Titulus. XVI.

ſcilicet oratione ⁊ ꝯtēplatione. delectatus ſumeius memorando: nō in ea tamē figendo. Sedexercitatus ſū in bonis operibꝰ: ⁊ defecit ſpiritus meus: ideſt omnis elatio mētis: ⁊ iſta ē vera delectatio. Tertius modus tētatiōis magꝭpericuloſus ē: cū ſub aliqua viſione vel ſētimeto cor inducitur ī opinionē vel infectionē cōtraaliquē articulū fi ſei: vel cōtra bonos mores: ⁊maxīe cōtra humilitatē vel bone ſtatē: ſicut legitur ī ſecūda collatiōe abbatis. Moy. de illo cuipluries diabolus vt angelus bonꝰ apparueratcuꝫ luce magna: qui demū ei ſuaſit: vt filiū paruū quē ſecū habebat occidēdo d̓o offerret: vt explaceret: ſicut Abrahā in oblatione Iſaac fili.ſui Sed fugiēte filio nō valuit quod intēdebatefficere. Et de alio qui ſe ꝓiecit. in puteū ex iuſſione angeli mali: qui vt bonus cū ſplēdore apparuerat. ¶ Igitur tales viſiones ⁊ iuſſionesexhorreſcas quantūcunqꝫ ſecreta ⁊ alta ⁊ ſāctaapparēt ⁊ fugias vt a ruina ⁊ demonio meridiano. Sed ſi appare at tibi aliqua viſio cū lumīevel ſine lumine ⁊ ſentimēto: de quo ſis certꝰ ꝙſit ex parte dei: ⁊ ꝙ certificatus es ī corde tuo:ꝙ illud ad quod inducit viſio eſt deo placitū noli te firmare in dicta viſione. Attendēdū etiaꝫ:ꝙ nec propter magnā deuotione: nec proptermagnam vitā: nec propter clarū intellectū: necpropter aliquā ſufficiētiā quā videas in aliquaperſona vel in aliquibus perſonis non ſunt ſequenda eorū conſilia: nec eorū modi imitandi.Ex quo apparet: ꝙ eoruꝫ conſilia ⁊ dicta clare⁊ multū rationabiliter non ſūt ſecūdū deū ⁊ verā diſcretionē per vitaꝫ chriſti ⁊ ſanctorū monſtrata ⁊ per ſāctā ſcripturā in dictis ſanctorumnonficata ⁊ predicta. Et propier hoc nō eſt timendum: ꝙ ſpernendo talia peccetur per fuperbiā ⁊ preſūptionē: ſed potiꝰ ꝙ fiat propterzelū viriutis. Nolite ait Ioan. in prima canonica omni ſpiritui credere: ſed probate ſpiritꝰvtrū ex deo ſint. Non enī ſtatiꝫ videri poteſtdiuina maieſtate conceſſū: quod fecerit humana pollicitatiōe ꝓmiſſuꝫ ait Cyprianꝰ di. l. Siquis p̄poſtera. Inſuper ⁊ fugiēde ſūt ⁊ vitādeſocietates ⁊ familiaritates illorū ⁊ illarū: qͥ tales tētationes ſemināt ⁊ diffundūt: ⁊ etiā vitande ſunt perſone ille que ſuſtinēt ⁊ laudāt eas: ⁊noli audire verba eorū: nec collationes eoruꝫ:nec modos eorū velis videre: quia diabolus tibi ſubminiſtrabit: ⁊ oſtendet magnū ſignū perfectionis ī pluribus eorū verbis ⁊ modis: queſi velles accipere: et ꝑ ea illis credere: venires⁊ incurreres ī pericula: ruinas: ⁊ precipitia errorū illoruꝫ. Sermo eorū ait apoſtolus primoad Thi. ij. vt cancer ſcripſit..§. IX.fatusPoſt predicta Pr̄e ponitaliqua q̄ qͥlibet debet per ſemetipſuꝫ attendere

