credulitatē veſtrā. Amen dico vobis. ſi habueritis fidēſicut granū ſinapis. dicetis huic mōti. trāſfer te. ⁊ trāſferet ſe. ¶ Itē hoc ꝓbat̉ ꝑ beatā virginē Luc̄. j. beata q̄credidiſti. glo. apparet mariā nō dubitaſſe ſed credidiſſe. ⁊ ideo fructū ꝯſecutā eſſe. ¶ Item ꝑ ſarā ad hebre. xj.Fide ſara ſterilis. virtutē in ꝯceptōe ſemīs accepit. glo.prius quidē riſit ſꝫ ex gaudio nondū tn̄ plena fide. ſꝫ ptꝰverbū angeli in fide ſolidata fuit. ¶ Item ꝑ oppoſitū idēꝓbat̉ ſcꝫ ꝑ dubitatōeꝫ zacharie. ſuꝑ illud luc .j. quomōfiet iſtud. glo. cur nō fiūt mute ſara ⁊ maria ſicut zacharias: ſed ſara ⁊ maria nō dubitāt faciēduꝫ quod ꝓmittitur. ſed moduꝫ requirūt: zacharias qui negat ſe ſcire.negat ſe crede̓. ideo accepit ſignuꝫ tacēdi. qꝛ ſigna nō fidelibꝰ ſed infidelibꝰ fiūt. Unde math̓. xij. generatō incredula ⁊cͣ. ¶ Ad qd̓ dicenduꝫ. ꝙ motꝰ fidei principalit̓ eſtp̄paratoriꝰ ad eſſe miraculoꝝ. tanꝙͣ diſpoſitō inclinansdeū ad hmōi opus: nō ꝙ deꝰ indigeat diſpoſitōne. ſꝫ nosreſpectu ip̄ius. Ratō aūt videt̉ eſſe. quia ꝑ fidem hō gr̄acooꝑante. de ſeip̄o facit qͣi miracula. dū intelligētia. ſuꝑſe ⁊ ſuꝑ om̄es ratōes ꝑ fidem eleuat̉. ¶ Qd̓ aut obijcit̉de motu ſpei vel caritatis. dicēduꝫ eſt ꝙ illi poſſunt eſſecooꝑantes. vt magis fiat vel efficatius.¶ Articulus ſecūdusDſecūduꝫ quo querit̉. ẜm quē articulū fiamiraculū: ⁊ videt̉ ꝙ ẜm illū qui eſt de omnipotētia. ꝑ verba illa quibꝰ eſt vſus angelusad beatā virginē Luc̄ .j. nō erit impoſſibile apud deumom̄e verbū. ⁊ ad abrahaꝫ Gen̄. xviij. Nūquid quicꝙͣ deoerit difficile. Et in pͣs. Oīa quecunqꝫ voluit fecit. Et adRo. ix. volūtati eiꝰ quis reſiſtet? ¶ Item ſuꝑ illud Ro.iiij. Nō ꝯſiderauit corpꝰ ſuū emortuū. cū iam fere centuꝫeſſet ānoꝝ. ⁊ emortuā vuluā ſare. glo. nō ſine cauſa hec⁊ alia ꝯtra naturā fecit deus. Ideo em̄ talia fecit. vt errorem auferret. ⁊ ſe om̄ipotēteꝫ deū omniū demōſtraretaliqui em̄ inflati ratōne mūdi deū neglexerūt. ideo quemūdo impoſſibilia ſunt deꝰ fecit. vt qui ꝑ hec crederentſaluerēt̉ dei dominio mācipati. ¶ Sed videt̉ ꝙ potiꝰ adarticulū incarnatōis. quia dicebāt apl̓i Act̉. iij. In noīeih̓u nazareni ⁊cͣ. Et marci vlt̄. In nomīe meo demoniaeicient ⁊cͣ. Item qꝛ nō ē plena fides niſi hec. ⁊ ꝑtinet adplenā fidē. Unde ad hebre. xj. Oportet accedēteꝫ credere ⁊cͣ. glo. Sine hac fide nullꝰ vnꝙͣ potuit ſaluari. tn̄ hͦnō ſufficit ad ſalutē. ¶ Sed iteruꝫ videt̉. ꝙ ad ſpiritumſanctū: quia digitꝰ dei eſt. de quo magi deficientes in tercio ſigno dixerūt Exo. viij. Digitꝰ dei eſt hic ⁊ math̓. xij.Si aūt in digito dei eijcio demones. Et luc̄. xj. porro. ſiin digito dei eijcio demonia. ¶ Solutō. dicenduꝫ eſt ꝙactus fidei ad faciēduꝫ miraculū principalit̓ reſpicit articulū de om̄ipotētia. ⁊ primo qui primꝰ occurrit in ſimbolo. Credo in deū patrē om̄ipotentē. ¶ Ad illud autēqd̓ dn̄s dicit Marci vlt̄. In noīe meo demonia eijcient⁊cͣ. ⁊ apl̓i ſil̓r dicebāt. In noīe ih̓u ⁊cͣ: dicēduꝫ eſt hͦ eſſevt manifeſtaret̉ fides. nō ſolū creatoris ſed redēptoris.qd̓ maxime neceſſariū erat in eccleſia primitiua: articulus etiā om̄ipotentie eſt. quo credito facile ꝯſequit̉ fidesalioꝝ. vt. j. ad Corin. xiiij. ſuꝑ illud lingue ſunt in ſignūnō fidelibꝰ ſꝫ infidelibꝰ. glo. qui credūt om̄ia poſſe deuꝫ.¶ Ad aliud rn̄dendū. ꝙ in oꝑe miraculi eſt inuenire. qd̓ꝑtinet ad totā trinitatē. Nam efficiētia ꝑtinet ad pr̄ispotentiā: modus faciēdi ꝙ ſcꝫ ſapiēter ⁊ ex occultis cauſis ⁊ hmōi ad filij ſapiētiaꝫ: diſpoſitō in finē vt ꝙ ſit ꝓpter aliquā vtilitatē. ad ſpūſſancti bonitatē. Principalis tamē ⁊ primꝰ reſpectꝰ eſt ad om̄i potētiam. qui appropriat̉ patri. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de ſpūſancto. qui eſtdigitus. Rn̄det̉. ꝙ hoc nō intelligebāt magi. qꝛ nō nouerunt ph̓i viſi cogatōeꝫ ⁊ noym. de ſpūſancto nihil nouerunt Act̄. xix. ſꝫ neqꝫ ſi ſpūſſanctꝰ eſt audiuimꝰ: ſꝫ eſt ſenſus. digitꝰ dei hic ē .i. maīfeſte apparet ꝙ opꝰ dei ē. digitoem̄ demōſtratō fit. ⁊ manifeſtatio deſignatur.
¶ Articulus terciusD terciū quo querit̉. An miracula fiant adinducendā fideꝫ. qd̓ videt̉ ꝑ id. j Corin. xjLingue ī ſignū ſunt. nō fidelibꝰ ſꝫ infidelibꝰfidelibꝰ qui credūt oīa poſſe deū. ſed infidelibꝰ nouitatemiraculi ad fidem mouendū. Et ꝑ id qd̓ habet̉ ſuꝑ pͣsUt det illis hereditatē gentiū. glo. hec fuit intētio miraculoꝝ que xp̄c fecit. vt crederēt gentes. ¶ Contra colo..i. certo ⁊cͣ. glo. certo contra ꝑfidos. adiuuantibꝰ me ſignis virtutū. ⁊ poſt. labori meo adiungit deꝰ miraculaad ꝯfirmatōeꝫ: ergo nō tm̄ ſunt ad inducendam fidem.¶ Preterea. ſicut nō valet fides inducta ratōnibꝰ ⁊ perſuaſa. ita nō videt̉ inducta ꝑ miracula: quia hūanꝰ ſenſus .i. viſus p̄bet experimētuꝫ. ſed fides nō habet meritum cui hūana rato .i. humanꝰ ſenſus p̄bet experimētuꝫſicut habet̉ ſuꝑ illud Hebre. x. per velamē .i. carnē ſuaꝫ⁊ Ioh̓. xx. quia vidiſti me tho. credidiſti ⁊cͣ. ¶ Itē ioh̓.iiij. Niſi videritis ſigna ⁊ prodigia nō creditis. glo. infidelitas eius arguit̉. nō credentes ꝙ abſens poſſet curare. cū deitas vbiqꝫ ſit ⁊ ecōtrario laudat̉ cēturio math̓.viij. dic̄ tm̄ verbū ⁊ ſaluabit̉ puer meꝰ. Unde dn̄s dixit.Nō inueni tantā fidem in iſrl̓. ¶ Solutō. dicenduꝫ eſt.