Ti. VI.Capi. .I.

prodeſſe. Per alios tres ordīatur ꝗs ad ꝓximūEſt gͦ ſeptimus benignitas Sap̄. i. Benignitas ēſpūs ſapīe: qꝛ .ſ. benignos facit. Dr̄ autē benignitas: quaſi bona igneitas. Et ꝑtinet ẜm. b. Tho. adexecutione: vt .ſ. non ſolū velit bonū ꝓximo: ſedvt faciat ꝓpoſſe. Bonus ignis dr̄ qui a longe calefacit: ita benignus nō ſolum ꝓpinquis: ſꝫ etiāextraneis ſubuenit. i. Pe. iiij. Unuſquiſqꝫ ꝓut accepit gr̄aꝫ .ſ. a ſpū ſācto in alterutrū illū adminiſtrantes. Si hēs notitiā de deo ⁊ p̄ceptis ſuis: inſtrue ꝓximū. Si habes dona tꝑalia panē ⁊ vinū⁊ hiꝰ: ſubueni pauꝑibus: ſi es medicus: ſi aduocatus ⁊ hiꝰ: ſubueni de tua arte indigētibus. Ethoc cū benignitate locutōnis ⁊ modi. Sic Paulus plenus ſpū ſancto: oībus benigne ſubueniebat: diſcurrens ꝑ orbem: docens indoctos manibus laborās ꝓ ſui ⁊ ſocioꝝ ſuſtentatione: elemoſynas ꝓcurans ⁊ portans in hieruſalē: infirmosſanans ⁊cͣ. ¶ Octauus ē māſuetudo: que in hocdiffert a patientia ſupra dicta: quia illa refrenatpaſſiones triſtitie: ne ratio ſuffocet̉: iſta paſſiōesirene vindicet ſe de iniurijs proximi ẜm. b. Tho.Facit ergo hec ſupportare defectus ꝓximi: vt n̄turbetur. Et cū quilibet indigeat ſupportari debet ⁊ ip̄e alios ſupportare. Sapīe: viij. dicitur ꝙſpūs ſapīe eſt hūanus: qꝛ .ſ. facit hūanum .i. manſuetū. Apl̓s. Seruū dei oportet manſuetuꝫ eſſead oēs: p̄cipue hoc debent habere p̄lati: non ꝗncorrigant vicia: ſed cū manſuetudine. Un̄ Moīſes de cuius ſpu fuit datū. lxx. ſenioribus adiunctis ſibi ad regendū: ſcribit ꝙ erat mitiſſimus ꝑoīa ¶ Nonus eſt fidelitas. Et ſumit̉ ꝓ fidelitateẜm Tho. ẜm illud qd̓ dr̄. xxiij. q. i. Fides etiaꝫ qn̄hoſti ꝓmittit̉: ẜuanda ē .ſ. ſi ipſe ſeruat. Debet ꝗseſſe fidelis ꝓximo: vt .ſ. non decipiat ꝑ mendaciafraudes: frangēdo ꝓmiſſa ⁊ hiꝰ. Per alia tria abbreuiando ordinat ꝗs quo ad corpus. Eſt ergodecimus modeſtia que hꝫ refrenare corpus qn̄tum ad ſenſus exteriores: vt veſtitu Iob. Spuseius ornauit celos .i. ſanctos: qd̓ facit ꝑ modeſtiād̓ ꝯſe. di. v. fucare. Hic applica d̓ ornatu ſuꝑfluo⁊ hi ¶ Undecimus ē ꝯtinētia: ſumēdo large cōtinētiā ẜm. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. Sic comprehēdit abſtinentia. Spūs ſanctus in Sāſon irruens: tenendo mandibulā aſini: vicit Philiſteos multos occidendo. Sic ſpūs ſanctus tenēdo freno ſeu manū ꝯtinētie gulā: ſignate in maxilla aſini: vincithoſtes ſpūales. Exemplū etiam de Io. bap. ꝗ repletus ſpu ſancto ex vtero: fecit magnā abſtinentia vt patet Math̓. iij. ¶ Duodecimus ē caſtitas.ſ. abſtinere ſe ab oī delectatione venerea illicitaLucia dixit. Caſte viuētes templū ſūt ſpūs ſāctiUn̄ ⁊ Dauid cognoſcens ſe amiſiſſe ſpiritū ſanctu ꝑ adulterium cōmiſſum: petens ſibi reſtituiꝑ veraꝫ pnīam ⁊ ꝓpoſitum caſtitatis: dicebat ps.l. Cor mundū crea in me deus: ⁊ ſpm̄ rectū ⁊cͣPōt etiā dici ẜm. b. Tho. ꝙ caſtitas importet abomni delectatione venerea illicita abſtinentiam

