Capitulū .I.

nuntur ẜm ītllectū ſācti doctores theologia viatorū a theologia ꝯp̄henſorū: ſꝫ eſſētialiter ⁊ īfinite: cū ſcīa dei ſit deꝰ: ⁊ ſcīa hūana ſit quedā qͣlitas labilis dum obtinet̉ in via. ¶ Eque patethoc idā quo ad quartū cōſiderādū de ſciētia .ſ.de mō. Nā oīs noſtra cognitio ortū habet a ſēſu: oīs noſtra cognitio ſpecies trahit a rebꝰ: fe.re nulla noſtra ſciētia dici poteſt intuitiua: oīsnoſtra cognitio intellectiua gradatim ꝓcedit amagis vl̓ibus ad minus vl̓ia vſqꝫ ad ſingulariaoīs noſtra cognitio ad minus nota a magis notis. Oīs noſtra cognitio ſyllogiſtica ē: ⁊ diſcurſiua: ⁊ ꝓpter hoc ſcire viatorū nō ſolū ē diſtinctū a diuino ſcire ẜm etiā Platōnē a ſcire āgelicō Angelꝰ enim ſpēs rerū hēt īſertas: ſē ſibꝰ corporalibꝰ n̄ vtēs: equaliter oīa creata ſine diſcurIu cognoſcēs. Deꝰ vero neqꝫ ſpecies a rebꝰ abſtrahit: neqꝫ abſtractiue: neqꝫ ſucceſſiue ſed intuitiue: ⁊ vnico accuſe ⁊ oīa alia: qꝛ oīa q̄ ſūt in eoinfinite ꝯprehēdit. Effectꝰ etiā ſciētie diuine: ſēmultū diſtincti a noſtris quo ad. v. declarādumcirca ſciētiā. Nā ſcīa dei eſt cā rerū volūtate cōiūcta. Sed ſcīa noſtra a rebꝰ ꝓcedit: neqꝫ hoc libito volūtatis. Sciētia dei eſt neceſſaria certa.Scīa aūt noſtra nō ſoiū eſt cōtingēs: ſed etiā fere opinatiua ſeu opiniōes generat magis qͣꝫ ſcientiā ꝓprie dictā. Dimitto ꝙ ſciētia noſtra īflatdiuīa edificat: noſtra occidit ⁊ illa viuificat. Cūcedēs deponi ſi vniuerſaliter capiat̉: aliter cōſequētia nulla: cū ab īdefinita ad vniuerſalē ſit vanus ꝓceſſus. Nō .n. oībus debemꝰ deū imitarivoluit enī hoſtis ātiquꝰ eſſe vt deꝰ ⁊ de celo fuitexpulſus. Nec etiā in via ī modo ſciendi poſſumus deū imitari: ſed in alijs vt dicet̉. hec oīa p̄dicta p̄fatꝰ dn̄s Ioānes dn̄ici ī dicto libello pnit. Cū ergo dictū ſit imitatores dei eſtote: camus imitari declarauit idē apoſtolus ſubdēsAd ephe. v. capitulo Ambulate in dilectiōe d̓iſicut ⁊ chriſtus dilexit nos. Non ait imitaminideū ī potētia vel ſciētia ſed in dilectiōe. nec chriſtus ait. Diſcite a me ſciētiā: qꝛ ſapiētia ſū d̓i patris. Sed diſcite humilitatē qꝛ mitis ſum ego ⁊humilis corde Mathei. xi. Lucifer deū imitari voluit in potētia vt ita dixeri: cupiēs ex naturalibꝰ ⁊ gratuitis a deo acceptis ꝓpria virtute ad gloriā ꝑuenire dicēs. Similis ero altiſſimo qͥ ꝑ ſe gloriā obtinet. Sed detracta eſt ad inferos ſuꝑbia ſua Iſaie. xiiij. Gloriatꝰ eſt nabuchodonoſor de potētia ſua ſuperbiēs: tāquamex ſe illā adeptꝰ ⁊ cōuerſus ē in beluā ſecūdumimaginationē ſui ⁊ aliorū vidētiū eū. Danielis.iiij. ⁊ xvij. q. iiij. Miror. alter Nabuchodonoſor de ſuꝑbia elatꝰ voluit vt deꝰ adorari: ⁊ cōfu

