que ſunt inſunt eſſentialitate diuina .i. deo deū redduntlaudabilē. gͦ neqꝫ aīa neqꝫ vita ſunt in deo. ¶ Rn̄ſio dicēdū ꝙ in deo eſt vita nō ꝑ drn̄tiā a ſubſtātia. ſꝫ ip̄e ē ſuum vita ⁊ ſuū viuere. ⁊ tanto nobilior eſt eius vitato ſimplicior. qꝛ aūt diuinū eſſe eſt ſimpliciſſimuꝫ nihilhn̄s de paſſibilitate admixtū: ideo eſt in plena actualitate ⁊ vigore. qꝛ gͦ vita eſt ꝗdaꝫ vigor internus. ⁊ viuereeſt vigere qd̓dā vt ſupra tactū eſt. hinc eſt ꝙ in deo eſt ritā reꝑire. et in vltima ꝑfectōne ratōe pretacta. vn̄ rōnesꝓ illa ꝑte ꝯcedēde ſunt. ¶ Ad illud qd̓ primo obijcit̉ ꝙviuere addit ſupra eſſe ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hͦ verū eſt in eisin quibus vita eſt ꝑ differētiam aliquā. ita ꝙ differt inviuente illud ꝙ viuit ⁊ quo viuit. hoc aūt eſt in rebꝰ creatis que hn̄t paſſibilitatē ꝑmixtā eſſe actui. ſolus aūt deus eſt in puritate actus. ſiue actus purus: et ideo ī ipſoviuere n̄ addit eſſe. ſꝫ ſua eſſentia eſt ſua vita. ¶ Ad alid̓qd̓ obijcit̉. ꝙ vita ꝯtrahit in aliqd̓ genus entis ⁊c. Dicēdum ꝙ eſt duplex vita. vna ſcꝫ que eſt origo oīs vite. q̄ n̄cadit ſub determīatōe tꝑis vel motus. ſꝫ ē eterna. et heceſt ꝑ ſe viuifica ⁊ ſubſtātifica. Alia eſt vita que eſt ꝑticipata ꝑ diſtinctōem et ꝓprietatē ꝯuenientē vnicuiqꝫ viuēti. Prima vita eſt cauſalis ſiue cauſa ſcd̓e. Un̄ dyoni. d̓diui. no. iij. ca. de vita. nūc laudāda ē laudabilis vita et̓na. ex qͣ ꝑ ſeip̄am vita et om̄is vita ⁊ a qua in oīa vbicūqꝫ vitā ꝑticipātia. viuere ꝓprie vnicuiqꝫ exeminat̉. ⁊ pꝰet ſicut in ente dicimꝰ. ꝙ eiuſdē eſſe eſt cauſalis. ſic ⁊ ibiItem qꝛ et ꝑ ſeip̄am vite eſt diuina vita vitalis ⁊ ſub̓alis. vt habet̉ a ꝯmētatore onageris eſſentia dicit̉ diuinaUnde vult dicere. ꝙ ſicut eiuſdē eſt eſſe cauſalis ⁊ diuinis. ſic ꝑ ſeip̄am eſt vita diuīa. et poſt ſubdit. et oīs vita ⁊ vitalis motus ex vita ip̄a q̄ eſt ſuꝑ oēm vitam. ⁊ oēprincipium totius vite. Uita aut primo mō ſumpta eſtnature increate. ſcd̓o mō ſumpta create. Prima eſt ſuꝑom̄e genus nec cadit ſub aliqua differētia. q̄ cadit in genus: gͦ eſt idē cū eo qd̓ eſt ſimpliciter et ꝑ ſe. vtꝫ ex v̓bedyoni. Scd̓o mō ſumpta trahit in genus. ¶ Ad illd̓ qd̓ſequit̉. ſcꝫ ꝙ viuere et hr̄e aīam ꝯuertunt̉. Dicendū ꝙ ſicut deſcēdūt ſciētie ſic et vocabula ſcientiaꝝ. Autor aūtli. de mo. cor. inꝗrit in illo de vita q̄ habet eſſe in corporibus. et de illa verū eſt ꝙ aīatū et viuēs ad ſeinuicē paria ſunt: ſꝫ generaliter loquēdo nō ē veꝝ. ſpūalis em̄ creatura ſicut intellectiua viuit licet aīaꝫ nō habeat. ¶ Adaliud qd̓ ſeꝗtur dicēdū. ꝙ eſt appetitus rei diſtantis. ⁊ ille appetitus hꝫ annexā imꝑfectōnem. eſt et appetitus reiindiſtātis. ⁊ hoc pōt eſſe dupliciter. vel qꝛ ꝯiungit̉ appetitus appetibili. vel qꝛ eſt idē ꝑ eſſentiam. qn̄qꝫ em̄ eſt apetitus