Capitulū.I.
vt ait propheta. Eleuatus eſt ſol ſuper oēs celos ⁊ luna ſtetit in ordine ſuo. Philoſophiaedocet ſciētie donū: vt inuiſibilia dei ꝑ ea q̄ facta ſūt ītellectu cōſpiciat ſcilicet dei ꝑfectiōes. expulchritudine enī celorū ⁊ planetaꝝ ⁊ aliaꝝ reꝝpoteſt ſciri ſpecioſitas īmēſi dei: ex virtute eaꝝvirtus ⁊ bonitas dei. ex ordine eaꝝ ſapiētia dei⁊ huiuſmodi. Unde dicit̉ ſapien. xiij. Si horūſpecie delectati ſcilicet ſolis lune ⁊ ſtellaꝝ deosputauerūt ſcilicet talia: ſciāt quāto his dn̄atoreaꝝ ſpecioſior eſt. Speciei enī ideſt pulchritudinis generator hec oīa cōſtituit. Aut ſi virtutē⁊ opera eorū mirati ſūt ītelligāt ab his: quoniāqui hec cōſtituit: fortior eſt illis. A magnitudīeſp̄ei ⁊ creature cognoſcibiliter poterit horū creator videri. hec ibi. Cū enī nō ſolū ſecūdum catholicos ſed etiā philoſophos deus ſit prīa cāomniū: ⁊ cauſa ſit potior effectu. Et in libro decauſis dicitur ꝙ oīs cauſa prima plus īfluit incauſatū cauſe ſecūde qͣꝫ ip̄a cauſa ſecunda: ideoſequitur: ꝙ oīs pulchritudo: virtus: ſuauitas⁊ quodcūqꝫ bonū vere amabile ſit in deo: ⁊ ideoſuper omnia diligēdus ⁊ in dilectione pro poſſe imitandus..§. VIII.ſcientie ꝑEt quia ad Donuꝯͣ rinere videtur: noſce diſcernere inter diuinas inſpirationes ⁊ diabolicas ſuggeſtiones que aliquādomultū velate ꝑſonis ſpūalibꝰ ingeruntur dicēte apl̓o. Ipſe ſathanas trāſfigurat ſe ī āgelū lucis nō ſolū apparendo ſenſibiliter ſub forma angeli boni xp̄i vel alicuiꝰ ſancti: vt habetur de. b.Antonio: martino ⁊ alijs: ⁊ īuiſibiliter ſuggerēdo aliquid apparēs bonū opus: ſed anime noxiū: vt Grego. dicit di. xli. Sepe vicia ſe ingerūt: ⁊ virtutes ſe eſſe mentiunt̉: vt tenacitas ꝑſimonia. Effuſio: largitas: crudelitas: zelꝰ iuſticie. Remiſſio pietas videri velit. Ideo hic ponēt̉ quedā documēta ex quodā libello: qui attribuitur beato Uincētio ordinis predicatorū: p̄dicatori eximio: ⁊ ſāctitate mirabili. Notādumigit̉ ꝙ circa tētatiōes ſpirituales huiꝰ tēporisqͥs ꝓcurat diabolus ī cordibꝰ aliquoꝝ ſpiritualiū ¶ Primū eſt. ꝙ volētes ſe deo totaliter ſubdere: deſiderēt ꝑ rationē vel contēplationē velalia opera ꝑfectionis: viſiones: reuelatiōes guſtus: ſeu ſētimēta a deo vel de deo: que ſūt ſupranaturā ⁊ ſupra cōmunē curſū eorū qui diligūt ⁊timent deū veriſſime: quaſi vt ex hoc ſignū accipiāt dilectiōis dei ad eos ⁊ acceptationis. Sedtētatio eſt tēdēs ad decipiēdū: tale eīꝫ deſideriū⁊ īſtigatio nō poteſt eſſe ſine radice ſuperbie ⁊ p̄ſūptiōis: vel ītētiōe alicuiꝰ vane curioſitatis circa ſecreta dei vel fragilitate fidei: ⁊ ꝓpter huncdefectū iuſticia dei dimittit aīaꝫ: que habet taledeſideriū ⁊ ꝑmittit venire intellectū ī illuſionē⁊ tētationē diaboli per falſas viſiōes reuelatio-