Continentia etiam a licita: vt a matrimonio perviduitatē ⁊ virginitatem ⁊cͣ.t. H¶ Tixulus ſextus de ſharitate. He charitatevirtute theologica. ¶ Capitulum primum.Anc manet files: ſpes: et charitas tria hec:maior aūt horū eſt charitas aitapl̓s. i. ad Corin. xiij. He quidēvirtutes dicunt̉ theologice: qꝛhn̄t deum ꝓ obiecto: ⁊ ideo nobiliores ⁊ ꝑfectiores omnibus alijs ⁊ moralibꝰ ⁊ intellectualibusac etiā donis ſpūs ſancti. Quaꝝ noticiam nō habuerunt ph̓i infideles: ⁊ ideo de ip̄is nō tractauerunt. Nam ⁊ ſi aliqn̄ nominēt fidē ⁊ ſpem ⁊ charitate: non ſumūt eodem mō eas ſicut ſancti theologi: ſed charitate appellant amicitia virtutemmorale. Spem paſſione vel fiduciā ꝑtem fortitudinis: fidē vel fidelitate vel habitū intellectualem quo quis aſſentit ⁊ firmiter inheret his q̄n̄ videt: ſicut quilibet etiā infidelis credēs pr̄eꝫſuū eſſe talē: ⁊ hoc habet fidem. Omniū aūt excellētiſſima etiā theologicaꝝ eſt charitas: ⁊ ideoab ea inchoetur tractatus. ¶ Eſt aūt differentiainter amorē: beniuolentia: amicitiā: charitatē etdilectione. Nā amor eſt ꝗd generale: ad omnemamorē licitū ⁊ illicitum: ⁊ ꝓut ē paſſio eſt cōis nobis ⁊ brutis: ⁊ qn̄ ſic aliꝗd amamus: vt rei amate nō velimus bonū: ſed ip̄m bonū rei velimusnobis: ſicut dicimus amare vinū: equū ⁊ hiꝰ: nōdicitur amor amicitie: ſꝫ amor ꝯcupīe. Sed quado aliꝗd amamus: vt ei bonū velimus: dr̄ amorbeniuolētie: ẜm ph̓m. viij. ethi. Un̄ beniuolentiaimportat amore ꝓcedentem ex volūtate rōnali.Non ſufficit aūt beniuolētia ad rōnem amicitieſed reꝗͥritur quedā mutua amatio: qꝛ amicus ēamico amicus. Beniuolētia aūt importat ſolamamatione vnius ad alterū: etiam ſi ille nō remanet: ꝗ amatur. Talis mutua beniuolētia amicitiefūdatur ſuꝑ aliqua cōicatōne. Charitas autē eſtamor fundatus ſuꝑ cōicatione ſuꝑne beatitudinis. Cum .n. ſit aliqua cōicatio hoīs ad deum ẜmqua nobis ſuam beatitudine cōicat: de qua corcatione dr̄. i. ad Corin. i. Fidelis deus: ꝑ quē vocati eſtis in ſocietatem filij eius. Oportet aliquāamicitiam ſuꝑ hac cōicatione fundari: ⁊ hec amicitia dicit̉ charitas. Dilectio aūt dr̄ actus ipſiuscharitatis: ꝗ eſt habitus quidā. Et ſic charitas ēquedā amicitia: n̄ quecūqꝫ ſed hoīs ad deū. Eſtergo dr̄a inter amicitia ⁊ charitatē: quia amicitia fundatur ſuꝑ honeſtate virtutū. Charitas ſuper bonitate diuina. Et cuꝫ ſit quidam habitusactus eius pͥmus et pͥncipalis ē dilectio. Hec tn̄noīa aliqn̄ ſumūtur vnum ꝓ altero large. ¶ Enota ꝙ qͣꝫuis amicitia hōeſti hēatur ad v̓tuoſi⁊ charitas ſit maxime amicitia fūdata ſuper re