. cum dic̄. ire ⁊ inſanie medium nihil. non eſt ꝗd difficilius ꝙͣ memoria maloꝝ. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de comparatōne ire ad demonium in qͣntitate. dicendum ꝙ ip̄Criẜ. bene determinat ꝙͣtum ad ꝗd dic̄ iram eſſe difficilius ꝙͣ demonium dicēs. q̄ demoniuꝫ hꝫ venia potiet̉. ꝗ v̓oiraſcit̉ ſimplicit̓ ducendo ad effectum ſiue ꝯſenſum. infinitis erit ſupplicijs dignus. voluntarie ſeipſum in baratro ꝑditionis ferens ⁊ ante futuram gehennam hic iamvindictam ſoluens: tumultum quendam ⁊ influctuatōeꝫ⁊ intollerabilem ꝑ totam noctem ⁊ diem indicat oculisanime. qꝛ gͦ demonium hꝫ miſeratōneꝫ ⁊ potietur venia.ira at non. īmo facit hominem indignum veniā ⁊ dignūgehenna: iō dic̄ ꝙ difficiliꝰ eſt ira ꝙͣ demonium ſimplicit̓ꝙͣtum ad penam vtrūqꝫ ſeq̄ntem in futuro. vn̄ hꝫ hic etiāip̄e iracundus penam ſil̓em gehenne ſic̄ patꝫ ꝑ aucͣtemdictam. vnde eſt ꝙ pͥmo noīauit dn̄s gehennam cū noīauit penam ire. Mat̉. v. ad qd̓ iam patꝫ ſolō. gehēna dr̄ amōte qͦdam in qͦ eſt ſulfur ꝯtinue ardens. ẜm ꝙ dr̄ in psͣ.Pluet ſuꝑ pct̄ores laq̄us. ignis. ſulphur ſpūs ꝓcelle ⁊cͣ.

⁊ quia ille ꝗ in ira eſt ꝯfirmatus habet ardorem quia ardet in igne ꝯtinue ſic̄ anima miſera in igne gehenne: ideoin aggͣuatōꝫ iſtius pct̄i ⁊ on̄dendam ſil̓itudinē a dgehēnānominat tunc pͥmo gehennaꝫ cum loꝗtur de iracundo. ⁊dic̄ ꝙ ręus erit gehenna.¶ Nembrum decimumEcimo q̄ritur vtꝝ ira ſit cā omnium malorum. ⁊ on̄dit̉ ꝙ ſic. qm̄ ſuꝑ illd̓. xxix. ꝓuer.clauſa v̓tutibꝰ intrinſecꝰ dabit̉ vita. cum v̓o eſt aꝑta: adomne facinꝰ armabit̉ animꝰ. eſt gͦ ianua ſuꝑbie ⁊ inuidie⁊ alioꝝ vicioꝝ qͣ aꝑta intrant. ⁊ ita eſt cā omniū vicioꝝ.¶ Contra dic̄ greg. ꝙ ira generat̉ ex ſuꝑbia ⁊ inani gl̓ia⁊ alijs pct̄is. gͦ nō eſt cā oīm vicioꝝ. ¶ Ad qd̓ dd̓m ꝙ cūdr̄. Ira eſt ianua oīm vicioꝝ. fit ẜmo de ira ꝓgreſſiua inactum. qꝛ tūc eſt ianua aꝑta. ⁊ non dr̄ ianua oīm vicioꝝꝓprie: ſꝫ illoꝝ q̄ ꝓcedunt in nocumentum ꝓximi. vn̄ cumdr̄ ira eē ianua oīm vicioꝝ. hͦ dr̄ eſſe d̓ illis vicijs q̄ ad nocumentum ꝓximi ꝑtinent. q̄ noīat apl̓s eph̓. v. ⁊ eoꝝ oppoſita. cum dic̄. omnis amaritudo ⁊ ira ⁊ indignatio. ⁊clamor. ⁊ blaſphemia tollant̉ a vobis cum om̄i malicia.eſtote at̄ inuicem benigni. miſericordes. donantes inuiciſic̄ xp̄c donauit nobis. Un̄ ⁊ accōmoda eſt ibi diſtributōꝓ illis vicijs q̄ ſequunt̉ iram. nec ei repugnat ꝙ ſuꝑbiaſit initium omnium maloꝝ qm̄ eſt mr̄ omnium general̓rira autem non.