Capitulum .I.

.ſ. ꝙ deū debet imitari quilibet quantū pōt: ⁊ ꝙdeꝰ habet omnē veritatē: ⁊ ꝙ deꝰ eſt omnis veritas: ⁊ ꝙ ſcientie ſeculares continēt multas veritates. Prima propoſitio .ſ. ꝙ debet homo deum imitari: deducit̉ tripliciter. Ex natura. ratione ⁊ ſcriptura. Ex natura quidē quantū adprimū dictū eſt ī ſecundo de aīa: ꝙ vnumquodqꝫ ens imitatur altiſſimū: hoc nō ſolum clamatſuis cupiditatibꝰ hō ad diuinā imaginē factꝰ: ſꝫēt ip̄a muta ⁊ q̄ ſenſu carent naturali locutiōeclare teſtant̉. Cur ignis ſurſuꝫ: graueqꝫ quodlibet tēdit deorſū. Flumina pariter petut patrēneptunū ideſt mare: terra centrū: niſi qꝛ cunctadeſiderant eſſe ⁊ cōſeruari in eo: in qͦ quieſcunt.i. in locis ſibi congruis. Eſſe aūt in deo eſt abſolutū et ꝑ ſe eſſe: a quo omne aliud eſſe nō ſolūdependet: ſꝫ conſeruat̉ ī eſſe qualecūqꝫ ſit illud.Huic aūt nature ratio mirifice fauet. Nihil .n.ſe pōt odiſſe dicēte ſcriptura. Nemo īquit apoſtolus de homine vnquā carnē ſuā odio hꝫ: ſednutrit ⁊ fouet eā. Nihilqꝫ pōt ſe nō amare. Differt aūt amor liber a naturali: qm̄ ille partiale:hoc optimū vult bonū amato: cū nihil aliud ſitamare aliqͥd qͣꝫ deſiderare vel velle bonū eideꝫ.Hinc reor factū: ꝙ deꝰ īmenſus cui loquitur ſapiens dicēs ſapientie. xi. Diligis oīa: ⁊ nihil odiſti eoruꝫ que feciſti: ceteris a ſe vult partialiabona nō parū diſtincte: ſibi vero ſūmum ⁊ optimū: qꝛ libere illa: ſe ip̄m vero naturaliter amat.Omnis ergo natura ſe naͣliter amās quod eſtcunctis cōmune: deuꝫ ſibi procurat ꝓ moduloſue capacitatis inſerte: vn̄ iā omne forū proclamat illud morale. Bonū ē quod oīa appetunt.Homo igit̉ qͥ ſolus int̓ corporea ē ad ſimilitudinē dei: eiuſqꝫ glorie mirabiliter capax: ipſūqꝫ aſſequi debet pre vniuerſis creaturis: ip̄m conari debet imitari niſibus totꝭ: quē deꝰ aſſūpſit: vtn̄ ignoraret ſe futurū deū eſſe poſſibilē ꝑticipatione ineffabili quadā. Id ip̄m clamat veritatis ſcriptura dicēs. Eſtote vos ꝑfecti: ſicut pater veſter celeſtis perfectꝰ ē. Mat. v. Quodqꝫconſumarēt ī vnū cū deo mēbra chriſti capitiselecta ꝑ eū: idē chriſtus genitorē orauit. Ioan..xvij. quando venit eiꝰ hora: vt trāſiret ex hocmūdo ad patrē. ad idē hortat̉ apl̓s ad epheſ. dicēs. Imitatores d̓i eſtote vt filij chariſſimi. Sicut enī bonū ꝑficit affectū ⁊ voluntatē ſi ē verūbonū: ita ⁊ verū ꝑficit intellectū. Et iō ſcut imitamur deū in bonitate virtutum ꝑfectione: itaimitari debemus ī veritatis cognitiōe ꝓportionata: nobiſqꝫ reperitur ī ſciētijs hūanis. Und̓idē apl̓s ad epheſios ait. Fructꝰ lucis .i. gratieradioſe qua deū imitamur ē ī omni bonitate: iuſticia ⁊ veritate: vt ſicut iuſticia q̄ ē oīs virtus ⁊ꝑficit voluntatē: ita ⁊ veritas ꝑficiat ītellectū: ⁊ſic habotur oīs bonitas .ſ. volūtatꝭ ⁊ ītellectus.Alie tres propoſitiones facile declarant̉: nā ſe

