Titu. X. Capi. .I.
Nec obſtat: qꝛ ꝓ ea hn̄da oramus qͣſi poſſimuseā mereri: qꝛ etiā q̄ n̄ meremur orando impetramus. Nā ⁊ peccatores deus exaudit: veniā nonmerētes quā petūt ⁊ accipiūt. Alioꝗn̄ fruſtra dixiſſet publicanus. Deus ppitius eſto mihi pctōriSil̓r ⁊ ꝑſeuerāᵉ donū aliꝗs petēdo a d̓o īpetratſibi vel alij: qͣꝫuis n̄ cadat ſub merito. .§. IIII.De bonis tēporalibusqūo cadāt ſub merito ſic d̓clarat. b. Tho. pͥª 2ᵉ. ꝙvl. ar. vl. Id qd̓ cadit ſub meritorē p̄miū vl̓ merces qd̓ hꝫ rōnem alicuius boni. Bonū aūt hoīsē duplex. Unū ſimpl̓r: aliud ẜm quid. Simpl̓rquidē bonū hoīs eſt vltimus finis: ẜm illud ps.lxxij. Mihi adherere deo bonū eſt. Et ꝑ ꝯn̄s oīailla que ordinātur vt ducētia ad hūc finē: ⁊ taliaſimpl̓r cadūt ſub merito. Bonū aūt hoīs n̄ ſimpliciter: ſed ẜm quid: ē illud qd̓ ē ei bonū vt nūcUel qd̓ eſt ei ẜm aliꝗd eſt bonū. Et hiꝰ n̄ caduntſub merito ſimpl̓r: ſꝫ ẜm ꝗd. Scd̓m ergo hoc dicendū: ꝙ tꝑalia bona ꝓut ſūt vtilia ad oꝑa v̓tutūꝗbus ꝑducimur ad vitā eternā: ſed hec directecadūt ⁊ ſimpl̓r ſub merito: ſicut ⁊ augmētū gr̄e:⁊ oīa illa ꝗbus hō iuuat̉ ad beatitudinē pꝰ pͥmāgr̄am. Tm̄ .n. dat̉ deus iuſtis de bonis tꝑalibus:⁊ etiā de malis: qͣꝫtū eis expedit ad ꝑueniēdū advitā eternā: ⁊ in tm̄ ſunt ſimpl̓r bona hiꝰ tꝑalia.Un̄ dr̄ in p̄s. xxxvi. De timētibus deū. Non deficiēt oī bono. Et alibi. Nō vidi iuſtū d̓relicū. Siaūt ꝯſiderētur tꝑalia bōa ẜm ſe: ſic n̄ ſimpl̓r boahoīs: ſꝫ ẜm quid. Et ita n̄ ſimpl̓r cadūt ſub merto: ſed ẜm ꝗd .ſ. in qͣꝫtū hoīes mouentur a deo adaliqͣ tꝑaliter agēda: ī ꝗbus ſuū ꝓpoſitū ꝯſequūtur deo fouēte: vt ſicut vita eterna ē ſimpl̓r premiū oꝑm iuſticie ꝑ relationē ad motionē diuināvt dictū eſt ſupra: ita tꝑalia bona in ſe ꝯſideratahn̄t rōnē mercedis: hīto reſpectu ad motionē diuina: q̄ volūtates hoīm mouent̉ ad hec ꝯſequeda. Lꝫ interdū in his hoīes n̄ hēant rectā intentionē. Cū aūt dr̄ Eccͣs. ix. Uniuerſa eque cūctiseueniūt iuſto ⁊ impio: bono ⁊ malo ⁊cͣ. Hoc veꝝeſt qͣꝫtū ad ſubſtantiā bonoꝝ ⁊ maloꝝ tꝑaliū: ſꝫ n̄qͣꝫcuꝫ ad finē. Nā ꝑ hiꝰ boni manuducunt in beatitudinē: n̄ aūt mali. Itē ꝙ tꝑalia bona fuerintp̄miſſa in veteri lege vt merces iuſticie: vt patetDeū. xviij. Dicit. b. Au. ꝙ in illis fuerūt figure futuroꝝ .ſ. ſpūalium bonoꝝ q̄ implētur in nobis.¶ Xitulus decimus de donis ſpūs ſancti.¶ De ſeptem donis ſpūs ſancti in cōi. c. i.QCendiſti in altum. Cepiſti captiuitatē. Dediſtidona hoībus. pͣs. Nr̄a tn̄ trāſlatio hꝫ. Accepiſti dōa hoībꝰ: qd̓pōt exponi dupl̓r. Accepiſti tuxp̄e d̓ quo ꝓprie loquit̉ in hoībus .i. inter hoīes
