TitulusVII.

tis. Pax hoīs mortalis ⁊ deiʳ ordinata ī fide ſubet̓na lege obediētia. Pax hoīm ordīata ꝯcordiaPax domꝰ: ordīata imꝑandiobediēdi ꝯcordia īhabitantiū. Pax ciuitatis: ordīata imꝑandi obediendi ciuiū cōcordia. Pax celeſtis ciuitatis: ordinatiſſima ⁊ ꝯcordiſſima ſocietas fruēdi deo etinuicē in deo. Pax omniū reꝝ tranquillitas ordinis. Ordo aūt eſt pariū diſpariūqꝫ reꝝ ſua cui§. III.qꝫ loca tribuens diſpoſitio.Beneficientia non eſtvirtus ſpālis. Et rō eſt qꝛ actus interior ⁊ exterior n̄ reꝗrunt diuerſas v̓tutes. Sed bn̄ficientia ⁊beniuolētia n̄ differunt: niſi ſicut actus interior⁊ exterior: qꝛ bn̄ficientia ē executio beniuolētieUn̄ ſicut beniuolētia n̄ eſt alia v̓tus a charitate:ita nec bn̄ficientia. Eſt aūt actus charitatis exterior. Qd̓ ſic declarat. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. xxxi. Beneficienti nil aliud importat qͣꝫ facere bonū alicui.Pōt aūt hoc bonū ꝯſid̓rari dupliciter. Uno mōẜm cōem rōnem boni ⁊ hoc ꝑtinꝫ ad cōem rōnēbeneficiētie. Et hic ē actus amicitie ⁊ ꝑ ꝯn̄s charitatis. Nā in actu dilectionis includit̉ beniuolentia ꝑ quam ꝗs vult bonū amico: vt ſupra dictū eſt. Uolūtas aūt eſt affectiua eoꝝ que vult: ſiadſit facultas: ⁊ iō ex ꝯn̄ti benefacere amico: exactu dilectionis ꝯſequit̉. Et ꝓpter hoc bn̄ficientia ẜm cōem rōnem ē amicitie vel charitatis actus. Si aūt bonū qd̓ quis facit alteri: accipiaturſub aliqua ſpāli rōne boni ſic bn̄ficiētiā accipietſpālem rōnem ⁊ ꝑtinebit ad aliquaꝫ ſpālem virtutem: ſicut ſi faciat bonū ꝓximo ſub rōne ſubleuantis miſeriā eius: ꝑtinebit ad miſericordiam.Si ſub rōne debiti vt parētibus: pertinebit adiuſticiā: ⁊ hiꝰ di. lxxvi. Non ſatis eſt bn̄ velle: niſiſtudeas etiā benefacere. Eſt aūt beneficientiā exercenda ad oēs ſi fieri pōt cum dilectio charitatis ſe extendat ad omnes ꝓ loco tn̄ ⁊ ꝓ tēpore ẜmdebitas circūſtantias. Peccatoribus aūt in neceſſitate etiam ē ſubueniendū ad ſuſtentationeꝫnature n̄ ad fomentū culpe. Un̄ dicit. b. Au. v. qv. non oīs. ꝙ v̓tilius efuriēti panis ſubtrahiturqͣꝫ frāgitur ſi d̓ cibo ſecurus īiuſticie acquieſcat.Et ſic etiam excōicatis ⁊ infidelibus in neceſſitate eſt bn̄faciendū ⁊ ſubueniendū: magis aūt coniunctis ceteris paribus potius ſubueniendū ē:dicit enī. b. Tho. vbi ſupra: ꝙ v̓tus ⁊ gr̄a imitant̉ordinē nature: ꝗ eſt ex diuina ſapientia inſtitutꝰ.Eſt aūt talis ordo nature: vt vnumquodqꝫ agēnaturale ꝑ prius magis diffūdat ſuam actionenad ea q̄ ſunt ſibi ꝓpinquiora: ſicut magis calefacit ignis rē ſibi magis ꝓpinquā. Exhibitio autēbn̄ficioꝝ eſt quedā actio charitatis in alio: ⁊ id̓ooꝫ ꝙ in ꝓpinquos magis fiat beneficiētia: ſed ꝓpinquitas vnius hoīs ad aliū pōt attendi ẜm diuerſa in quibus hoīes ſibi cōicant: vt ꝯſāguineiin naturali cōicatione: ciues in ciuili. fideles in

