Titulus. XV.

ocletiano et maximiano qͣꝫto ſtudio ſuꝑbie ſueſūt conati extingue̓ nomē xp̄i: ext̓minare eccleſiā: ꝯcalcare fidem. Quoꝝ tn̄ ſuꝑbia ⁊ malignitas ad nihilū redacta ē: ⁊ iuſte punita: ⁊ eccl̓iamagis ac magꝭ exaltata. Timēbūt gͦ gētes nomē tuū dn̄e: ait p̄s .ſ. vidētes iuſticiā tuaꝫ: qꝛ nilinultū dimittis malū. Et oēs reges terre gl̓iaꝫtuā cū magna reuerētia adorātes. .§. VII.eptimo timendus ēdeus timore reuerētie ꝓpter ſuā eternitatē etꝓuidētiā. Eccl̓s. v. Ne dicas corā angelo nonē ꝓuidētia: ne forte iratꝰ dn̄s ſuꝑ ſermones meos diſſipet oīa oꝑa manuū tuaꝝ: vbi ſūt multaſonia ⁊ plurime vanitates ⁊ ſermones īnumeri: tu vero deū time. hec ibi. Sōnia appellat ſalomō diu̓ſas fātaſias aliqͦꝝ male ſentiētiū de diuina ꝓuidētia: qꝛ ſicut ī ſōno vr̄ aliqͥd eē: qd̓ ī veritate nō ē: ita aliqͥbꝰ viſū ē bn̄ ſētire de his queeueniūt ī mūdo: ⁊ tn̄ nō ſic ē. Quidā enī euētuꝫreꝝ hūanaꝝ attribuebāt fatis dicēteſ: fatis agmur: credite ſatis. Et illud. Te tua fata p̄muntvocātes fatū ꝯſtellationē ſeu īfluxū ſideꝝ ſb̓ qͥbꝰ nati ſūt hoīes: qͥbꝰ moueāt̉ ncc̄ario ad bonūvel malū. Alij dicebāt oīa euenire a caſu ⁊ fortuna. In qͦꝝ ꝑſona loqͥt̉ ſalomō dicēs. Uerti mead alia q̄ vidi ſb̓ ſole: nec velociū eē curſum: necfortiū bellū: nec ſapiētū pane̓? nec doctoꝝ diuitias: nec artificū gr̄aꝫ: ſꝫ tꝑ̄scaſuſqꝫ ī oībꝰ. Alij vtplato poſuerūt diuinā ꝓuidētiā nō ſe extēde̓ adres hūanas ⁊ minima: ſꝫ tm̄ circa celeſtia: in qͦꝝꝑſona dicit Iob. Circa cardīes celi ābulat: nr̄aaūt nō ꝯſiderat. Sꝫ iſta oīa ſūt ſōnia ⁊ vana etnō credēda. Et iō ſignāter ſb̓dit. Tu vero deuꝫtime ⁊ tāqͣꝫ eū qͥ oīa videt: de oībꝰ ꝓuidet: oīa recte diſponit. Un̄ dr̄ Sap̄. xij. Tu aūt dn̄e dn̄ator v̓tutis oīa cū trāquillitate iudicas: ⁊ cū magna reuerētia diſponis nos. Subeſt enim tibipoſſe cū volueris. Et pe. ī canonica ſua. Oēmſolicitudinē vr̄am ꝓijciētes ī eū: qm̄ ipſi cura ēde nob̓. Et p̄s. Iacta cogitatū tuū in dn̄o: ⁊ ip̄te enutriet. Quinīmo vt ſcribit̉ Sap̄. xij. Ip̄ieſt cura de oībꝰ. Neqꝫ enī qꝛ cū magna cura etdiligētia diſponit de corꝑibꝰ celeſtibꝰ: de angel̓⁊ hoībꝰ: iō minꝰ curat de minimis ⁊ vilibꝰ rebꝰ:ſꝫ de qͥbuſcūqꝫ īfimis vſqꝫ ad ſingularia intēdit.Un̄ ⁊. b. Aug. in. ij. de ci. dei ait. Deꝰ ſūmꝰ ⁊ verus cū v̓bo ſuo ⁊ cū ſpū ſācto: qͥ tria ſūt vnꝰ deꝰoīpotēs creator ⁊ factor oīs aīe oīſqꝫ corꝑis cꝰꝑticipatiōe ſūt felices oēs: qͥ ſūt veritate nō vanitate felices: qͥ fecit hoīem rōnale aīal ex aīa ⁊corꝑe: qͥ eū peccātē nec īpunitū dimiſit: nec abſqꝫ mīa dereliqͥt: qͥ nō ſolū celū ⁊ terrā: nō ſolumangelū ⁊ hoīeꝫ ſꝫ nec exigui ⁊ ꝯtēptibil̓ aīantisviſcera: nec auiſ pēnulā: nec herbe floſculū: necarboris foliū ſine ſuaꝝ ꝑtiū ꝯueniētia ⁊ quadāveluti pace dereliqͥt. Nullo mō credēdum ē re

