Capitulum .I.

hītus cognoſcitiui diſtinguunt̉ ẜm altiora vel inſeriora pͥncipia ſicut ſapīa in ſpeculatiuis altioraꝯſiderat qͣꝫ ſcīa: ⁊ iō ab ea diſtinguit̉: ⁊ ita etiā oꝫeſſe in actiuis: manifeſtū eſt aūt ꝙ illa q̄ ſunt p̄terordinē inferioris pͥncipij ſiue cauſe reducunturqn̄qꝫ in ordinē altioris pͥncipij ſicut monſtruoſiꝑtus aīalium ſūt p̄ter ordinē v̓tutis actiue: in ſemine tn̄ cadūt ſub ordine altioris pͥncipij .ſ. celeſtis corꝑis vel vlterius diuine ꝓuidentie. Un̄ illeꝗ ꝯſideraret virtutē actiuā in ſemine: nō poſſetetiā iudiciū ferre de hiꝰ mōſtris de ꝗbus nō pōtiudicari ẜm ꝯſiderationē diuine ꝓuidentie. ꝯtingit aūt qn̄qꝫ aliquid eē faciendū p̄ter cōes regulas agendoꝝ: puta ꝙ īpugnatori pr̄ie n̄ eſt depoſitū reddendū: vel aliꝗd hiꝰ. Et iō cū de huiuſmōioporteat iudicare ẜm aliqua altiora pͥncipia exigitur altior v̓tus iudicatiua: qͣꝫ ſint regule cōesẜm quas iudicat ſyneſis ⁊ h̓ talis vocat gnominq̄ importat quādā ꝑſpicacitatē iudicij. Et qͣꝫuisoīa que p̄ter cōem curſū cōtingere poſſūt ꝯſiderare ꝑtinet ſolū ad puidentiā diuinam: tn̄ interhomines ille ꝗ eſt magis ꝑſpicax: poteſt plura horum ſua rōne diiudicare.¶ Xitu. iij. de fortitudine. Fortitudo aīam tripliciter firmat quo ad ſe: ꝯtra mundi aduerſitatesquo ad bonū cōe cōtra pr̄ie hoſtilitates: quo addeū contra erroꝝ prauitates. c. i.I.xjCa virtuteꝫfortitudinis qͣtuor ſunt vidēdaPrimo de p̄conijs ad eius laudem ꝑtinentibus. Secundo demateria circa quā verſat̉. Tertio de actibus eius ⁊ aſſumēdis bellis. Quartode partibus eius.Preconia fortitudinispn̄t aſſignari tria: ex eo vꝫ ꝙ aīum tripliciter firmat .ſ. qͦ ad ſe ꝯtra mundi aduerſitates: qͦ ad bonū cōe ꝯͣ patrie hoſtilitates: quo ad deū ꝯtra erroꝝ prauitates. Eſt ergo primū p̄coniū fortitudinis: qꝛ animū firmat quo ad ſe ꝯͣ mundi aduerſitates. Ubi ſciendū eſt ꝙ ſtatus pn̄tis vite ē ſtatus cuiuſdā pugne. Un̄ Iob ip̄am aſſimilat milicie. vij. c. Milicia eſt inꝗt vita hoīs ſuꝑ terrā: ꝑꝑqd̓ congregatio fideliū notat̉ eccl̓a militās. militat .n. pn̄s vita nr̄a multiplici pugna: nunc ꝯͣ carnis ſpurcitias: nūc ꝯtra mūdi neꝗͣcias: nunc v̓oꝯtra diaboli inſidias. Nccͣia ē ergo v̓tus fortitudinis: q̄ aīam hꝫ firmare ad tot tolerāda ⁊ reprimēda. vn̄ Eſa. c. lij. ſub figura ſyon hūanā mentēadmonet: vt hac v̓tute ſe armet. Induere inquitfortitudine tua ſyon: ꝑ ſyon arcē intelligimꝰ qucītati hirl̓m dn̄abatur ⁊ eam ꝓtegebat: ⁊ ꝯueniter mēs hūana intelligit̉ quēadmodū arcis ceteris viribus pͥncipat̉: has ſiquidē regit ⁊ defen