nes ⁊ ſeductiōes: ⁊ vt magis del̓ fides hoſti ſuggerēti aliquādo vera reuelat: vt ad credēdū alſue faciat: per quē modū ſciāt maiorē partē tētationū ſpiritualiū huiꝰ tēporis: ⁊ radicat in cordibus eoꝝ: qui ſūt nūtij ātichriſti. Debes ergoſcire: ꝙ vere reuelatiōes ⁊ guſtus ſeu ſētimētaſecretorū dei nō veniūt ꝑ antedictū deſideriuꝫ:neqꝫ ꝑ aliquā cōiurationē ſeu ſtudiū quod aīahabeat ī ſe: ſed tātū veniūt pura bonitate dei inaīam que eſt in magno timore dei ⁊ hūilitate: ⁊reuerētia ipſiꝰ dei. nec debet qͥs exercitare ſe inhuiuſmōi humilitate ⁊ dei timore ꝓpter hoc vthabeat viſiones: reuelatiōes: ⁊ ſētimēta de deoqꝛ in idē delictū caderet: quod ⁊ hoc deſiderās.Sed petēdū ⁊ deſiderādū quod ait pſal. Notūfac̄ mihi dn̄e finē meū: qd̓ ſcilicet eſt deꝰ: vt ſciaꝫqͥd deſit mihi virtutis ⁊ boni ad ip̄m cōſequēdū⁊ nō vt ſciā ſecreta eiꝰ. Secūdꝰ modꝰ tētatiōisocculte diabolice ⁊ deceptorie ē: cū qͥs ī ſua or̄one vel cōtēplatiōe ſētit aliquā cōſolationē ⁊ dulcedinē. Ex qua ⁊ ꝓpter quā incipit de ſe p̄ſumere: et eſtimationē ſui ip̄iꝰ habere: ⁊ ī ābitione ꝓprij honoris: ⁊ reputationē talē vnde ſuggerit̉ſibi dignū ſe eē vel huiuſmōi vite glorie vel laudis vel paradiſi. Scias ergo ꝙ hic latet āguisī herba: ⁊ iōfugite o pueri: Nec admittas taleꝫcōſolationē quātū ī te ē qꝛ deceptoria. Et ꝑ iſtāꝯſolatiōeꝫ īcurrit aīa ī plures malos errores: ⁊dn̄s ꝑ ſuū iuſtū iudiciū ꝑm ittit poſtea diaboloaugmētādi talē ꝯſolatiōeꝫ ⁊ accelerādi: ⁊ īprimere ī aīa illa falſiſſima ⁊ ꝑiculoſiſſima ſētimēta etalias illuſiōes qͣs credit veras eē. Heu heu dn̄edeꝰ qͣꝫ multe ꝑſone ſūt decepte ꝑ modū iſtū. Legit̉ de be. Iordāne ſcd̓d magiſtro ordīs p̄dicatorū: ꝙ diabolus q̄ſiuit eū decipere ꝑ hunc modū. Nā per aliquos dies eo celebrāte diabolusfecit maximū odorē de manibꝰ eiꝰ fluere cū magna conſolatione: vt vel ſic inde deᵉ ſe preſumeret ¶ Sed ille miratus ⁊ deceptionē timensſe magis humiliabat: orans vt ſi tentatio erat:euaneſceret quod ⁊ factuꝫ eſt: ⁊ ita euaſit tentationem in illa conſolatione non ſe figens ſed fugiens. ¶ Et ſcias ait beatus ille ꝙ maior parsraptorum vel potius orabiatorum nuncioruꝫantichriſti eſt per iſtū modū. Et ideo caue: ꝙ intua oratione vel contēplatione non ſuſtineas aliquā conſolationē: niſi illā que venit poſt perfectā noticiaꝫ ⁊ completum ſentimentum tue humilitatis ⁊ īperfectionis: ⁊ que facit perſeuerare dictam noticiā. ante dictū ſentimentuꝫ in te⁊ magnitudinem ⁊ altitudinem dei per altamreuerentiam ⁊ cum magno deſiderio honorisdei conſolatio non admittatur: ⁊ ipſa conſolatio adueniens in predictis fundetur: ad quodpoteſt induci verſus pſal. Renuit cōſolari anima mea ſcilicet ī iſtis mūdāis. Memor fui dei