circa perſonas que diſſemināt tales tentatiōesquātū ad eorū vitā ⁊ doctrinā. Quorū primuꝫeſt: ꝙ circa tales perſonas nō habeas magnaꝫeſtimationē eoꝝ viſionū: ſētimentorū: ⁊ raptūīmo ſi dicūt tibi aliquid quod ſit contra fidē: autꝯͣ ſacrā ſcripturā: aut contra bonos mores: abhorreas eorū viſiones ⁊ reuelatiōes tanqͣꝫ ſtulticias: ⁊ eorū raptus vt arbitramēta ſeu fataſtica demonū. Unde ⁊ in Deutro. Moyſes. exverbo dn̄i p̄cepit dicēs. Si ſurrexerit ī mediotui propheta: aut qui fomniuꝫ dicat ſe vidiſſe: ⁊ip̄e dixerit ſignū atqꝫ portētum: ⁊ venerit quodlocutus ē: ⁊ dixerit tibi. Eamus ⁊ ſequamur deos alienos quos ignoras: ⁊ ſeruiamꝰ eis: noliaudire verba ꝓphete aut ſomniatoris. Tētatenī vos dn̄s deus veſter: vt palā fiat: vtrū diligatis eū an noͣ. In toto corde veſtro ⁊ ī tota aīaveſtra ip̄m ſequimini eū timete: ⁊ mandata ſuacuſtodite: ⁊ audite vocē illius. Hec refert beatꝰAuguſtinus. xxvi. q. v. Nec mirū. Et inducitibi exēplū phitōniſſe: que arte ſua apparere ſcit diabolū ſub forma veri ſamuelis: vera cumfalſis permiſcens: vt patet. primo Regum. Etſubdit beatus Uincētius. Si tamē dicerēt aliqua: que ſūt ſecūdū fidē ⁊ ſacrā ſcripturā ⁊ doctrinā ſāctorū ⁊ bonos mores: noli ſpernere: qꝛforte ſperneres quod dei eſt iuxta illd̓ apoſtoliad Thi .i. ꝓphetias nolite ſpernere: nec tamētotaliter confidas: qꝛ ſepe ⁊ maxime in tentationibus ſpiritualibus falſitas induitur ſub ſimilitudine veritatis: malitia ſub ſimilitudine virtutis: vt poſſit diabolus melius diffūdere errorē. Adde quod ait Cirillus ſuper illd̓ luce. iiij.Nō ſinebat chriſtus ea .ſ. demonia loqui: qꝛ ſciebāt ipſū eſſe xp̄m: quanuis veritatē maximamdicerent: quā tamen non certitudinaliter ſed cōiecturaliter ſciebant: ſcilicet chriſtū eſſe filiū detamē increꝑabat eos prohibens talē dicere veritateꝫ: vt doceret nos nō querere a demonijsv̓itateꝫ: nec ſi dixerit veritateꝫ aliquando inherere: qꝛ ad hoc faciūt vt per illud decipiāt: ⁊ admaluꝫ inducāt: ⁊ tales viſiones ⁊ raptus ⁊ ſi nōſint de falſis vel contra ſcripturas potius ſuntparuipendende: niſi hoc contingeret talibus ꝑſonis: ꝙ ratione ſāctitatis ac diſcretionis ⁊ humilitatis certū qͣſi eſſet: ꝙ tales perſone nō poſſēt decipi per illuſiones ⁊ īgenium diaboli. Ettunc quanuis ſit piū viſionibꝰ taliū perſonarūcōſentire: tamē tutius eſt nō totaliter credere:niſi in qͣꝫtū in eis eſt ſententia concors cū ſacraſcriptura ⁊ dictis ſanctorum. ¶ Adde ad hecꝙ ⁊ veri ⁊ ſancti prophete aliquando aliqua dcunt: putantes ſe ex ſpiritu prophetie habereQue poſtea cognouerūt ipſūmet ex ſpirituphetico dixiſſe: vt notai Beatus grego. ī libꝫmoral̓. de Nathan propheta qͥquēſitus a dauid rege ſi deberet templum domino ꝯſtruere