cunda .ſ. ꝙ deus habet in ſe omnē ſcientiā ⁊ veritatē ē ſatis nota apud oēs tam philoſophos qͣꝫtheologos antiquos ⁊ modernos: ita vt ſtulticenſeant̉ a p̄s. qui dicūt. Non videbit dn̄s: necintelliget deꝰ iacob: ait enī. Intelligite īſipientes in ppl̓o: ⁊ ſtulti aliqn̄ ſapite. Qui plantauitaurē nō audiet ⁊cͣ. Et ſeqͥtur: qͥ docet hominemſciētiā: dn̄s ſcit cogitationes hominū: qm̄ vaneſūt .i. falſe: cū .ſ. cogitant deū neſcire omnē veritatē. Eſt enī deꝰ omniū de hoc loquētiū teſtimonio quedā mens ⁊ ītellectꝰ infinitus: vbiqꝫ pn̄somniū poſſibiliū ratio ſūma: nihil ignorās: ſedoīa vnico actu vidēs. Hic ē apud platōnē mēsmaxima plena rerū ideis. Apud Ciceroneꝫ etmaronē aīa mūdi: tota pn̄s vbiqꝫ. Hoc ītellexitphiloſophus clemēs dicēs. Nobiliora ī entibꝰſūt minꝰ nobiliū exēplaria. Ad id refert̉ ſenece dictū epl̓a. xl. vbi ait. prope ē deus: tecū ē: intus ē. Ita dico lucilli. Sacer intra nos ſpūs ſedet: maloꝝ bonoꝝqꝫ nr̄oꝝ obẜuato̓ ⁊ cuſtoſ. hicꝓut a nobis tractatꝰ ē: ita nos ip̄e tractat: huiꝰlapiētia ſcd̓m dionyſiū ariopagitā in li. de diui.no. ſe ipſā cognoſcēs cognoſcit oīa ⁊ materialia īmaterialit̓: ⁊ īdiuiſibiliter diuiſibilia: ⁊ vnitiue multa: hīc iuxta Paulum ariopagite magiſtrū. Oīa nuda ⁊ aperta ſt̓ oculis eiꝰ ad hebre..iiij. Sūt .n. oculi dn̄i lucidiores ſole qͥ ī oī locoꝯtēplāt̉ bonos ⁊ malos teſte veteri ſapiēte ⁊. b.Ambro. ſuꝑ epl̓am ad col. ait. Oīs ratio ſuꝑneſciētie vel terrene creature ī eo ē: qͥ eſt earū ⁊ auctor: quē qͥ inuenit: nihil vltra q̄rat: qꝛ hic ē ꝑfecta dei virtꝰ ⁊ ſapiētia: quicqͥd alibi q̄rit̉: hic ꝑfecte inuenit̉. di. xxxv. §. hinc ēt. ¶ Tertia ꝓpoſitio ſuperius poſita .ſ. ꝙ deꝰ ſit oīs veritas: clar̄ꝑpaucis deducit̉. Deꝰ enī ē ſimpliciter ſimplexſimplicitate ꝑfecta: vt ꝓbat. b. Thomas ī prīaꝑte Nullā .n. cōmixtionē: nullā mutationē: nullā cōpoſitionē: nullūue accidens qͦmodolibet īſe admittit. Sꝫ vt dicit boetius. Accidēs ī deotrāſit in ſubſtātiā: vt ſciētia q̄ ī creatura eſt accidēs:: ī deo ē ſb̓a ſua. Ip̄e igit̉ ē eſſētialiter ⁊ vnice qͥcquid hꝫ: qͥnīmo vt ꝓpriꝰ dicat̉. Nihil hꝫ: ſꝫē qͦdlibet qd̓ a qͣcūqꝫ creatura bonū ⁊ bn̄ haberipōt. Hāc veritatē non tacuit moyſi ẜuo dei. cuiait de ſe loquēs: oſtēdā tibi omne bonū. ExodiCū gͦ cōmuni mō loquēdi dicat̉ habere omneꝫveritatē plene: reſtat ꝙ ip̄e ſit oīs veritas: prete rea ſi del̓ intellectꝰ cuius actꝰ cognoſcēdi pariterqꝫ ſil̓ multa vel cūcta cognoſcēs: ⁊ nullatenus a potētia ſit diſtinctꝰ: nōne fatebit̉ quiſqꝫ ratiōe victus: ip̄m intellectū eſſe veritatē qua nouit: cū illa nō ſit aliud ab actu ītellectꝰ veritateꝫvidentis. Erit igit̉ ſicut methaphyſicus ꝓbatcuiuſlibet rei vnū principiū: velut mēſura oīuꝫparticulariū rerū ſpeciei illius cuiꝰ ꝑticipatiōeomne eſſe eius eſt tale: tantū ve: atqꝫ hoc aliqͥd.Sic oīa flumina vnū repetūt mare: vn̄ fluum