gna hoīm eorūqͣꝫ dn̄atiōes ⁊ ſeruitutes a ſue ꝓuidētie legibꝰ alienas eē voluiſſe. Et. b. boe. dephi. ꝯſo. O qͥ ꝑpetua mūdum rōne gubernas.Terrarū celiqꝫ ſator: qͥ tp̄s ab euo. Ire iubes:ſtabiliſqꝫ manes: das cūcta moueri ⁊cͣ. Cū qͣꝫtaaūt reuerentia ꝓuideat nob̓ ⁊ diſponat: qͥs n̄obſtupeſcat? qͦt varietates herbaꝝ: fructuū: aliū: piſciū: auiū in cibū dedit: qͦt aromatica ꝯceſſit vini quātitas: diu̓ſitates veſtiū: habitationūdocumēta: interiora īcitamēta ad bonū: ſanctaſacr̄a: ſāctoꝝ exēpla: flagelloꝝ erudimēta: quisenarrabit? Myſteriū aūt incarnatiōis ⁊ dn̄ipaſſiōis ad nr̄aꝫ redēptionē tā īmēſam: ad voſpūalē dilectionē: qͥs ꝯp̄hēde̓: nedū expͥme̓ valꝫ⁊ merito dice̓ valeat illud Michee. Ppl̓e meus qͥd tibi vltra face̓ potui: ⁊ nō feci ad ꝓuidendū tue ſaluti. Sꝫ valde timēdū: ne īgrati īueniamur. Nā quāto plura nob̓ bn̄ficia collata ſūt:tāto maiora ſupplicia p̄ꝑata: ſi ſaluteꝫ nr̄am neglexerimꝰ. Sꝫ ecōtra vltra p̄dicta bona ml̓tahēmꝰ h̓ ⁊ ī pr̄ia: ſi timuerimꝰ deū: ⁊ fecerimꝰ bn̄:vt ait tobias filio Tobie. iiij. ¶ De huiꝰ ꝓuitie bn̄ficijs dicit. b. Ber. ī li. hͦ de conſideratiōamat deꝰ vt charitas: nouit vt v̓itas: ſedet vt eotas: dn̄at̉ vt maieſtas: regit vt pͥncipiū: tuet̉ vtſalus: oꝑat̉ vt virtꝰ: rutilat vt lux: aſſiſtit vt ptas. Quid gͦ ē deꝰ? qͦ ad vniu̓ſos ſpectat: finQuo ad deitationē: ſalꝰ. Quo ad ſe: ip̄e notQuid ē deꝰˡ volūtas: oīpotētia: bēiuolētia: vitus: lumē et̓nū: īcōmutabil̓ rō: ſūma beatitudocreās mētes ad ſe ꝑticipādū: viuificās ad ſētiedū: afficiēs ad appetēdū: iuſtificās ad ꝓmerendū: dilatās ad capiēdū: accēdēs ad zelu: fecundās ad fructū: dirigēs ad eqͥtatē: īformās ad beniuolētiā: moderās ad ſapīam: roborās ad v̓tutē: viſitās ad ꝯſolationē: illuminās ad cognitnē: ꝑpetuās ad īmortalitatē: īpellēs ad felicittē: circūdāſ ad ſeueritatē. Hec. b. Ber. Hec oīaſūma ꝓuidet beniuolētia. Un̄ ẜm Io. da. deusgrece dr̄ theos. Et theos vno mō dr̄ a thenqd̓ē circuire ⁊ foue̓: qꝛ v̓tute ⁊ ī fluxu ſuo oīa circūiens: oīa fouēs: oībꝰ ꝓuidet: ſꝫ illud p̄s. Aperies tu manū tuā .ſ. ꝓuidētie. ⁊ īples oē aīal bn̄dictiōe: Timeat gͦ deū oē ſemē iſrl̓. i. oēs fideleait p̄s. qm̄ nō ſpreuit neqꝫ deſpexit dep̄catiopauꝑis. Pauꝑis dico naͣli ſēſu: pauꝑis t̓renaſb̓a: pauꝑis v̓tute gr̄e: pauꝑis ſpū: ſꝫ oībꝰ ꝓuidet ꝓ capacitate ſua. Et timor dn̄i p̄cipue reuerētial̓: de qͦ in ſermo: gl̓ia ⁊ gl̓iatio: leticia ⁊ corona exultatiōis: vt dr̄ Eccl̓i .i.¶ Titulus quītuſdecimꝰ de dono pietatis.De pietatis eminētia ⁊ dignitate. Ca. i.E dono pietatis videnda ſūt tria. Eminētiadignitatis: exiſtētia eiꝰ qͣlitatꝭ: