locale. vt om̄e genꝰ termīatōis ꝯtineat: quoddā eī ꝯtinetur loco. quoddā ꝯtinet̉ tꝑe. quoddā ꝯtinet̉ ꝯp̄henſioneCū gͦ oībꝰ his modis dicat̉ ꝯtineri ſiue ꝯp̄hēdi. nūquidex hͦ dicit̉ locale. ¶ Ad qd̓ dicēdū. ꝙ ſicui dictū ē. ſpūs⁊ corꝑa localia dicūt̉ ẜm aliā ⁊ aliā differētiā localitatis. licꝫ eī locꝰ corꝑalis vtrobiqꝫ accipiat̉. ⁊ circūſcpͥtiocoīter dicat̉: alit̓ tn̄ ⁊ alit̓ dicit̉ corpꝰ circūſcribi ⁊ ſpūs.corpꝰ eī dicit̉ circūſcribi loco. vt ꝑs ſit in ꝑte loci. mīor īmīori. maior ī maiori. ⁊ totū ī toto. hͦ excepto ꝙ de corꝑedn̄ico dicit̉ ꝙ ē ſub ſacramēto. ꝙ hꝫ ꝓpria diſquiſitōemſpūs aūt dicit̉ circūſcribi vt totū ſit intra ⁊ nihil eiꝰ exͣ.nō ꝯmētiēdo ꝑtē ꝑti cū hmōi nō habeat. ¶ Ad aliud d̓odicēduꝫ. ꝙ licꝫ ſint diuerſi modi ꝯtinēdi loco. tꝑe. ⁊ ꝯp̄hēſione: tn̄ ꝑ quādā anologiā ſe habēt. vt qd̓ ꝯtīet̉ locoꝯtinet̉ tꝑe. qd̓ vo ꝯtinet̉ tꝑe. ꝯtinet̉ ꝯp̄hēſione. nō ecōuerſo. qꝛ v̓o verbū ꝯp̄hēſionis (ſic̄ habet̉ ī libro de videndeo) dicit̉ de re illa. cuiꝰ fines circūſpici poſſunt. ꝑ quādamōneꝫ ſiue ſimilitudinē ſe habet ad eſſe in locovbi ẜm acceionem?liorem dicitur finis.Nembrum tercium.D terciū quo querit̉ vtꝝ poſſit eē ſine localitate. ad qd̓ ſic. localitas depēdet a rōecorꝑis. ſꝫ angelica natura. cū ſit ſub̓a ſeꝑata a corꝑe. nō hꝫ depēdentiā a corꝑe vel coditōib: gͦ pōt eſſe ſine localitate. ¶ Forte dicet̉ ꝙ qͦpōt eē angelꝰ ſine loco ſꝫ nō quo ad oꝑatōꝫctū. Cōiſic. duplex eſt actꝰ: actꝰ ſcꝫ ꝯtemplatōnisū. ⁊ actꝰ ꝓprie cognitōis quo ſe cognoſcitvel alia a ſe: ſꝫ quo ad neutꝝ actu hꝫ depēdentiā a corꝑeUnde aug. ad oroſiū. ſpūs ꝯditꝰ ſicut ē āgeloꝝ. ꝙͣꝙͣ ſinetꝑe ꝯtēplet̉ dei eternitatē. veritatē. caritatē: tn̄ qꝛ ex tꝑein inferioribꝰ iuſſa dei ꝑficiūt iure credūt̉ moueri ī tꝑeꝑ hoc excludēs locū. ⁊ ptꝰ ſequit̉. ſpūs hoīm mouet̉ ī tꝑeremīſcēdo p̄terita. futura expectādo. alia noua diſcēdo:nec tn̄ motſte ē in loco: multo fortiꝰ hͦ eſt ī angelis. cuꝫſe vl̓ alia cognoſcūt. gͦ creatura aliqͣ vel ẜm ſub̓aꝫ vl̓ ẜmactū. nō hꝫ depēdentia a loco ⁊ ita nō dicet̉ localis. ſꝫ ſine localitate poterit eē. ¶ Itē intellectꝰ ꝑ impoſſibile. ꝙnullū corpꝰ eēt. ⁊ tn̄ ſub̓a incorporea eēt: abſtrahet̉ tūc alocalitate. gͦ aliqͣ creatura pōt eē ſine localitate: nō ergꝓpriū ē creature eē localē. ¶ Sed tūc obijcit̉ nūquid ſic̄de deo ꝓpriū ē eſſe vbiqꝫ. nūquid ſimilit̓ ꝓpriū ē creatureeſſe hic. ⁊ ꝙ nō alibi: ſꝫ ⁊ ſi nō eēt corpꝰ. diceret̉ deꝰ eē vbiqꝫ in ſeip̄o. ſic̄ videt̉ dice̓ aug. a dardanū. vbiqꝫ ē deꝰ. qꝛnuſꝙͣ ē abſens. in ſe aūt ip̄o. qͣre nō ꝯtinet̉ ab eis ꝗbꝰ eſtpn̄s. Et iteꝝ aug. ꝯtra maximinuꝫ. q̄renteꝫ anteꝙͣ face̓tdeꝰ celū ⁊ terrā. anteꝙͣ face̓t ſct̄os. vbi habitabat? habitabat ī ſe deꝰ apud ſe habitabat. apd̓ ſe fuit. Sil̓r videt̉ dicere de ſubſtātijs īcorporeis ſeꝑatis. ꝙ ſint hic: ita ꝙ nōibi. ¶ Ad qd̓ dicēdū. ꝙ localitas ꝓui depēdet a corꝑe. ēꝯditō ſine qͣ pōt eē aliqͣ creatura: ſꝫ ẜm ꝙ extēdit̉ vt dicatur vnaqueqꝫ creatura habe̓ ꝓpriā termīatōeꝫ. ſic nō pōeeſſe creatura ſine illa termīatōe. ſic̄ nō pōt eē ſine mō: ſꝫhoc nō ꝯſueuit ſcpͥtura vocare localitatē. ¶ Ad hͦ autēqd̓ obijcit̉ ꝙ deꝰ eēt vbiqꝫ. ⁊ ſi nō eēt corpꝰ: ⁊ ſil̓r angelꝰhabēt eē hͦ. ita ꝙ nō ibi. dicēdū ē: ꝙ eē vbiqꝫ dicit̉ duplicit̉. ꝓprie dicit̉ eē pn̄teꝫ om̄i loco. ⁊ ſic nō exiſtēte corꝑe.nō dicet̉ deꝰ vbiqꝫ. Alio v̓o mō dr̄ eē pn̄teꝫ om̄i creaturevel n̄ deficiētē reſpct̄ū alicꝰ. ⁊ ẜm hͦ n̄ exn̄te corꝑe. dicētdeꝰ vbiqꝫ: ꝙ ſi ſic acciꝑet̉ dupl̓r. tūc vno mō dicet̉ d̓ angelo. ꝙ eēt h̓. et ſi n̄ eēt corpꝰ: ſꝫ nō ē ꝯſuetudo ſcpͥture ſicdice̓ eē h̓. ſꝫ magis eē hͦ vel illd̓. vt ꝑtitō attīgat ſub̓aꝫ nōlocū aūt ſitū. Si at̄ q̄rat̉ vtꝝ ſit ꝓpriū creat̉e eē alicubi.Rn̄dendū. ꝙ ꝓpriū dr̄ dupl̓r. vel vt ſimpl̓r. vl̓ vt ẜm tp̄sſiue vt dicat̉ alijs nomībꝰ ẜm ſub̓aꝫ ⁊ ẜm actū ꝗ nūc eſtprimo modo non dicit̉ eſſe ꝓpriū creature. vt ꝙ ꝯueniatom̄i creature eſſe alicubi. ſcd̓o v̓o modo dicitur.¶ Queſtō ſedecima de pulchritudine vniuerſi.
Ertitur ꝯſideratiodemū poſt ꝯditōes creature ex ꝑte quātitatis. circa ꝯditōnes ex ꝑte qͣlitatis q̄ſunt verū bonū ⁊ pulchrū. De veritateat̉ ⁊ bonitate dictū ē ſuꝑiꝰ ī tractatu deeēntialibꝰ dictis d̓ deo. ſeꝗtur ꝯſiderato d̓ pulchritudīe⁊ pulchro. Circa quod ſic poſſunt diſtingui queſita.¶ Primo quid ſit pulchrum.¶ Secundo que ſit differentia pulchri ⁊ apti.¶ Tercio cui rei conuenit pulchrum.¶ Quarto. v. pulcritudo poſſit augeri l̓ minui ī vniuerſo¶ Quīto ex ꝗbꝰ colligat̉ pͥncipalit̓ md̓i pulchritudo.¶ Sexto que conferant ad pulchritudinem.¶ Nembrum primum.Irca ratōeꝫ pulchri ſic. Pulchrū ⁊ bonūſunt idē in ſub̓a. ſic̄ habet̉ a dyoniſio ī li.de diui. no. ſꝫ aliquaꝝ ē differētia ratōis.Querit̉ gͦ cū vtrūqꝫ addat ſuꝑ ens: qd̓ addit pulchrū ſuꝑ ens quo differt a bono. vtrūqꝫ aūt dicitdiſpoſitōneꝫ reſpectu alicuiꝰ cauſe. ſꝫ bonū dicit reſpct̄ucauſe finalis: cū gͦ pulchrū differat rōe a bono reſpectualt̓iꝰ cauſe ſumet̉ n niſi r̄ſpct̄ū cauſe formal̓. Qd̓ etiā vr̄cū em̄ tria inſint creature. modꝰ. ſpecies ⁊ ordo: ſpeciesmaxime videtur eē illud ẜm qd̓ determīat̉ pulchritudoUnde ſpecioſuꝫ pulchrū dicere ſolebamꝰ. ſꝫ ſpēs ſumit̉ex ꝑte forme: ergo pulchrū ex ꝑte forme. Sꝫ ſi ex ꝑte forme. cū veritas ſimilit̓ accipiat̉. ex illa ꝑte nō differūt verum ⁊ pulchrū: ꝙ ſi differūt. que ē gͦ differētia vl̓ cauſadiſterēdi. Rn̄det ꝙ veritas ē diſpoſitō ex ꝑte forme relata ad interiꝰ: pulchritudo v̓o ē dipoſitō ex ꝑte forme relata ad exteriꝰ. Solebamꝰ eī pulchrū dice̓ qd̓ ī ſe hēbatvn̄ ꝯueniēs eēt ī aſpectu. Ꝙ aūt pulchrū accipiat̉ ex ꝑteforme. ptꝫ ꝑ hͦ qd̓ dic dyoni. ẜm ip̄m pulchrū oīa diſtinguūt̉. ⁊ aug. de natura boni. In hoīs forma qꝛ maior ēpulchritudo. ī eiꝰ ꝯꝑatōe ſūme pulchritudo deformitasdr̄. Sꝫ ẜm hͦ qd̓ dicēduꝫ ē de eo qd̓ dīc dyoni. in li. de diui. nō. Decoꝝ ⁊ bonū ẜm oēm caꝫ oīa affectāt. Ex qͦ videt̉ cū appetitꝰ ſit finis. ꝙ decoꝝ ſiue pulchrū reſpicit finem. Ad qd̓ dicēdum ꝙ affectare ſiue appete̓ dicit̉ ꝓprie⁊ coīter reſpectu finis ꝗ ⁊ cauſa finalis dicit̉: coīter ẜmꝙ om̄e in qͦ quieſcit appetitꝰ dicit̉ finis. vt qd̓ ē delectabile intellectui dicit̉ appetē intellectꝰ. ⁊ qd̓ ē delectabile viſui viſus. ⁊ ita de alijs: ⁊ ẜm hunc modū decoꝝ ſiue pulchrum cadit in naturali appetitu omnium rerum.Membrum ſecundū.Appoſita hac differētia. ꝯſeq̄nt̓ q̄rit̉ d̓ differētia pulchri ⁊ apti. Ad qd̓ rn̄det yſid̓.de ſūmo bono. decor elemētoꝝ oīm in pulchro ⁊ apto ꝯſiſtit: ſꝫ pulchꝝ ē qd̓ ꝑ ſeip̄mpulchrū ē. vt hō ex aīa ⁊ mēbris ꝯſtans: aptū v̓o vt veſtimentū. ⁊ vt victꝰ. Ideoqꝫ hoīeꝫ dicimꝰ pulchrū ad ſe. qꝛnō veſtimēto ⁊ victui ē neceſſariꝰ. ſꝫ iſta homini ideo at̄illa apta. qꝛ ad alid̓ .i. ad homini accōmodata. ſibimetſunt neceſſaria. hͦ ⁊ de elemētoꝝ naturis dicēduꝫ eſt. Uidetur gͦ differētia pulchri ⁊ apti ī hoc. ꝙ pulchrū dicat̉ī ſeip̄o: aptū v̓o ẜm ꝙ homī accōmodat̉ vl̓ alteri rei cuiꝯueīt. vn̄ vr̄ pulchꝝ ꝓprie ex ſpē dici ſine forma. large accipiēdo formā: aptū v̓o ex ꝯiūctōe decēti cū alio.¶ Nembrum terciū.Dterciuꝫ quo querit̉ cui rei ꝯueniat pulchrum. hoc eſt vtrum malū culpe dicaturpulchrum vel malum pene. vel minus bonum ꝯꝑatōne maioris. ¶ Ꝙ malum cupe nō dicatur pulchrū ſic accipit̉. Malū culpe inꝙͣtumhmōi nō eſt veſtigiū dei. ſꝫ pulchrum ī creatura inꝙͣtumſic eſt. eſt veſtigium dei. ergo malum culpe non eſt pulchrum. ¶ Quod etiam videtur ex hoc. quicqd em̄ defor-