Capitulum .I.
de materia trinitatis reprobat̉ vt heretica:ip̄e tn̄ nōͣ hereticus cōdēnat̉. Et hoc ideo: ꝙſb̓miſit opuſcula ſua correctiōi ⁊ determinatꝭoni eccleſie ī fine. Vt pꝫ exͣ de ſū. tri. ⁊ fi. ca. dāimꝰ. ¶ Itē ꝙ dicūt nō ſufficere talē reuocapnē: ſꝫ oportet face̓ publice ⁊ cū adiurationeſolēni: inducētes plura. c. vt. i. q. vij. Donatū.⁊. c. ſoluberrimū. ⁊. c. Cōuenientibꝰ. Et exͣ dehere. Ad abolēdam. falſū eſt. Nā illa iura loquūtur qn̄ error ē diuulgatus ⁊ ille hꝫ facultatē reuocādi publice: ⁊ plati eoꝝ hoc exigūtad tollēdū ſcādalū infectio tal̓ doctrine: q̄ oīavacāt ī caſu nr̄o. ¶ Ueꝝ in ill̓ inſiſtere: dicūtnon curare: qꝛ ſucceſſores eiꝰ nō eū in ill̓ erroribus ſecuti ſunt. Sed hāc ſnīam quā det̓mīauit de pauꝑtate xp̄i ⁊ apl̓oꝝ .ſ. ꝙ habuerūt alibilia in cōi: quā dicūt hereticā quiaq̄ reprobauit: ſꝫ nec ſucceſſores eiꝰ ſed eāūt̉ dicūt eſſe hereticos. Sed ipſi peſſimies ſunt heretici veri: qꝛ aſſerūt ꝯtra determinatōeꝫ catholicā factā ꝑ eccl̓iam ⁊ dn̄m papā. Io. xxij. ⁊ omnes ſucceſſores eiꝰ veros catholicos ſūmos pōtifices: ⁊ alios omnes p̄latos eccleſie ⁊ doctores vtriuſqꝫ ⁊ mgr̄os pl̓imos ī theologia cuiuſlibꝫ religiōis acceptatā exaīatam ⁊ approbatā vt veriſſimā. Et faciētes ſciſma ab obediētia romani pōtificis receſſerūt p̄ficiētes ſibi aliud caput antipapā vl̓antixp̄m aſſerētes penes ſe verā eccl̓iaꝫlica cū ſint ſinagoga ſathane. Et cū oīslitio p̄latoꝝ eccl̓ie vt a fonte ꝓcedat a papa: falſo opinātes omēs ſucceſſores Io. xxij.ſecuti ſūt verā determīatiōeꝫ eiꝰ factā circaā maͣm eſſe hereticos: ⁊ ꝑ ꝯn̄s dicūt eē exatos ⁊ ſuſpēſos: ⁊ omnes et p̄latos qͥ aſſētiūt illi determīatōi. Nec debere a talibꝰ accipi ſacr̄a: niſi baptiſmū in cāu neceſſitatꝭ: nec audiri diuīa eoꝝ: ſꝫ a ſuis pſeudo ep̄is ⁊ ſacerdotibus accipi ſacr̄a vtiliter fere. ¶ Ad ꝯfirmationē ſue doct̉ne adhuc ſalute hn̄t on̄dere vnuꝫꝑuū miraculū: niſi fumū ⁊ cineres cū cōbuſtifuerūt aliqͥ ex eis. Nec miꝝ qꝛ verax deꝰ nūqͣꝫfalſitatē ſuis oꝑbus .ſ. miraculoꝝ approbarꝫcū eā deteſtet̉. Noſtri aūt qͥ tenuerūt illā det̓minatōeꝫ Io. xxij. vt veriſſimā vſqꝫ ad pn̄s .ſ.annū. Mccccl. claruerūt varijs miracul̓ ī diuerẜ locis. ¶ In dicto libello cū eis ꝯburēdoaſſeuerāt nos dice̓: ꝙ ī papā nō cadat ſimoniaQd̓ falſuꝫ eſt nr̄os doctores hoc dice̓. Sꝫ bn̄diſtinguūt. b. Tho. ⁊ Pe. in. iiij. ⁊ alij: qꝛ de ſimonia poſſumꝰ loqͥ dupl̓r. Unoº. qͦ ad penasa iure inflictas ꝯͣ ſimoniacos .ſ. ſuſpēſiōis velexcōicatōis. Et ſic eſt veꝝ ꝙ in papā nō caditſimōia: qꝛ nullis penis iuris poſitiui ſb̓ijciturvel ligat̉. Alio mō qͥ ad peccatū qd̓ mortale ē.Et ſic in papa pōt cadere ſimonia: qꝛ ſi ordīesvel ſacr̄a vel alia ſpūalia ꝯferat ꝓ tꝑalibꝰ ap-
