TitulusXV.
⁊ in enigmate eſt: nō facie ad faciē: ſꝫ frultōis vita ⁊ corona nō aufert̉ a quoqͣꝫ. Et beatiſſima v̓go. Magnificat aīa mea dn̄m: ⁊ exultauit ſpūsmeus: id eſt anima mea extra corpus ſaltauit īdeo ſalutari meo .i. ieſu reqͥeſcēs. Iam ergo nōſū in mundo. Et hi diſcipuli tui .i. electi ī mundoſunt: pro quibꝰ rogo: nō vt tollas eos de mūdoquē hn̄t doctrina illuſtrare ⁊ ad te trahere: ſꝫ vtlerues eos a malo. Et ego ad te venio ad te deūfonte viuū quē ſemꝑ totis affectibus ꝯcupiui.¶ Alius ſer mo aſſumptionis. ¶ Capi. xliiij.exaltataUaſi cedri ſum inlibano. Eccleſiaſtici. xxiiij. Regula ēdata a ſaluatore. Mat. xxiij. Qui ſehumiliat exaltabit̉. Quā etiaꝫ expreſſerat priꝰmater eiꝰ virgo ſanctiſſima in cātico ſuo dicēs.Depoſuit potentes de ſede: ⁊ exaltauit hūiles.Illos qͦꝫ ſuꝑbos angelos qui arbitrabantur ſepoſſe deo equari: quoꝝ primꝰ dixit in corde ſuoSuꝑ aſtra dei exaltabo ſoliū meū. Sedebo inmonte teſtī: ſil̓is ero altiſſimo. Iſa. Depoſuit ⁊ſed̓ celeſti: ⁊ d̓tracta ē ad īferos ſuꝑbia ſua. Potentes ēt in gr̄a ⁊ virtute naturali primos parites noſtros depoſuit de ſede regni paradiſi terreſtri: vbi ꝑfecte ſēſualitati dn̄abant̉ ⁊ aīalibꝰ cūctis: propter ſuꝑbiā eoꝝ ⁊ exilio tradidit mūdihꝰ. Hūiles v̓o angelos exaltauit deꝰ gloriaꝫ ꝑpetuā adhibendo: hoīes qͦꝫ hūiles exaltauit aeandē gloriā. ꝑducendo ẜm illud. Qui hūiliatfuerit: erit in gloria. Quanto āt quis magis humiliat̉ tāto magꝭ a deo exaltat̉. Et qꝛ ſecundusadā dn̄s ieſus hūiliauit ſeipſū: vt ait apl̓s phil̓.ij. ꝓfundiſſime vſqꝫ ad mortē ignominioſā crucis ⁊ vſqꝫ ad inferos deſcendēdo. Ideo deꝰ paexaltauit illū ſuꝑ oēs celos: vt in noīe ieſu om̄egenu flectat̉ celeſtiū: terreſtriū ⁊ infernorum:oīs lingua ꝯfiteat̉: qꝛ dn̄s ieſus in gloria eſt depatris: ita ſanctiſſima mater eius naturalis emater noſtra ſpiritualis: que viuificat nos qͦsprima mater occiderat: qꝛ poſt filiū ſuum bn̄dictū ſuper oēs āgelos ⁊ ſanctos ſe hūiliauit id̓oexaltata eſt hodie ſuꝑ oēs choros angelorū: vr̄⁊ ſanctoꝝ qꝛ vltra non aſcēdūt: ⁊ ideo aptiſſimeere pōt. Quaſi cedrus exaltata ſū in libanoro cuius declaratione ſciendū ꝙ libanus eſtquidā mons in partibꝰ iudee: in quo reperiunt̉arbores cedri dicte altiſſime ſuꝑ oēs arbores:quibus ſepe fit mētio ī ſcriptura. Un̄ ⁊ p̄s. Altitudinē potentie ⁊ proſꝑitatis tꝑalis cōparataltitudini cedroꝝ: dicens. Uidi impiū ſuꝑexaltatū ⁊ eleuatum ſicut cedrus libani. Et trāſiui.ſ. conſideratione finis eius: ⁊ ecce nō erat. Inhis partibus occidentalibus non reperiunturtales arbores. Nā cedri que reperiunt̉ iuxta lo
ca marina: facientes fructꝰ groſſos vt pepōenon ſunt ille cedri: cū ſint ꝑue arbores minoralijs. Libanꝰ gͦ mons qui interpretat̉ cādidatio:deſignat ſtatu glorie vbi eſt perfecta candidatſeu albedo īnocentie ⁊ puritatis ī ſanctis: quoioannes in Apoc̄. vidit ꝙ erant amicti ſtolis albis. Que quidē albedo claritatis ⁊ puritat̉verbo incarnato in eis procedit: qui vt diciSap̄. vij. eſt candor lucis eterne: ſpeculum ſimacula ⁊ imago bonitatis dei. Cedrus altiſma eſt diuina maieſtas que in libano glorie aſctis cernitur: etiā ſua altitudine. Ad hac cedruꝫaltiſſimā euolauit ad libanū Aquila illa grāmagnaꝝ alaꝝ Ioā. euange. per ſpeculatiortulit medullā huius cedri que eſt alba i. verbuꝫeternū afferēs nobis in ſuo euangelio: cuꝫ ait.In principio erat verbū. Et demū verbū carofactū eſt ⁊ habitauit in nobis. Io. i. de hac ceccanit eccleſia in ſeq̄n. Cedrus alta libani cōfomatur iſopo valle noſtra: qd̓ exponens: ſubditUerbum en altiſſimi corporari paſſum eſt carne aſſumpta. In iſto ergo libano monte gloriexaltata eſt nō vt cedrus que eſt ieſus: ſꝫ quaſicedrus: qꝛ ſuꝑ omēs angelos ⁊ ſanctos eleuaUnde. b. hiero. in ſermone hodierno. Crededū ē ꝙ ipſe ſaluator ꝑ ſe totꝰ feſtinꝰ occurrerit ⁊eam ſecū in throno collocauerit. Idem in principio ſermonis. Hec eſt dies p̄clara ī qua meruit exaltari ſuꝑ choros āgeloꝝ. ⁊ ꝑuēire vltra qͣꝫnr̄e hūanitatꝭ eſt naͣ: cū eleuat̉ in dexterā patrisHec eſt inqͣꝫ dies in qua vſqꝫ ad throni celſitudinē intemerata ⁊ v̓go ꝓceſſit: atqꝫ ī regni ſolioſublimata: poſt xp̄uꝫ glorioſa reſedit. Un̄ qͣi cedrus exaltata ſū ī libano: hec ille. Et Bernar. īẜmone de aſſūptiōe. Quis cogitare ſufficiat: qͣꝫglorioſa hodie mūdi regīa ꝓceſſerit: ⁊ qͣnto deuotōis affectu tota ī eiꝰ occurſū celeſtiū legiduoccurrerit multitudo. Quis explicare q̄at: qͥbꝰad thronū gl̓e cāticis ſit deducta: qͣꝫ placido vultu: qͣꝫ ſerēa facie. qͣꝫ letꝭ amplexibꝰ ſucepta a filio⁊ ſuꝑ ōneꝫ creaturaꝫ exaltata ſit: cū eo honore:quo tāta mater digna fuit: cū ea gl̓a que tātū decuit filiū. Hec. b. Bernar. Et in huiꝰ figurā habes ꝙ cū Berſabee que interpetrat̉ puteus ſeptimꝰ: qꝛ plena fuit ſeptiformi aqua gratie ſpirituſſācti: accederet ad ītercedēduꝫ apud filiū ſiSalomoneꝫ: ip̄e occurrit ei reuereter.ij. ⁊ fecit thronuꝫ ei preparari iuxta thrdicens. Fas non eſſe quicquaꝫ denegare ſibtitum. Sic chriſtus verus Salomon throſe matri preparauit hodie. Et cum ad chriaccedit mente pro aliquo poſtulando: nihil ſibipoteſt denegari. Unde beatus Bernar. Securum acceſſum ad celum habes o homo. vbimater ſtat ante filium ſcilicet ad orandum pꝫnobis: filius ſtat ante patrē ad ſupplicandumMater oſtendit̉ filio pectꝰ et vbera: filiꝰ patri