dit qn̄ virtute fortitudinis induta decorat̉. vndeSal̓on ꝓuer. vl. Fortitudo ⁊ decor īdumētū eiꝰIntm̄ aūt hec v̓tus hoīeꝫ firmat ⁊ abſtulit ꝙ nulla aduerſa: nulla blādimēta: nullaqꝫ vicioꝝ tētamēta pn̄t eū a bono rōnis abducere. vn̄ ambro.li. i. de offi. dicit. Nō mediocris animi v̓tusᶻ ē fortitudo: q̄ ſola defēdit ornam̄ta virtutū oīm queinexpiabili p̄lio aduerſus oīa vicia decertat. Inuitat ad labores: fortis ad ꝑicula: rigidior aduerſus voluptates: auariciā fugat tanqͣꝫ labe̓ qͣndaꝫq̄ virtute effeminat. Nulla etiā fortitudo corꝑal̓huic pōt comꝑari: ſicut dicit Sene. Facilius eſtinꝗt gentē vna qͣꝫ virum vnū vincere. Et loquit̉de viro ẜm ꝙ a v̓tute animi vel a fortitudine dr̄.Antiꝗtus .n. nomē v̓tutis fuit ſolius fortitudīs:vt dicit Tulliꝰ. Et qͣꝫtum ad hoc loꝗtur Sal̓onꝓuer. xvi. Melior ē patiens viro forti: ⁊ ꝗ dn̄at̉aīo ſuo expugnatore vrbiūj hoc ſortitudinis preconio Iob indutus fuit ꝯtra oīa aduerſa tolerāda. Nā primo ſathan ꝓcurāte mūdi aduerſa ſuſtinuit: dū oīa bona ſua ꝑdidit v̓na cū liberis. Deinde in carne dū a planta pedis vſqꝫ ad verticeꝫn̄ remāſit in eo ſanitas. Ulti. ip̄e diabolus auctormaloꝝ vxorē ꝯtra ip̄m ꝓuocauit: ⁊ tres eius amicos ſibi oneroſos fecit: īponentes ei ꝙ licite oīadeus intulerat aūt inferri ꝑmiſerat ꝑꝑ eius pctā⁊ tn̄ in oībus his n̄ peccauit Iob labijs ſuis: necſtultū ꝗd ꝯtra deū locutus eſt. Iob. i. ⁊. ij. Scd̓mp̄coniū huius v̓tutis ē: qꝛ aīm firmat q̄ ad bonūcōe ꝯtra pr̄ie hoſtilitates: ẜm .n. phūm pͥmo ethi.bonū qͣnto eſt cōius tāto ē diuinius. Bonū aūtpr̄ie eſt quoddā bonū cōe ciuiū nulli ꝑticulari ꝑſone appropriandū: ſed ab oībus cōiter appetedū. Ea aūt que ſūt cōia minus diligunt̉ ⁊ de eisminor cura hr̄: ac ꝑ hoc neglecta deſtruūtur ⁊ ꝑdūtur. Ad ꝯſeruationē igit pr̄ie ⁊ bonoꝝ cōiumneceſſe ē ꝙ ſint in ciuitate hoīes v̓tuoſi viriles ⁊aīo ſtabiles: bonū cōe diligētes ꝗ neglectꝭ ꝓprijsbonis: etiā corꝑibus morti ſe exponat ꝓ ꝯſeruatione ⁊ defēſione ciuitatis: hoc aūt facit v̓tus fortitudinis: q̄ ad bonū cōe defendendū hoīem impellit. Et qͣꝫtum ad hoc ē ceteris v̓tutibus excellentior: qꝛ diuinior. ē .n. pugnans ꝓ bona cōi. vn̄dicit Amb. pͥmo d̓ oſ. Eſt fortitudo velut ceterisexcelſior: q̄ vtilior ē in rebus bellicis in ciuilibꝰſeu domeſticis. Ad hoc aūt naturalis rō inclinatSicut .n. in hūano corꝑe multa ſūt mēbra que ꝑmulta officia ſibi inuicē deſeruiūt: ⁊ ſic vitam totius corꝑis ſaluāt. Sic in vna ciuitate q̄ vnū corpus ꝯſtituit multi ſunt hoīes: ꝗ dīuerſis oficijsintēdētes ad mutua obſequia ſibi īuicē cōicanda: bonū cōe ciuitatis v̓niformiter intēdere dn̄tnec ab hoc retrahi dn̄t timore aliquo: vel diſpendio cōmodi ꝓprij. Hoc aūt bonū cōe fortis ꝯſiderat ꝗ bona ꝓpria ad tuitionē ⁊ ꝯſeruationempr̄ie ordinat. Un̄ dicit ph̓s. vij. ethi. Nō ſolū nobis nati ſumus: ſꝫ ortus nr̄i ꝑtem pr̄ia vendicatꝑtem amici: atqꝫ vt placet ſtoicis: ſicut q̄ in terris