ſpūali: ⁊ ſic de alijs. Et ſic ẜm diuerſas ꝯiunctiones ſunt diuerſis diuerſa bn̄ficia diſpenſanda.Nam vnicuiqꝫ ē magis exhibendū bn̄ficium ꝑtinens ad illam rem ẜm quā eſt nobis magis cōiunctus ſimpl̓r loquendo: tn̄ hoc pōt variari ẜmdiuerſitatem tempoꝝ locoꝝ ⁊ negocioꝝ. Naꝫ inaliquo caſu ē magis ſubueniendū extraneo neceſſitatem extremaꝫ patienti qͣꝫ patri non ſuſtinenti tanta: de bonis aūt debitis alteri qꝛ eiꝰ ſūtplus tenet̉ ei bn̄facere reddēdo: qua cōiunctis:niſi ꝯiūcti eſſent in tanta neceſſitate ꝙ liceret eisfurari ad ſubueniēdū eis: niſi ⁊ ille cuius ē reseſſet in ſimili neeſſitate. In quo caſu penſāda eſtꝯditio vtriuſqꝫ ⁊ alias cōditiones prudētis iudicio: qꝛ in talibus n̄ pōt dari vniuerſalis regula.Titulus ſeptimus de ſpē. De triplici ſpe eiusquidditate ⁊ fructibus. c. i.Ęquitur de ſꝫcūda virtꝰ theologica ad quaꝫhortatur ſcriptura dicens. p̄s.xxxvi. Sꝑa in dn̄o ⁊cͣ. Triplexaūt eſt ſpes: videlicet naturalisvirtualis: ⁊ criminalis. Spes naturalis eſt quedam paſſio: vn̄ ⁊ phūs dicit ꝙ iuuenes ſunt magne ſpei. Hoc eſt cōe nobis ⁊ brutis. ꝑ exꝑientiāenim videmus ꝙ canis mouet̉ ad inſequendūlepore: ⁊ ancipiter auē ⁊ hoc quideꝫ non faceretniſi quia ſperat aſſequi: cāt hͦ paſſio in vi iraſcibili que ē etiam in brutis ẜm. b. Tho. iu. iij. ſent.di. xxvij. Cum .n. oīs paſſio ſit in cōcupiſ. vel iraſcibili: omnis illa paſſio de cuius intellectu ē appetitus in bonū vel ꝯueniens: ſimpl̓r eſt in cōcupiſcibili ſicut amor. delectatō ⁊ hiꝰ. ⁊ oppoſita horū. Omnis aūt illa paſſio de cuius intellectu eſtmotus in bonū: cū circūſtantia difficultatis: ē iniraſcibili. Et hiꝰ ſunt om̄ia illa que importāt bonum vel malū: cū duratōne alicuius quātitatisſicut ira que exurgit ex magna leſione quā quispōt vindicare: ſꝫ n̄ in ꝓmptū. Timor n̄ eſt de quolibet malo: ſed de magno cui n̄ pōt reſiſti: vel difficulter. Spes importat modū appetitus ī aliqd̓bonū cōmenſuratū appetenti. Non .n. eſt de bono ⁊ tanta ad qd̓ nullo mō pōt ꝑueniri. Nectū d̓tam ꝑuo qd̓ ꝓ nullo habeat̉: ſed de eo qd̓ eſt difficile hr̄i: ꝓpter qd̓ dr̄ arduū. Et ſic arduum additquandā ſpālem rōnem bonitatis .ſ. p̄cioſitatemquandā ex hoc ipſo ꝙ n̄ de facili pōt hr̄i ſicut dr̄Omne raꝝ caꝝ. Differt aūt in hoc ab audacia: qꝛaudacia importat extenſionē appetitus in aliqd̓arduū vt repellat̉ malū: ſpes aūt extēſionē appetitus in arduū bonū vt acquirat̉. Sed qꝛ de ſpeꝓut ē paſſio dictū eſt ſupra in pͥma ꝑte: iō hic nōaliud de ea. Naturalia tm̄ n̄ ſunt vicia nec virtutes. Spes v̓tualis eſt v̓tus theologica de qua pͣslxxi. Tu es dn̄e ſpes mea ⁊ eſt ibi deprecatio per