ꝯiunctus appetibili. tn̄ eſt aliud ꝑ eſſentiā ab illo. qn̄qꝫ aūt idē eſt appetitus ⁊ appetibile ꝑ eſſentiam. ethoc eſt in primo. vbi idē eſt delectans ⁊ in quo delectat̉fruēs ⁊ quo fruit̉. vbi aūt eſt talis appetitus nullus eſtdefectus. ſꝫ vita ꝑfecte delectabilis nullo indigēs. exiſtēsin fine nobilitatis ⁊ delectatōis. qͣlis eſt in primo et ſūmo bono. ¶ Ad aliud qd̓ ſeꝗtur ꝙ vita eſt motꝰ ⁊cͣ. Dicendū ꝙ illa p̄dicatō eſt cauſalis. qꝛ vita eſt cauſa motꝰſꝫ quedā eſt vita. q̄ eſt principiū ſiue cauſa motus ī ip̄oviuēte. q̄dā in alio. Illa que eſt principiū motus in ip̄oviuēte habet imꝑfectōem ꝯiunctā. qꝛ motus paſſio atteſtat̉ imꝑfectōni. ſꝫ qꝛ deo nō ꝯuenit niſi qd̓ eſt ꝑfectōnisideo vita in deo eſt principiū motus. nō quo deus moueat̄. ſꝫ qͦ oīa mouet ⁊ viuētia viuificat. ꝓpter qd̓ vult dyo.diuina vita eſt vitalis cauſalis ⁊ ſubſtātialis .i. viuificaet ſubſtātifica. Et ẜm boe. ſtabilis qͦꝫ manēs dat cūctamoueri. Uel ſi videat̉ dicēdū ꝙ vita ſit motus eēntialit̓ẜm ꝙ motus internꝰ eſt vigor appetitus. Dicēdū ꝙ illarō bern̄. Uita eſt motus internus ⁊cͣ. eſt vite. q̄ differt ꝑeſſentiā ab eo qd̓ viuit eadē vita. ¶ Ad illud dyoni. qͦ vdet̉ ꝙ vita nō ſit in deo patꝫ rn̄ſio ꝑ hoc qd̓ ſequit̉ ibidēvbi on̄dit̉. ꝙ noīandus eſt deus oīm ablatōe ſiue negatione. ſuppoſitōe ⁊ cauſalitate. Un̄ intētō eſt autoris on̄dere neqꝫ vitā neqꝫ alia dicta de deo ꝓprie in ꝓpria acceptōe ſumpta deo ꝯuenire. Un̄ ꝯmentator ibidē. Rō in

hoc vniuerſaliter ſtudet vt ſuadeat certiſqꝫ veritatis inſtigatōnibꝰ approbet. nil de deo ꝓprie dici poſſe. qm̄ ſuperat om̄em intellectū. om̄eſqꝫ ſenſibiles intelligibileqꝫ ſignificatōes. qꝛ melius neſciēdo ſcit̉. cuiꝰ ignorātia ēvera ſapīa. qui verius fideliuſqꝫ negat̉ in omībꝰ ꝙͣ affirmat̉. qd̓cūqꝫ em̄ de ip̄o negaueris vere negabis. ſiꝗdenſiue approbaueris hoc vel hͦ illū eſſe. falſitatis redargueris. qꝛ oīm q̄ ſunt q̄ dici vel intelligi pn̄t. nihil ē. ¶ Adilla q̄ obijciebant̉ ꝓ alia ꝑte ꝗbꝰ ꝯcludit̉. ꝙ ſolus deꝰ viuit. dicēdū ꝙ illud argumētū nō valet. viuere eſt eſſe viuētis. gͦ vita eſt eēntia viuentis. nec ē hic locus a ꝯiugatis. Nō em̄ ſe hꝫ vita ad viuere ſicut eſſentia ad eſſe. vita em̄ et viuere nō differūt niſi in mō noīandi. qꝛ vita ēactus ſicut ⁊ viuere. eēntia em̄ q̄ eſt ip̄a quidditas rei.dicit ip̄am rei ſub̓aꝫ. eſſe v̓o actu. eſſe em̄ eſt actus entisPreterea cū dicit. viuere eſt eſſe viuētis. eſſe dr̄ viuētisvt eſt viuēs. nō vt eſt ſubſtātia. Cū infert̉ gͦ. vita eſt eſſentia viuētis. ibi ſumit̉ eſſentia vt eſt ꝗdditas rei q̄ viuit n̄vt dicit ꝗdditatē actus. qͦ viuēs inꝙͣtuꝫ viuēs eſt in actuviuēdi. vm̄ nō eſt debita ꝯiugatō in argumēto. vn̄ in argumēto nō infert̉ eſſentia de eſſentia. ſicut ꝓponit̉ actusde actu. īmo eſt duplex defectus ibi. vnꝰ ex hoc ꝙ infereſſentia de actu. vita em̄ actus eſt alius. ex hͦ ꝙ ſumit̉ eſſentia in ꝯcluſione. vt eſt ꝗdditas rei. q̄ ſubeſt actui viuendi. nō vt dic̄ ꝗdditatē ip̄ius actꝰ. ¶ Si obijcit̉ adhucꝙ vita eſt eēntia viuētis. ꝑ hͦ qd̓ dicit dyoni. ca. de vita.