ꝙ miraculū valet ad vtrūqꝫ. ita tn̄: ꝙ nō ſit ꝑ modū medij. vt ratōnes ad inferēdaꝫ ꝯcluſionē. quia nullū mediūinteruenire debet. niſi prima veritas cui ꝓpter ſe credit̉tn̄ miracula pn̄t valere ꝑ modū diſpoſitōnis p̄paratiuead introducēduꝫ fideꝫ. vt ſeta introducit filū. que diſpoſitōnes ſunt ī eſtimatiua tm̄: ſꝫ fides īmediate habet cōiungi cū prima veritate. Et hͦ eſt qd̓ dicit Ricar. de ſancto victore. Innumera miracula in his q̄ diuinitꝰ fieripn̄t. nobis fidē faciūt. ⁊ dubitare nō ſinūt. vtimur ī eoꝝatteſtatōe ſiue ꝯfirmatōe ſignis ꝓ argumētis. ꝓdigijsꝓ exꝑimētis. vtinaꝫ attēderet iudei. aduerterēt pagancū quāta ꝯſciētie ſecuritate ꝓ hac ꝑte ad diuinū iudiciūpoterimꝰ accede̓. Nōne cū om̄i fiducia deo poterimꝰ dicere. dn̄e ſi error ē. a teip̄o decepti ſumꝰ. Nā iſta ī nobistātis ſignis ⁊ ꝓdigijs ꝯfirmata ſunt. ⁊ talibꝰ: q̄ nō niſia te fieri poſſunt. ¶ Sed iteꝝ q̄rit̉. an hoc ꝑtincat ad fidem informē vel ad virtutē: ⁊ videt̉ ꝙ nō ad informē. qꝛfides ſine oꝑbꝰ non ſolū infirma eſt ſꝫ mortua. vt habet̉Iaco. ij. ⁊. j Corin. xiij. Si habuero oēm fidē ita vt mōtes tranſferā. caritatē aūt nō habeā nihil ſum. Et dicendum. ꝙ nō exigit̉ ꝙ ſit virtus. qd̓ ꝓbat̉ ꝑ id quod habetur Math̓. vij. multi dicēt in illa die. dn̄e. nōne in noīetuo demonia eiecimꝰ ⁊cͣ. glo. monet ne a talibꝰ decipiat̉.putātes ibi eſſe inuiſibilē ſapiētiā vbi ē viſibile miraculū: ſil̓e eſt in ſacramēto baptiſmi. vbi ſacerdos tanꝙͣ nniſter nō facit niſi p̄paratōeꝫ ꝙͣtū ad exteriora. ſꝫ ſolꝰ d̓oꝑat̉ qd̓ ē interiꝰ. ſcꝫ remiſſiōeꝫ culpe. ⁊ imp̄ſſionē caracteris: ibi aūt nō reqͥrit̉ ꝙͣtū ad ſubſtātiā dignitas ⁊ bonitas ſacerdotis. qꝛ eque mīſtrat̉ ꝑ indignū ſic̄ ꝑ diEodē mō hic ⁊ in oībꝰ alijs q̄ ſunt oꝑa dei: ⁊ ꝑ hͦ appyopꝰ dei ē ⁊ nō homīs. hō aūt inuocat dei v̓tutē ī fide liet nō v̓tute. ⁊ dn̄s oꝑat̉: ⁊ hec inuocatō nō eſt quedā īparatō ſiue p̄paratiua diſpoſitō. ⁊ ideo nō eſt magnū illi. licet magnū in ſe ſit. qꝛ opus dei. vnde ibidem glo. ecce non magni eſt virtutes operari.¶ Queſto. xliij. de p̄ſtigijs⁊ miraculis maorum.Equitur queſtō demiracul̓ magoꝝ ⁊ p̄cijs. querit̉ er¶ Primo vtrum facta ſint ẜm verit.aut ẜm fantaſiam.¶ Scd̓o qd̓ faciāt d̓mōes ī his miracul̓¶ Tercio ſi ẜm fantaſiam. vtrum in illa de luſione eſſetimmutatio virtutis cognoſcitiue interioris vel exterioris. vel cuiꝰ alterius rei.