.XLIII.Capitulum

tā vtilis benignitas: tam benigna v̓tilitas: quē⁊ ingratiſſimos quoſqꝫ multitudine ⁊ magnitudine bn̄ficioꝝ poſſit obruere. Potentiſſime ſiquidē ex nihilo omnia: ſapiētiſſime pulchra: benigniſſime vtilia creata ſunt. Uerūtamē ⁊ ſi fuiſſe nouimꝰ ab initio: ⁊ adhuc multos eſſe ī filijshoīum: que in bonis inferioribus ſēſibilibꝰ mūdi huius: tota ſenſualitate depreſſi: totos ſe dederunt his que facta ſunt: quodāmodo: vel adquid facta ſunt negligētes. Quid iſtos niſi carnales dicamus. Non ꝑmanebit ſpiritus meusin hoīe in eternū: qꝛ caro eſt ait dn̄s Geneẜ. vi.Pauciſſimos eſſe iam arbitror: legimus tamēnōnullos quandoqꝫ fuiſſe: quibꝰ ſūmum ſtudiūfuit atqꝫ vnica ſolicitudo: modū ⁊ ordinem veſtigare factorum: adeo vt pleriqꝫ non modo vtilitatē rerum perquirere diſſimulauerīt: ſꝫ ⁊ ipſasmagnanimiter ſpreuerint: cibo prauiſſimo: viliſſimoqꝫ contenti. Ipſi ſiquidē ph̓os ſeſe vocātſed curioſi nobis ⁊ vani rectiꝰ appellant̉: vtriſqꝫ igitur ſucceſſerunt viri prudentiores: vtriſqꝫqui nimiꝝ ⁊ que facta ſūt: ⁊ quomodo facta ſūt:tranſiliēres intenderunt aciē mentis vt ad quidfacta ſunt viderent. Nec latuit eos quoniā oīapropter ſemetipſū fecit deus: omnia propter ſuos. Aliter tamē propter ſe: aliter propter ſuos.Oīa fecit propter ſemetipſū gratuita vꝫ bonitate. Oīa propter electos ſuos: pro eoꝝ .ſ. vtilitate. Hi ſūt ſpirituales viri hoc mundo vtētestanqͣꝫ non vtant̉: in ſimplicitate cordis que rentes euꝫ. Primi voluntate vel voluptate: ſecundi vāitate: tertij varietate impleti. Hec. b. Bernar. Pro his orat. Emitte ſpiritum tuū ⁊ creabunt̉. Creantur autem homines ī eſſe ſpirituali per fidē ſpem ⁊ charitatem: propter hoc oratp̄s. dicens. Cor mundū crea in me deus: ⁊ ſpīrectū innoua in viſceribus meis .i. per ſpiritumfidei in qua eſt rectitudo iuſticie: quia iuſtus exfide viuit. Spiritū ſanctū ne auferas a me: ſanctum .ſ. ſpei que firmat hominē per ſapientiā etiuſtū ſupernoꝝ. Redde mihi leticiaꝫ ſalutaristui ⁊ ſpiritu principali confirma me .ſ. charitas:que principalis eſt virtus ita exponit Iſidorꝰlibro etymologiaꝝ. Et qꝛ. b. maria dicitur mat̓pulchre dilectionis: timoris ⁊ agnitionis: ⁊ ſancte ſpei. Ecc̄i. xxiiij. Et pulchra dilectio ſpectetad feruorē charitatis. Timor auteꝫ effectus ſitfidei ẜm Tho. in ſum. Agnitio auteꝫ pertineatad ipſā fidem: ⁊ ſancta ſpes. Et ideo merito ītelligens ⁊ dicens vinū non habent. Et proptereaemitte ſpirituꝫ tuum ⁊cͣ.¶ De aſſumptiōe. h. marie: ⁊ ꝙ optimū eſt preomnibus diligere deum. Capitulū. xliij.Ce legit ſiPtima pari. bimaria Luce decīo p̄s. lxxij. Quid mivbieſt in celo aut a te quid volui ſuꝑ ter-

