Titulus. XVI.

Intēdētes ita vt vtiliores ⁊ neceſſarias ad ſalutēlitteras ꝯtēnāt vel omittāt cū dicat ſapiēs. Nihil nimis vel eis quocūqꝫ mō abutētes. §. VIIhanc autem ſcientiamdonū ſpirituſſancti: omni mundane ſciētie p̄ponere debemus: qꝛ hec ſola ducit ad vitā nō autēalie niſi cū iſta. Et quāto maior ī nobis dilectioeſt: que eſt vinculū ꝑfectionis vt ait apoſtolusad col̓. iij. ⁊ quāto maior humilitas que dilectionē ī altū erigit tāto maior huiꝰ ſciētia ſpirituſſācti habet̉. Et ip̄a ſciētia ſalubrius cunctas docet ſciētias alias moraliter vt patet diſcurrendo ꝑpaucis: Docet grāmaticā ſcilicet recte loquēdi ⁊ recte ſcribēdi. Linguā enī quā vt dicitIacobus nullus domare potuit ſcilicet ex ſe inquietū malū ⁊ plenā mortifero veneno: peruerſe loquētē ⁊ peius ſcribētē: hec dirigit vt loquatur recte: ⁊ propterea in līguis ſpirituſſanctꝰeeā infu dit igneis apparuit. Rhetoricā ſuggerit: ita ornate perorātē nō ī ꝑſuaſibilibus humane ſapiētie verbis ſed in oſtēſione ſpiritus ⁊virtutꝭ vt p̄ueniāt prīcipes āgelorū cōiūcti pſallētibꝰ ⁊ prīcipē pͥncipū deū: qͥ nullis viribꝰ ſuꝑari poteſt: flectat or̄o publicani: vincatqꝫ īuincibilē: ⁊ ligat oīpotētē moyſi deprecatio. O qͣꝫ vtilē dialeticā veꝝ a falſo diſcernētē .ſ.ſ. ꝑ donū ſcientie infūdit: cū enī intētādo ſophiſtice ſyllogizet hoſtis antiquꝰ: vt cōuincat ſub ſpecie boniexēpli gratia ſic. Omne bonū eſt ꝓſequēs: oīsfornicatio eſt bonū: vel adulteriū: vel furtū ē bonū: qꝛ delectabile: qꝛ vtile quo ad furtū: ergo ꝓſequere fornicationē vel furtū: cū delectabile ⁊vtile ſit bonū. Sed ſophiſma eſt: ⁊ qͥ ſophiſticeloquit̉: īquit ſapiēs: odibilis ē: qꝛ decipere querit vt diabolꝰ. Donū igit̉ ſciētie qͣ qͥs diſcernit īmoribꝰ verū virtutis a falſo vitij reſpōdit. Oēvtiqꝫ bonū ꝓſequēdū: ſi eſt verū bonū ⁊ honeſtū. Sed ſi fornicatio vel furtū ſit bonū ſecūdūquid: qꝛ delectabile ſēſualitati: nō tamē eſt verūbonū ⁊ honeſtū. Sicut ſi diceret̉. Oīs homoeſt rationalis: ſed homo pictus eſt homo: ergoeſt rationalis: falſo cōcluderet̉: qꝛ pictꝰ ē homoſecūdū qͥd .i. ſecūdū apparētiā ſeu rep̄ſētationēSed cū dicebat. Omnis homo eſt rationalis:intelligit̉ de homīe vero ⁊ ſimpliciter. Docet gͦſciētie donū in actibꝰ viciorū nō eſſe verū bonūſed verū malū ⁊ apparens bonū: ⁊ ideo declinādū ad arithmetricā deducit ſciētia ſpiritꝰ numeros multiplicātē: vt ſcilicet peccata ſigula dinumeret cum ſuis circūſtantijs: vt declarat. bea.Aug: de. pe. di. vi. ⁊ per ſingulas noctes viciorū lachrymis lauet cōſcientie lectū. Suggeritſpiritꝰ etiā beneficia numerare a deo collata: q̄tot reperiunt̉: vt vix optimus algoriſta valeatrecenſere ſicut nec guttas maris. Nūerat quoqꝫ numerū dierū quis eſſe poteſt: ⁊ videt quoni

am mille āni ante oculos dei tāquā dies heſterna que preterijt: ⁊ totū tēpus ab initio mūdi vl̓qꝫ in finē eſſe ſicut momētum ſtatere ⁊ guttamroris cōparatione vite perpetue: vbi omni bonō aīe ſāctorū fruunt̉. Talē armoniā ⁊ melosſecūduꝫ muſicā morū ſpirſtus mēti inſerit exercendā vt dicat ſpōſus. can. iij. Sonet vox tuaī auribus meis: vox enī tua dulcis. Et p̄s.bilate deo oīs terra: cātate: exultate: ⁊ pſalin cithera in tubis ductilibus: ⁊ voce tube cornee. In pſalterio timpano ⁊ choro: ⁊ in cibalisbene ſonātibꝰ: q̄ voces ſignificāt diuerſos ami motus ſecūdū varias virtutes deū lauotiū. mēſurare tēporalia facit geometria ſpiritualis: ⁊ aſpiciēs terrā cū Hieremia videt qꝛ vacua eſt ⁊ quaſi nihil. Menſurat amores ſuos:vt deū ſine mēſura diligat: certa vero oīa certaregula rationis menſurat. Dimenſiones nō qͣꝫtitatiuas ſed virtuales mēſurat in deo: ⁊ ſi noncū oībus ſanctis cōprehenſoribus: tamē per cōtemplationē in terra militantis eccleſie in diuinis. Congitudinē eternitatis: latitudinē extenſe charitatis: altitudinē immenſe poteſtatis ꝓfundū ſapiētie claritatis. Nō deficit in habenteſcientiā cū charitate ſancta aſtrologia ad curſū⁊ virtutē ſolis ⁊ lune ac ſtellarū. Attendit conſiderans pie: ꝙ ſtella differt a ſtella in claritate.Sic ⁊ ſancti ī gloria vnus altero maior. Sicut⁊ in mūdo de gētibus vnus altero ꝑfectior: ⁊ diuerſos effectus producunt ſecundū gratiā gratis datā. Nā alij dat̉ ꝑ ſpiritū ẜmo ſapīe: alteriẜmo ſcientie ⁊cͣ. Solē qͦqꝫ contēplant̉ ī celo: qꝛſicut teſte eccleſiaſtico. Sol illuminans per oreſpicit: ⁊ gloria dn̄i plenuꝫ eſt opus eius: ⁊ otur ſol ⁊ occidit: ⁊ ad locū ſuum reuertitur: ibiqꝫ renaſcens girat per meridieꝫ: ⁊ flectitur adaquilonē: vt īquit Salomō eccleſiaſtes primo.Sic iuſticie chriſtus deus noſter illuminaronem hominē venientē in hunc mundum: opqꝫ eius in mundo plenuꝫ gloria: quam nobi.curauit: ortuſqꝫ de lucida nube virgine Aria occidit per paſſionem: vnde tenebre fſunt ſuper vniuerſā terram: deficientibus cunctis a lumine fidei deitatis ip̄ius excepta eSed renaſcens ſol ipſe per reſurrectionēquam inferiores partes terre deſcendens: iſtrauerat patres in vmbra mortis ſedentes:dios ſuos erga diſcipulos diffundit: ⁊ lumē eisreſtituit fidei. ¶ Girauit autē ſol iſte per merediē: quando in celū aſcendens ſuper cherub̓⁊ ſeraphim ignē feruidū ſui amoris in pēihſte in mūdū miſit: nec eſt qui ſe abſcondat a calore eius. Ad aquilonē flectet̉: ad aquiſonē fr̄igidū ī fine mūdi: quādo abūdāte iniqͥtate refrigeſcet charitas in cordibus multorū Specuſatur ille noſter aſtrologus ⁊ lunā eccl̓ie: q̄ lumēa ſole mēdicat chriſto ſeſu dn̄o noſtro. Et quia