ꝯſtitutus accepiſti .ſ. a deo dona ſpūs ſancti. Ueldona q̄ a te infuſa in apl̓is intenſoꝝ deſideriorūaccepiſti: accepiſti: ex ꝗbus miſiſti dona ſpūs ſctīcopioſiſſime. Sꝫ ſeq̄ndo pͥmā lr̄am quā inducitapl̓s ad Ephe. Aſcēdit xp̄s in altū abſolutē: qꝛ īſup̄mū locū celi empirrei: qͦ nil altius. Uel in altū crucis: cepit captiuitatē .i. multitudinē ſctōrūquā diabolus tenebat in lībo carceris obſcuricaptiuā: ꝑꝑ debitū originalis nōdū ſolutū. Et ꝑcrucē quidē de manibus eius liberādo. In aſcēſione aūt cepit .ſ. cecū ducendo in celū: ⁊ in poſſeſſionē celi mittēdo ſeu ponēdo. Poſt qd̓ d̓dit dona hoībus .i. apl̓is dona ſpūs ſancti. Un̄. b. Aug.dicit. Que dona: vtiqꝫ ſpm̄ ſanctū: ꝗ tale donū ē:qualis ē ipſe. Uere magnus dn̄s ⁊ magna miſericordia eius ꝗ donū dat eqͣle ſibi. Gonū .n. eiusſpūs ſanctus ē a quo dono increato ꝓcedunt inplurali ſeptē dona data hoībus. De ꝗbus Iſa. xireꝗeſcet ſuꝑ eū .ſ. xp̄m hoīem: ⁊ etiaꝫ ſuꝑ qd̓libetmembꝝ xp̄i myſtici: ſpūs dn̄i .ſ. gr̄a ſpūs ſancti: aqua fluut dona ſiue v̓tutes infuſe. Spūs ſapīe⁊ intellectꝰ: ſpūs ꝯſilij ⁊ fortitudīs: ſpūs ſcīe ⁊ pietatis. Et replebit eum ſpūs timoris dn̄i. Quāuisaūt iſta dona ſpūs ſancti fuerint in oībus electꝭdei: ꝗ fuerūt ī veteri teſtō: tn̄ copioſius ⁊ vniuerſalius fuerūt data in nouo poſt xp̄i aſcenſionemapl̓is: ⁊ ipſis p̄dicātibus ꝑ orbē alijs innumerisUbi etiā notandū ꝙ gr̄a iſta ſeptiformis .i. ſeptēdonoꝝ: amittit̉ ꝑ quodlibet mortale pctm̄. Et iōſtatutū fuit antiꝗtus vt ꝓ quolibet mortali īponet̉ pnīa ſeptenis: vt pꝫ. xxij. q. i. Predicādū: vtſ. ſicut ꝑ pctm̄ abiecita ſe ſeptiformē gr̄am ſpūsſancti: ita ꝑ ſeptennē pnīam ſatiſfaciat ⁊ recuꝑeteā. In cuius figurā hr̄: ꝙ maria ſuꝑbiens ⁊ murmurās ꝯtra Moiſē: infecta lepra ſtetit ſeptē diebus exͣ caſtra: ⁊ poſtea ſanata. Nume. xij. Et hocponit̉. xxxiij. q. xi. hoc ip̄m. §. ſeq̄n. in glo. .§. I.Fuerunt autem et ſuntfigurata iſta ſeptē dona multipl̓r in veteri ⁊ nouo teſtō. Dona .n. ip̄a ꝓut letificāt ciuitatē ecclefiemilitātis: vel aīam rōnalē: adaptant̉ ſeptē ſeptēnarijs. Primo quidē in ſeptē diebus ꝗbus formatus ē mūdus. Sic mūdus minor format̉ vtſit ꝑfectus ꝑ iſtū ſeptēnariuꝫ. Prima .n. die factaē lux: ſignas donū timoris: ꝑ quē incipit deumefficaciter cognoſcere: qꝛ initiū ſapīe timor dn̄i.Secūda die fit firmamentū diſtinguens aqͣs abaꝗs .i. firmitas ſācte ꝯuerſionis: ꝑ donū ſcīe diſcernēs falſas doctrinas ⁊ ſuaſiones et exemplaad malū: vt inferiores ab aꝗs ſuꝑioribus veredoctrine ſuaſionis ⁊ exēploꝝ. Tertia die in arrida ſegregata ab aꝗs: germinent virentē herbaꝫflores ⁊ fructus: qꝛ ſegregatus hō ab aꝗs falſaꝝopinionū de idolis ⁊ ſuꝑſtitionibus: ꝑ pietatemcolit veꝝ deū: ꝓducens flores ſanctoꝝ deſideriorū: herbas ſalutariū verboꝝ ⁊ fructus operuꝫmiſericordie ⁊ pietatis in ꝓximos ſubueniendo