¶ Nlembrum vndecimumNdecimo queritur de oppoſito ire. ⁊ queritur. vtꝝ ira ꝑ zelum ſit eius oppoſitum. ⁊on̄dit̉ ꝙ ſic. qm̄ ſunt in eodeꝫ gene̓. nec pn̄tCil̓ eſſe in eodem ſubiecto. ſꝫ maxime a ſe diſtant. gͦ ſunt oppoſita. ¶ Contra videt̉ ꝙ māſuetudo ſit eꝰoppoſitum. Mat̉. v. bt̄i mites ⁊cͣ. glo. mitis eſt quem nōrancor vel ira afficit: ſꝫ omnia eq̄nimiter ſuſtinet. gͦ mititas ſiue manſuetudo eſt eius oppoſitum. ¶ Item ibidem.eſt mitis quem aſperitas ſeu amaritudo non afficit. ſꝫ ſimplicitas fidei ad oēm iniuriam ſuſtinendam inſtruit. hocat̄ eſt ꝯͣrium ire. ¶ Item grego. ſuꝑ illud Iob. v. ꝑuulumoccidit inuidia dic̄. manſuetudo imaginem dei in nob̓ ẜuat ꝗ ſemꝑ tranꝗllus eſt: ſꝫ ira diſſipat. gͦ ꝑ ſe opponūturira ⁊ manſuetudo. ¶ Sed ꝙ patīa opponat̉ ei on̄dit̉ ſic.dic̄ ꝓuerb̓. xv. Uir iracundus ꝓuocat rixas: ꝗ patiensmitigat ſuſcitatas. gͦ patīa ꝑ ſe opponit̉ ip̄i ire. ⁊ hoc etiādic̄ Aug. in li. de ꝯflictū vicioꝝ ⁊ v̓tutum. ¶ Ad qd̓ dicēdum ꝙ vnumqd̓qꝫ iſtoꝝ opponitur ire: diuerſis tn̄ rōnibus. patīa em̄ opponitur ire. qꝛ extinguit motum eius. ⁊ideo dr̄ ꝗ patiens eſt mitigat iras ſuſcitatas .ſ. qꝛ qn̄ homo non rn̄det iracūdo refrenatur ⁊ extingui incipit motus ire. ⁊ ideo dic̄ Hiero. ꝙ iraſci hominis eſt. ſꝫ finemimponere ire xp̄iani eſt. ꝗ debet hr̄e patientiam. ſꝫ qn̄ homo non hꝫ patientiam ſꝫ rn̄det iracundo: tunc p̄bet ei materiam magis furendi ⁊ magis iraſcendi. ⁊ ſic rōne motus .ſ. qꝛ extinguit motum eius opponit̉ ei patientia. iraautem per zelum opponitur ei rōne materie hoc eſt rōneeius de quo eſt. qꝛ ꝯueniunt in genere actus. ¶ Sed opponitur ꝙͣtum ad illud de quo: qꝛ ꝗ iraſcit̉ per vicium iraſcitur perſone. ꝗ autem iraſcitur per zelum iraſcitur peccato. qꝛ ira per zelum vult deſtruere viciuꝫ in ſe ⁊ in alioUnde ira per zelum reſpicit vicium ⁊ ſic eſt reſpectu mali. ſꝫ ira per vicium reſpicit perſonam. perſona at̄ inqͣtūhmōi bonum eſt. manſuetudo at̄ opponitur ip̄i ꝙͣtum adinitium. vt .ſ. motus ire non inſurgat. vnde ſic̄ patīa oponitur ei ex parte finis ꝙͣtum ad motum .ſ. vt extingitur motus. ita manſuetudo opponitur ei ꝙͣtum ad viciūmotus .ſ. vt motus non inſurgat. ⁊ ſic omnia illa opponūtur ẜm rōnes p̄dictas.