ſus eſt ꝑ feminā ſāctā Iudithocciſo holoferneprincipe militie eiꝰ. Adā ⁊ Eua voluerūt deuꝫimitari ī ſciētia dicēte eis antiquo ſerpēte. Eritꝭſicut dij: ſciētes bonū ⁊ malū: ⁊ de ꝑadiſo expulſi ſūt cū tota poſteritate ſua: humiliata infinitismiſerijs aīe ⁊ corporis: voluerūt ait bea. Aug.rapere diuinitatē ⁊ ꝑdiderūt felicitatē. Sed viri ſācti qͥ glorioſū ſāguinē fuderūt ꝓ dn̄o imitati ſūt ī morte ſua deū īcarnatū ꝑ dilectionē: ⁊ iōcoronas triūphales meruerūt. Abrahā imitatus ē deū ī dilectione: patriā deſerēs: filiū offerēs: ⁊ circūcidēs in ſenectute vt deo obediret:ex humilitate ſe cinerē ⁊ puluerē dicēs: ⁊ exaltatus ē vſqꝫ ad viſionē trinitatis ꝑ figurā quādotres vidit ⁊ vnū adorauit. Dauid imitatꝰ ē deūī dilectiōe: etiā inimicorū capitaliū: ī hūilitate ſepulicē viuū ⁊ canē mortuū vocitās: ⁊ ſuꝑ ſenesītellexit diuīa myſteria. Paulus apoſtolus qͥcupiēs ex ītēſa dilectiōe dei diſſolui ⁊ eē cū chriſto ⁊ tamē anathema eſſe a chriſto ꝓ fratribusſuis vt cōuerterētur: primū ſe peccatorū ꝓclamās ex humilitate ꝓfūdiſſima: ⁊ minimū apoſtolorū: qͥ plus oībꝰ laborabat: ſublimatꝰ fuit adclarā dei viſionē quādo raptꝰ fuit ad tertiū celum. Ꝙ ſi qͥs deū velit imitari ī ſciētia: imitet̉in iſta que donū dei ē: ⁊ ſine dilectiōe ⁊ humilitate eſſe nō poteſt. Uani enī ſūt oēs homīes in qͥbꝰ ſciētia dei nō ſapiētia ſcilicet ſciētia huiuſmodi. Qui enī dixerūt linguā noſtrā magnificabimus: labia noſtra a nobis ſunt: qͥs noſter do.minus eſt? Uani ⁊ falſi in elata eſtimatione: qꝛdeus ſcientiarum dominus. i. Re. ij. falſi inſuis doctrinis: nullus eniꝫ fuit qui nō falſa ſcripſerit vani inutiles ſibi: vacui virtutibus veris ⁊ vltimo fine beatitudinis priuati: dicente.Salomone. Eccleſiaſtes. ij. labor ſtultorum interficiet eos ſcilicet morte perpetua quia neſcierunt pergere in vrbeꝫ ſcilicet ciuitatis ſuperne: propter quod ⁊ dominus per Hieremiamdicebat. Non glorietur ſapiens. ſcilicet ſcientia mundana in ſapiētia ſua. neqꝫ. potens in potētia ſua: neqꝫ diues ī diuitijs ſuis. Sed qͥ gloriatur in hoc glorietur: ſcire ⁊ noſce me. Ad quānoticiaꝫ dei valet permaxime cognitio ſui: qupertinet ad patrū ad donū ſciētie Unde ⁊ Sneca: princlpiuꝫ ſalutis cognitio ſui. Et beatusAuguſtinus breuiſſime orans: dicebat. Deusmeꝰ nouerim me: noueriꝫ te: qꝛ cognitio ſui vera inducit ad dei cognitionē. Quid enī prodeſtait beatus Bernardus ſcire vires herbarum:proprietates elemētorū: curſus ſiderū ⁊ huiuſmodi te neglecto ſeu ignorato. q. d. nihil. Similis per hoc ē demonibus. Unde interpretant̉ſcientes: non ergo condēnātur vacātes ſtudioſcientiarū ſeculariū. Sed conſtituentes finemin huius noticia. Sicut quidā antiquorum philoſophorū falſo opinati ſūt: ac etiam nimis eis