rā. Defecit caro mea ⁊ cor meū: deꝰ cordis mei.Et pars mea deus in eternū. Conſiderauit prius homīes diuerſas partes eligere: ex his queante eos proponunt̉. Dicit enim ſapiens Ecc̄i.xv. Deꝰ ab initio conſtituit hominem ⁊ dimiſiteū in manu conſilij ſui .i. in libertate ⁊ poteſtatearbitrij ſui. Poſuit ante eū malum ⁊ bonū: vitam ⁊ mortem: ad quodcunqꝫ voluerit: extenditmanū ſuā. Habet enim quiſqꝫ inclinationē ex ſēſualitate ad malū concupiſcentie: ⁊ ex ratione īclinationē ad bonuꝫ virtutū. Mors aīe ex peccato: et vita gratie ex bonis operibꝰ poſita ſūtante eum: ⁊ ẜm quod placet ſibi voluntate eligitbonam vel malam partē. Quilibet igitur electꝰcum p̄s. conſiderat. iſtas partes mundi quid debeat eligere: ⁊ videns ꝙ nil ex creaturis mundipoteſt animum quietare: ſed ſolus deꝰ: quia vtait. b. Augu. in libro confeſ. Inquietū eſt cor noſtrum donec requieſcat in te: ipſum vt optimaꝫpartē eligit: dicit ergo. Quid mihi eſt in celo .ſ.in quo quieſcam appetendo ⁊ habendo. Ml̓taſunt in eo magnifica. Ibi eſt ſol cum ſua claritate letifica: ibi luna ⁊ ſtelle cum ſua pulchritudīe.Ibi virtutes celoꝝ que influunt in iſta inferiora: mirabilia producētes. In celo quoqꝫ empirreo eſt natura angelica cū multis ſanctis maximaruꝫ virtutum nunc ⁊ ſi non tempore dauid.In angelis magna potentia: magna ſapientia:magna innocentia. In ſanctis multe virtutes⁊ perfectiones. Sed certe nil horum reperiesreplere animuꝫ meum: quia non ſunt: ⁊ ſi bona:non tamen optima ⁊ infinita quod appetit aīusvt quiefcat. Quid voluio deus a te: de his queſunt ſuper terram: ibi multa bona ibi diuitie: ibiaurum ⁊ argentum: ibi dulciſſimi fructus terrefrumenti: vini: ⁊ olei: pomorum cōfectionum ethuiuſmodi. Ibi pallacia ⁊ poſſeſſiones magneIbi animalia varia. Aues in aere: piſces in mari ⁊ fluminibus: ibi honores ⁊ potentie ſeu dominia lata regum ⁊ principum: ibi veſtium ornatus variꝰ: ibi pulchritudo hominū: ſapientiaquoqꝫ eloquentia cum ſcientijs ⁊ artibus multꝭQue omnia vtiqꝫ bona: qꝛ a deo facta ſunt. Sꝫquia omnia iſta finita ſunt: nec animuꝫ meū quiinfinitus eſt potentia implere aut quietare poſſunt: quia non ſunt optimuꝫ. Ideo deficit caromea pars ſenſitiua: quo ad appetitum eorum q̄ſunt ſuper terram: et nilhorum volui pro finevltimo. Et cor meuꝫ .i. mens mea pars intellectiua ſeu violentiua ab effectu finali eorum q̄ ſūtin celo: quia ſatiabor cum apparuerit gloria ⁊cͣ.Et deꝰ cordis mei: qui .ſ. eſt actor ⁊ poſſeſſor cordis mei: eſt pars quem ex omnibꝰ eligo: deꝰ dico qui eſt in eternum. Uel ſic non ſoluꝫ nunc: ſꝫeligam in eternum .i. ſemper hanc partem quiaoptima eſt. Hanc ſemper elegit. b. maria ſuperomnes alios. Et ideo cōgrue dicitur. OptimāQ 5