¶ Queſtio. cxliiij. de pec-

¶ Queſtio. cxliiij. de peccato adulat.Onſequēter dicedū ē de adulatōe. ſic̄ .n. ī iactātia q̄rit̉laus ꝓpria. ita in adulatiōe queriturlaus aliena ſiue on̄ditur. ¶ Primo gͦꝯſiderandū eſt quid eſt adulatio ⁊ queeius differentio Scd̓o vtꝝ ſit peccatū veniale vel ſemper mortale. Tercio de grauitate huiꝰ pct̄i. Quartode comꝑatōne huiꝰ peccati ad alia. Quinto vtꝝ adulator teneat̉ reſignare bn̄ficiū quod adulatōe impetrauit. Sexto ſi plus noceat ſibi adulator ꝙͣ alij. vel econuerſo. Septimo de ſequela huiꝰ peccati. Octauo de remedio huiꝰ peccati.¶ Mēbruꝫ primumD primū ſic. deſcribit̉ adulatio ſic. Adulatio eſt peccatuꝫ ex ẜmone vane laudisalicui exhibitio intentōe placēdi. ¶ Sedvidet̉ ꝙ hec diffinitio ꝙͣtū ad hͦ genꝰ pec-cati nō ſit ſufficiēs. pōt .n. ꝯtinge̓ ꝙ aliꝗs laudat aliquēin eo ī qͦ laudādꝰ ē ⁊ qūo laudandꝰ eſt: ſꝫ n̄ ꝓpter deū pͥncipalit̓: ſꝫ cauſa placendi ſibi. tūc n̄ eſt ſermo vane laudis. vanū .n. eſt qd̓ nō hꝫ rem quā inducat. gͦ nō ē adulatio ẜm p̄dictā rōneꝫ: ⁊ eſt tn̄ peccatū huiꝰ generis. gͦnō ſufficit. diffinit̉ aūt mō p̄dicto. ¶ Pret̓ea. ſic̄ extollit̓ bonū alicuiꝰ ita tegit̉ alicuiꝰ malū. ⁊ vtrūqꝫ fit cauſa placendi. vn̄ videt̉ eſſe adulatio: nō aūt ꝯuenit ei p̄dicta diffinitio. gͦ n̄ eſt ſufficiēs. ¶ Ad quod dd̓m. ꝙ illud peccatū de quo pͥmo obiectū eſt: eſt adulatio. diſtinguendū aūt eſt ꝙ ſermo vane laudis dicit̉ dupl̓r. Uana enim laus eſt cū laudat̉ quod nō eſt laudanduꝫ: autpluſꝙͣ laudandū eſt. ⁊ hec vanitas eſt ex ꝑte materie. ⁊iteꝝ vana laus cū nō fit eo fine quo debet fieri: hͦ eſt p̄ter deum. ⁊ hoc mō pōt fieri cauſa placendi homī quilaudat̉. ⁊ ſic iteꝝ dicit̉ vana laus. hoc vltimo mō dicit̉ꝯuenire diffinitio peccato illi. ¶ Ad ſecūdū dd̓m. ꝙ tegere peccatū alterius lꝫ non ſit directe ſermo vane laudis eſt tn̄ indirecte. dico aūt tegere cū dicit̉ ꝙ nō fecitillud malū. ſicut .n. ſunt duę ꝑtes iuſticie facere bonuꝫ⁊ nō facere malū: ſiue declinare a malo. ſic due partesſunt vane laudis: dicēdo qd̓ fecit bonū qd̓ nō ē ab ipſofactū vel pluſꝙͣ fecit. ⁊ dicendo ꝙ nō fecit malū ⁊ nō itamalū ſicut dicit̉. ⁊ hͦ modo reducet̉ ad adulatōꝫ. ſi tam̄excuſatio ſit peccati ꝑ ſe ſub illo poſſet ꝯtineri. eſt eniꝫexcuſatio ꝓprij peccati vel alieni. ¶ Preterea. pōt adhuc obijci de diffinitōne illa. pōt .n. aliquis laudare aliquē nō cauſa placendi ſibi ſꝫ cauſa lucri tꝑalis. ꝯſtat ꝙeſt adulatō: nec tn̄ ei ꝯuenit p̄dicta diffinitō. ¶ Ad qd̓dd̓m eſt. ꝙ intentio placendi eſt ꝓximus finis quicꝗdaliud intendat̉. ſi .n. intendat̉ lucrū tꝑale hͦ eſt mediāte placentia. ſi .n. nō placeret ꝑſone laudate: nō ꝑ ip̄amꝯſequeret̉ lucrū. ¶ Deinde querit̉ de drn̄tijs adulatōnis que ſic diſtinguūt̉. Eſt adulatio que bonū nō habitū attribuit. ⁊ ē adulatio que habitū extollit pluſꝙͣ ſit.Eſt ⁊ adulatio que maluꝫ nutrit laudando: ⁊ dicendomalum bonū. de quibꝰ dicit̉ in pͣs. Qm̄ laudat̉ peccator in deſiderijs aīe ſue. ⁊ iniquus bn̄dicit̉. Greg. Sūtnōnulli qui dum malefacta hoīm laudibꝰ efferunt: augent que increpare debuerūt. ¶ Sed poteſt queri. qͣreex ꝑte mali nō ſunt due drn̄tie ſicut ex ꝑte boni. ¶ Adquod dd̓m eſt. ꝙ ex ꝑte mali nō competit niſi vna differentia. ſicut .n. attribuendo bonū quod non hꝫ laudatquis aliquē: ita attribuēdo malū qd̓ n̄ hꝫ vituꝑat. approbare aūt malū qd̓ n̄ fecit ⁊ ip̄m qd̓ fecit ꝓpt̓ illud:nullū hꝫ rōnē adulatōis. gͦ n̄ ꝓpt̓ hͦ videt̉ laudādꝰ. neciſto mō ſumit̉ ſpēs adulatōis. Sꝫ malū qd̓ ē: p̄t ex ali-

ꝗbꝰ rōnibꝰ videri bonū. ⁊ ita p̄t aliꝗs ī hͦ approbari mōadulatorio. Uel alit̓ eſt rn̄dēdū .ſ. ꝑ interemptōeꝫ. quiailla drn̄tia q̄ malū nutrit ꝯtinet ſub ſe duas. nutrire eīmalū ꝯtingit dupl̓r. vel approbādo ip̄m tanꝙͣ bonū. vl̓minuēdo eius maliciā. Un̄ ecōtrario ē adulatōni boniqꝛ ī bono dupl̓r .ſ. ponēdo qd̓ nō ē: ⁊ addēdo ī malo. ecōtrario remouēdo malū quod eſt ⁊ minuendo.¶ Membrū ſecūdumEcūdo querit̉. vtꝝ adulatio ſit pct̄m veniale vel ſꝑ mortale. Ꝙ ſit veniale videtur ꝑ hͦ quod dic̄ aug. ī omel̓. de igne purgatorio. vbi diſtinguit venialia a mortalibꝰ. vbi dr̄: Si nūqͣ maiori ꝑſone vl̓ mīori aūt ex volūtate aut ex nccītate adulari voluit: ad minuta pertinetpct̄a. ¶ Pret̓ea. adulatio fit cā placēdi qn̄ extollit̉ bonū in aliqͦ pluſꝙͣ oꝑtet. ſꝫ extolli pōt bonū ī aliqͦ pluoꝑtet citra deū. gͦ adulatio pōt eē veniale pct̄m. ¶ Cōtra. ſuꝑ illud pͣs. oleū aūt pct̄oris nō impinguet capumeū. Glo. flatꝰ adulatoris ē ſimulata dilecto. q̄ mētesa rigore veritatis emollit ad noxia. ſꝫ hͦ ē mortale pct̄mgͦ acō ē mortale pct̄m. Itē. xiij. ezech̓. Ue ꝗ ꝯſumitpuluillos ſub om̄i cubito manꝰ. intellige ſuaue adulationē. Et dicit gͦgͦ. ī