preciatiue: vtiqꝫ ſimoniā ꝯmittit. Nō aūt ſi cōterēdo bn̄ficia reẜuet ſibi ꝑtē fructuū diuerſisde cauſis: ꝓ neceſſitatibꝰ curie ⁊ hmōi: vt fit īannatis: qꝛ non cenſet̉ illud ſimoniacū. Et ſicomēs noſtros dicūt eſſe ſimoniacos: qd̓ faliūeſt. Sed de ſimonia hēs plene in. ij. ꝑte. ti. i. c.iiij. ⁊ de cenſuris eius ī. iij. ꝑte. ti. de excōicatione. ⁊ ti. de ſuſpenſione.Titulus tredecimus de dono fortitudinisFortitudinis quidditas ⁊ effectus. Ca. i.Oſt donū cōſilij ſequit̉ in auctoritate Iſa.xi. donū fortitudinis: de qͣ inpſal. cxvij. Fortitudo mea ⁊laus mea dn̄s ⁊ factus ē mihiin ſalutē. Hec cū ꝯſiſtat in aggrediēdo multūardua vbi ſunt mortis ꝑicula in ſufferēdo eqͣnimit̉ moleſta. In repellēdo ꝑ reſiſtētiaꝫ diabolica tētamēta: q̄ oīa abundabūt vltra ſolitūin tꝑibus futuris in ꝑſecutōe antexp̄i: ꝓpt̓ qd̓dicit dn̄s Ieſus. Erit tribulatō talis: qͣlis nōfuit ab initio mūdi vſqꝫ ad illud tp̄s. Mat. xxiiij. Et dabūt pſeudo ꝓph̓e .ſ. antixp̄i ſigna ⁊ꝓdigia magͣ: ita vt in errorē inducant̉ ſi fieripōt: ēt electi: qd̓ erit ad maximā tētatōem eoꝝIō ſb̓ iſto titulo de ꝑſecutōe antixp̄i aget̉: ī qͣmaxīe neceſſaria erit v̓tus fortitudīs: de quain v̓bis p̄s. cxvij. quatuor poſſunt elici.Habitus naͣlis: fortitudo mea.Repletus vel actus rōnalis: laus mea.Effectus diuinalis: dn̄s.Fructus ſalutaris: factus eſt mihi in ſalutemFortitudo eſt quidaꝫhabitus qͥ nobis īfundit̉ a ſpū ſancto ꝯͣ mūdiaduerſa: vt in eis virilit̓ trāſeamus: nō deficiētes ꝓpterea a v̓tute ⁊ mādatꝭ dei. Importatenī quandā aī ꝯfidētiā ⁊ firmitatē q̄ reqͥrit̉ inoībus arduis agēdis ⁊ in oībus mal̓ ſufferendis. Un̄ ⁊. b. Greg. dicit ꝙ fortitudo dat cōfidētiā trepidanti. differt tn̄ ꝯfidētia ⁊ firmitasquā dat fortitudo q̄ ē donū de qͣ agit̉ ab ea cōfidētia quaꝫ dat fortituº v̓tus moral̓. Actus tn̄vtriuſqꝫ tā doni qͣꝫ v̓tutis ſūt circa eandē māꝫSed differūt in qͣtuor. In v̓tute: in oꝑe: ī qͣꝫtitate: ⁊ in fine. Et in v̓tute qͥdē: qꝛ fortitudo qͥ ēv̓tus hꝫ mēſurā ſui actus: pom hūanā ſeu vires hūanas. Un̄ ea q̄ ſuꝑgrediūt̉ vires hūanas neqꝫ aggredit̉ neqꝫ ſuſtinet. vn̄ ph̓s dic̄ ꝙfortꝭ eſt inſtupefactibilis ī terribilibus q̄ ſt̓ ẜmhoīem. Sꝫ fortitudo q̄ ē donū ſpūs ſancti hꝫꝓ mēſura ſui actus diuinā pom: de cuiꝰ auxilio ꝯfidit: ſic̄ dr̄ in p̄s. In deo meo tnͣſgrediormuꝝ .i. ome qd̓ poſſet hūane īfirmitati obuiar̄