ſi dixeris qͣlēcūqꝫ vitā aut vite principiū aut vite eſſentiam. ex ip̄a ſcꝫ prīa vita viuit. et ibi ꝯmētator. Uite eſſentie intelligibiles ſunt v̓tutes et noſtre aīe. eſſentia quippe cū ſint vitā hn̄t vt materiā quandā atqꝫ ſubiectam etip̄am ſpēm que vite eſt exn̄tem. vn̄ et viuificāt corꝑa aīeecce qd̓ in textu dicit̉ eſſentia vite. in ꝯmēto dicit̉ intelligibiles virtutes vel intelligētie ſunt eſſentie vite. Ratioeſt ad hͦ. ꝙ eēntia vite dicit̉ ſubſtātia in qua radicat̉ vita in trāſlatōe abbatis eſt ſubſtātia vite. ſꝫ in ꝯmento d̓eſſentia ꝗppe cū ſint vitā hn̄t ⁊cͣ. loꝗtur de aīabꝰ nr̄is ibidicit̉ plane. ꝙ aīe noſtre vita ſunt. ¶ Rn̄ſio. predicatioilla nō eſt ꝑ ꝯuenientiā idēptitatis. ſꝫ potius ꝑ ꝯuenientiam relatōis actus ad ſub̓am vel effectus ad cām. ſub hͦſenſu aīe nr̄e ſunt vite .i. ſunt ſubſtātie in quibꝰ ſunt radicate ſiue ſubſtātificate vite. et que ſunt principia vite coporibꝰ. et h̓ dicit textus qui ꝗ eſt ẜm trāſlatōeꝫ abbatisSi dicas vite principiū aūt ſubſtātiā ex ip̄a viuūt ⁊ viuificāt. dicit em̄ aīam noſtrā eſſe ſubſtantia vite qͣ viuit.⁊ principiū vite inqͣtum viuificat corꝑa. et vtrūqꝫ eſſe aprima vita. Un̄ dicit̉ in textu ex ip̄a viuūt ⁊ viuificant.viuūt in ſe ⁊ viuificant corꝑa ſibi ſubiecta. vt dicit ꝯmētator. Ex his patet reſponſio ad illud qd̓ ſequitur.¶ Nlēbrū ſecundumEcundo querit̉ vtrū vita ꝯueniēs creatori ⁊ vita ꝯueniēs creature: in re aliqͣ vnaꝯueniāt. Ꝙ ꝯueniāt videt̉ ſic. q̄cunqꝫ ſūtadinuicē ꝯꝑabilia ꝯueniūt in aliqͦ vno. ꝑticipantis em̄ ad nō ꝑticipans nulla eſt ꝯꝑatio: ſꝫ vita īcreata ⁊ creata ſiue dei ⁊ creature ꝯꝑabiles ſunt adinuicē ẜm prius et poſterius plus ⁊ minꝰ. gͦ ꝯueniūt ī aliq̄ vno. ¶ Itē oē creatū ē veſtigiū ⁊ ſil̓itudo ſue cāe. Uitacreata ē cauſata ab increata. gͦ eſt veſtigiū ⁊ ſimilitudoeiꝰ: ſꝫ ſil̓itudo aliqͦꝝ eſt ꝯueniētia eoꝝ in aliqͦ vno. gͦ vitacreata et increata ꝯueniūt in aliquo vio. ¶ Itē omē explar ꝯuenit cū exēplato. vita increata ē exēplar vite creaate. gͦ vita īcreata ꝯueīt ī aliqͦ cū creata. ¶Ad oppoſitūvidet̉ ſic. q̄cūqꝫ ꝯueniūt ⁊ nō ſunt ſimpl̓r idē. penes vnūꝯueniūt ⁊ penes alid̓ differūt. n̄ eī penes idē ꝯueniūt eſdn̄t. ſi gͦ vita increata ⁊ creata ꝑ aliqd̓ ꝯueniūt ꝑ illd̓ n̄differūt qͣre ꝑ aliud. gͦ ī vita increata ē vnū et aliud. gͦ n̄eſt oīno ſimplex qd̓ eſt īpoſſibile. ¶ Itē ſi vita īcreata etcreata ꝯueniūt. n̄ ī noīe tm̄ ſꝫ ī aliqͣ re vna ꝑ nomē ſignata. gͦ illa res nec eſt ſimpliciter vita īcreata nec creata. hͦaliqua res naturaliter prior illis. quod eſt impoſſibile.