moral̓. Quiſꝗs male agētibꝰ adulat̉: puluillū ſub cubito ⁊ ceruical ſub capite ponit. vtꝗ corripi ex culpa debuerat: ī ea fultꝰ laudibꝰ mollit̓eſcat. cū gͦ ve ſignificet penā eternā. pena eterna debetmortali pct̄o. erit adulatio mortale pct̄m. ¶ Iteꝫ ī ꝯcicarthagi. Clericꝰ ꝗ adulatōibꝰ vacare dep̄hēdit̉ ab oficio degradet̉. ſꝫ degradatio ē pena que nō debet̉ niſi ꝓcrimīe. crimē aūt ē mortale pct̄m. gͦ adulatō eſt mortale pct̄m. ¶ Ad quod dd̓m. ꝙ adulatio aliqn̄ eſt veniale: aliqn̄ mortale. diſtinguit̉ .n. cū ſit multiplex genuadulatōis. Unū eſt qd̓ dicit malū bonū: fouēdo pct̄oriin pct̄is. hͦ eſt mortale. In alijs v̓o diſtinguit̉. aut ſit ītentōne vt alicui ꝓſit ⁊ nulli obſit. ⁊ tūc dr̄ veīale. Siaūt intentōne nocēdi alteri: lꝫ alteri ꝓſit: mortale dr̄.videt̉ .n. fieri ex libidine mortali. Si aūt nec ꝓdeſt necobeſt ſꝫ ꝯtemptū generat ꝓpter aſſiduitatē: mortale dr̄¶ Ad obiecta gͦ rn̄dēdū. ꝙ illd̓ qd̓ dicit̉ ab aug. ī om̄l̓.intelligit̉ de illa adulatōne que dr̄ ex libidine venialicū .ſ. ex ſurreptōne laudat aliquē in bono alit̓ ꝙͣ debetnon intentione placendi propter ſe. dicitur enim pͥmaad gal̓. Si hominibus placerem chriſti ſeruus nō eſſem. non autem medium eſt inter eſſe ſeruum chriſti ⁊eſſe ſeruum dyaboli. ſicut dicitur ſuper illud. vj. math̓.Nemo poteſt duobus dominis ſeruire ⁊cͣ. Contingiautem venialiter peccare ⁊ eſſe ſeruum chriſti. ſed nonin illo tempore inqͣtum huiuſmodi. ſimiliter intelligitur ratio que adiungitur. Autoritates v̓o ex alia parte intelliguntur de adulatione mortali aliquo modorūdictorum.¶ Mēbrum terciuꝫErcio de grauitate huius peccati. videt̉enim eſſe grauiſſimum. dicit enim Gregorius: Nihil eſt quod tam facile corrūpat mentes hominum: nihilqꝫ tamdulciter animum ferit ſicut adulatio. Unde. xvj. prouerb̓.verba adulatoris (vbi nos habemus ſuſurrationisſimplicia: ⁊ ipſa perueniunt ad interiora ventris. Siergo nihil eſt tam corruptiuum. ergo eſt grauiſſimumpeccatum. ¶ Ad idem Gregorius. quid per ſignificationem locuſte que plus ꝙͣ cetera minuta animantiahumanis frugibus nocet. niſi lingua adulantis: queterrenorum hominum mentes ſiquando bona aliquaaſpicit ꝓferre immoderatiꝰ laudādo corrūpit. ſic gͦ locuſta ī corrodēdo plꝰ nocet ꝙͣ cetera aīalia: ita adulatoplus ꝙͣ alia genera hmōi peccatoꝝ. gͦ eſt grauiſſimum